Η υγεια ειναι ο βαθμος ελευθεριας με τον οποιον βιωνουμε στη ζωη μας.

Το φεστιβαλ Κινηματογραφου για θεματα Υγειας στη Κω ανακοινωθηκε την Τριτη 27 Μαιου στο νησι.Ευχαριστω τον Γιώργο Ζαχαριαδη για τη συνδεση...και που ηταν εκει εκεινη τη μερα και μας φροντισε και ευχαριστω τον Γιωργο Γιαννοπουλο για την ενθαρρυνση και που με παροτρυνε τα τα κανουμε ολα αυτα Ο ιστοτοπος του φεστιβαλ http://healthfilmfestival.blogspot.com/
Η υγεια ειναι ο βαθμος ελευθεριας με τον οποιον βιωνουμε στη ζωη μας. ..Η υγεια δεν οριοθετειται αποκλειστικα απο την απουσια της ασθενειας, αλλα απο τον τροπο το σεβασμο με τον οποιον συμπεριφερομαστε ως ανθρωποι στον εαυτο μας και τους γυρω μας..
Καταληκτικη ημερομηνία για την υποβολή ταινιών η 2 Απριλιου 2009. Εαν ενδιαφερεστε να καταθεσετε ταινιες επικοινωνειστε στο email festival healthfilmfestival@gmail.com

Deadline for film submission April 2nd 2009 If you wish to submit a film please contact us via email
healthfilmfestival@gmail.com
στη φωτο που εβγαλε ο Αλεξανδρος ειναι σε ενα δρομο στη Κω με αυτο το χαρακτηριστικο επαναστατικο καλλιτεχνικο πίνακα!

Στον προθάλαμο του γραφειου του Δημαρχου..με τον Γιωργο Ζαχαριαδη..πριν γραψει το αποκαλυπτικο ρεπορταζ.....

Πιστοι στο επαναστατικο καθηκον ..Ο αντιδημαρχος βοηθα το τηλεοπτικο συνεργειο

Ο Δημαρχος Γιωργος Κυριτσης μιλαει στον συντακτη της ΕΡΤ Αλεξανδρο Λιζάρδο ,στον οποιον αποδιδονται και ολες οι πιο πανω φωτογραφιες

Διεθνες Φεστιβαλ Κινηματογραφου Κω για την Υγεια

Σημερα ανακοινωσαμε το νεο μας Φεστιβαλ στη Κω που θα αρχισει τον Σεπτεμβριο του 2009 Αναλυτικες πληροφοριες στο σχετικο μπλογκ. http://healthfilmfestival.blogspot.com/

Ευχαριστω οσους ηρθαν και ειδικα τον Σταυρο Μπενο για την γλυκεια του παρουσια στη φωτο με τον Δημαρχο Γιωργο Κυρίτση και τον αντιδημαρχο Παναγιώτη Θαλασσινό

Το λιοντάρι κάτω απ’ το ουράνιο τόξο

Μια πολυ ενδιαφερουσα εκθεση ανοιξε σε ενα καινουργιο χωρο της DART στην Αιόλου 48-50 πανω απο το δικο μας Κομεντυ Κλαμπ..Εκει βρεθηκαμε πριν λιγες μερες στα εγκαινια με θεα την Ακροπολη να ανακαλυπτουμε μια αλλη θεα στη συγχρονη τεχνη απο το Ιραν... Γραφει στον καταλογο ο Αλεξανδρος Γεωργίου

Νομίζω πως «ξύπνησα» όταν έπεσαν οι δίδυμοι πύργοι και όλα όσα ακολούθησαν την τραγωδία με έκαναν να αντιληφθώ ότι ο βασικός λόγος για τον οποίον η Δύση είχε τόσα πολλά να μου προσφέρει ήταν το γεγονός πως είχε καταστρέψει πολλές χώρες σε ολόκληρον τον κόσμο, ενώ προσπαθούσε να κερδίσει πλούτο και εξουσία. Δεν μπορούσα να ευχαριστηθώ τίποτε πια και μια μέρα αίφνης έφυγα για την Ινδία. Εκεί ανακάλυψα πως τελικά η πνευματικότητα υπάρχει και πως μπορεί να προσφέρει ευτυχία η πίστη σε κάτι που δεν είναι υλικό. Ξέρω πως αυτό ακούγεται κάπως τυχαίο, είναι όμως η αλήθεια. Όταν έφυγα για πρώτη φορά στην Ινδία, δεν ήξερα τι είναι ο ινδουισμός ούτε γνώριζα καν πώς ήταν το σχήμα της χώρας. Φτάνοντας όμως εκεί ανακάλυψα πως πολλές από τις βασικές τους αντιλήψεις ήταν πεποιθήσεις που είχα κι εγώ από χρόνια, χωρίς να γνωρίζω πως υπήρχε ένα πανάρχαιο σύστημα σκέψης που υποστήριζε και εξηγούσε το δικό μου.
Ειδικά στο Βαρανάσι, την ιερή πόλη του Σίβα, εκεί όπου ο Γάγγης λατρεύεται ως θεά, ένιωσα για πρώτη φορά πως θα έπρεπε να προσπαθήσω να επικοινωνήσω αυτή την αίσθηση πνευματικότητας και να μεταδώσω την αντίληψη πως ό,τι τα εξελιγμένα μας μάτια θεωρούν αρνητικό μπορεί στην πραγματικότητα να είναι πολύ θετικό και πως ένα σημαντικό μέρος όσων θεωρούμε καλά και ωφέλιμα οδηγούν τον πλανήτη στο τέλος του. Για παράδειγμα, η ιδέα πως ένα ποτάμι μπορεί να είναι θεά ακούγεται αστεία και «αφελής» στο δυτικό νου, αλλά στην πραγματικότητα είναι χίλιες φορές καλύτερο να είσαι εραστής του ποταμού και να λατρεύεις τη φύση από ό,τι το αυτοκίνητό σου ή το τελευταίο σου τεχνολογικό γκάτζετ.

Γιατί, αν κοιτάξεις γύρω σου, θα καταλάβεις πως όλα τα τελευταία σου υπερμοδάτα αντικείμενα ή το καινούργιο σου αυτοκίνητο δεν πρό

κειται ούτε εσένα ούτε κανέναν άλλον να κάνουν πραγματικά ευτυχή. Κολυμπώντας όμως στα νερά μιας θεάς μπορεί να έχει θαυμαστά αποτελέσματα. Ο σκεπτικιστής που διαβάζει τις γραμμές αυτές είμαι σίγουρος πως θα χαμογελάσει, πιστεύοντας πως πρόκειται για μια αφελή και ρομαντική ιδέα, αντίθετα όμως, δεν υπάρχει τίποτε ρομαντικό στην ιδέα πως ένα ποτάμι μπορεί να είναι Θεά και πως η μεγαλοσύνη της φύσης κάνει όλες μας τις δημιουργίες να φαίνονται ελάχιστες: αυτή είναι η αλήθεια και έχουμε χάσει τη δυνατότητα να βλέπουμε τις απλές αλήθειες που διαθέτουν ιαματικές δυνάμεις. Ενώ ολόκληρος ο πλανήτης βράζει, ελάχιστοι παράφρονες άνθρωποι έχουν συγκεντρώσει όλο τον πλούτο και, δέσμιοι της απληστίας, δεν τον αφήνουν από τα χέρια τους και η τέχνη, δυστυχώς, αποτελεί το τέλειο στολίδι αυτής την καταστροφικής φάρσας, γιατί αντί να ανοίγει το μυαλό των ανθρώπων και να τους φέρνει σε επαφή με τα συναισθήματά τους, έχει γίνει μια συναρπαστική κούρσα αλόγων στην οποία επενδύονται εκατομμύρια δολάρια. Με όλες αυτές τις σκέψεις στο μυαλό μου, προσπαθώντας να βρω τρόπο να ανοίξω διάλογο με την παρούσα κατάσταση μέσα από τη δουλειά μου, προσπαθώντας να κοινωνήσω την αίσθηση αυτή, μιας πιο πνευματικής προσέγγισης στη ζωή, που είχα νιώσει στο Βαρανάσι, ενώ κολυμπούσα στα ιερά νερά του Γάγγη, ζήτησα το 2005 από κάποιους ανθρώπους που υποστηρίζουν την τέχνη να χρηματοδοτήσουν ένα ταξίδι από την Αθήνα στο Βαρανάσι. Η ιδέα ήταν ότι κάθε μία ή κάθε δύο ημέρες θα δημιουργούσα και θα ταχυδρομούσα στους ανθρώπους που χρηματοδοτούσαν το πρότζεκτ κάτι που θα έβρισκα συγκινητικό. Ταξίδεψα με λεωφορεία και τρένα και διέσχισα τα σύνορα της Τουρκίας, του Ιράν και του Πακιστάν. Το ταξίδι διήρκεσε τεσσερισήμισι μήνες, τους δυόμισι από τους οποίους τους πέρασα στο Ιράν και κυρίως στην Τεχεράνη.Το σύμβολο του λέοντος και του ηλίου (στα περσικά σιρ ο χορσίντ) ήταν για πολύ καιρό το εθνικό έμβλημα του Ιράν. Το σύμβολο αυτό είναι βαθιά ριζωμένο στο μυθικό παρελθόν της χώρας. Θεωρείται ο ιδρυτής της ταυτότητας του Ιράν και μέσα στους αιώνες το έχουν εξυμνήσει πολλοί ποιητές. Οι Ιρανοί απαγγέλουν συχνά τους ακόλουθους στίχους του Μεβλανά Τζελαλελντίν Ρουμί. Η «λεόντιος σημαία» έχει γίνει γνωμικό: «Είμαστε λέοντες σαν την λεόντειο σημαία/ πάντα η επίθεσή μας είναι γρήγορη σαν τον άνεμο».

Τα ίχνη του τέλους . . . μια διαλεξη..

Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕΛΕΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑΣ (Ε.Μ.Π.Ε)
οργανωσε στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηνών μια θεμα σειρα εκδηλωσεων με
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ Εκει εκανα σημερα μια εισηγηση με τιτλο
Τα ίχνη του τέλους . . . όπου το παιχνίδι αναμετριέται με τη μνήμη . . . και κτίζει με εικόνες προσδοκίες αθανασίας . . .απόπειρες εικονογράφησης της απώλειας στις ταινίες της Λουκίας Ρικάκη...

Ενα κειμενο που εγραψα με αρκετο κοπο και προφερα σε αυτη την εκδηλωση με αρκατη συγκινηση που ειχε να κανει με την ενταση των τελευταιων ημερων

δημοσιευω εδω τις πρωτες σελιδες και καποιες εικονες.......

Ο πατέρας μου έφυγε από το σπίτι όταν ήμουν 5 χρόνων Δεν ήξερα τότε ότι θα τον έχανα σε λίγα χρόνια. Ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή όταν ήμουν 16 χρόνων. Δεν ήξερα τότε ότι θα έκανα κινηματογράφο κι ότι για πολλά χρόνια και για πολλά κεφάλαια της κινηματογραφικής μου αφήγησης , ο θάνατος αυτός θα κατοικούσε εκεί σε κάθε μου απόπειρα να αφηγηθώ κάτι με εικόνες
Το θέμα για την πρώτη μου ταινία μυθοπλασίας Ταξίδι στην Αυστραλία πάντα έλεγα ότι το πήρα από τις εφημερίδες βασίστηκε σε μια αληθινή ιστορία της φυγής δύο δεκάχρονων αγοριών από το σπίτι. Μου θύμιζε το δικό μου φευγιό, λίγο πιο μεγάλη εκεί στα 16 μια εβδομάδα μετά το θάνατο του πατέρα .Η κάμερα πάνω στο steadicam κινείται σε όλα τα δωμάτια με ρυθμό που εντείνεται ,καθώς πλησιάζει στο δωμάτιο του αγοριού που παίζει με τα αυτοκινητάκια του, αμέριμνος και αμέτοχος ακόμη καθώς δεν έχει μάθει τη πληροφορία ότι ο πατέρας του σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό. Πέρασαν 7 χρόνια από τότε και μία ταινία -το Κουαρτέτο- που δεν πραγματεύεται τον θάνατο. Στη Συμφωνία Χαρακτήρων που ακολούθησε αποφάσισα να πραγματευτώ με στοιχεία ρεαλισμού μία αρκετά τραυματική οικογενειακή εμπειρία.. η μάλλον μία σειρά τραυματικών εμπειριών που οδήγησαν στην απώλεια του πατέρα. Για πολλά χρόνια είχα απωθήσει ως μη γενόμενο ένα ολόκληρο κεφάλαιο της σχέσης, του μισέρωτα των γονιών μου και τον τρόπο που με τοποθέτησαν ως ενδιάμεσο μιας πολύ δύσκολης επικοινωνίας με σκληρές και δυσνόητες επιστολές που είχαν εμένα αποδέκτη. Το κουβέντιασα με τον αδελφό μου ,όταν έγραφα το σενάριο και είχα καταφέρει να πείσω τον εαυτό μου, ότι όλη αυτή η υπόθεση δεν είχε συμβεί, απλά εγώ την είχα εφεύρει ως μια δραματική τραυματική εμπειρία ,οι λεπτομέρειες της οποίας έχουν θολώσει, σχεδόν χαθεί στις διαδρομές της μνήμης. Ο αδελφός μου χρειάστηκε να με οδηγήσει στο υπόγειο του σπιτιού, να ψάξουμε μαζί τα πράγματα του πατέρα και να ανασύρουμε τις συγκεκριμένες επιστολές. Ήταν ήδη μία δοκιμασία να ψάχνουμε τα πράγματα του νεκρού πατέρα και μέχρι τελευταία στιγμή, εκεί στο υπόγειο με το ελάχιστο φως ,που αρχίσαμε να διαβάζουμε τα γράμματα ,δεν ήθελα να πιστέψω την ύπαρξη τους. Ο σεναριογράφος μου επίσης δεν ήθελε να πιστέψει την ύπαρξη και το περιεχόμενο τους, τον σόκαρε. Μου είπε ότι δεν έβρισκε τρόπο να περάσει στη μυθοπλασία ένα τόσο έντονο ρεαλιστικό υλικό και ξεκαθάρισε ότι δεν ήθελε να συμμετέχει στη συγγραφή των συγκεκριμένων σκηνών. Σε αυτά βγάλτα πέρα μόνη σου ,μου είπε. Έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνη μου.. Η αναμέτρηση μου με τη πραγματικότητα ήταν για μένα οδυνηρή. Επέλεξα τον εικαστικό συμβολισμό και μάλιστα τοποθέτησα όλες αυτές τις σκηνές σε μία μπλε μονοχρωμία κάτι σαν παραμύθι για να τις ελαφρύνω από το βάρος τους. Η μικρή Άννα διαβάζει τις επιστολές, περπατάει ξυπόλητη στην ακροθαλασσιά ,φορά μπλε φουστάνι και κρατάει σφικτά αγκαλιά τον μπλε αρκούδο της. Οι επιστολές θα καταλήξουν στη θάλασσα μαζί με τον πνιγμένο θυμό και τη θλίψη της Άννας. Δεν εμπιστεύεται πια την αγάπη κανενός. Πετάει στη θάλασσα και τον αγαπημένο της αρκούδο. Τα χέρια της είναι τώρα άδεια Λίγο πριν βουλιάξει ο αρκούδος η Άννα τρέχει να τον πιάσει, βουτάει στη θάλασσα με τα ρούχα, σώζει τον αρκούδο και αφήνει τις επιστολές να τις παρασύρει το κύμα. Έτσι γυρίστηκε αυτή η σκηνή.
Υπήρξε όμως μια άλλη σκηνή στο σενάριο για την οποία κανείς δεν ήξερε πως θα γυριζόταν ούτε καν εγώ. Αυτή η αμηχανία, η αλαλία και η αδράνεια που μου προκαλούσε ο θάνατος του πατέρα ήταν καταλυτική. Καμιά ιδέα Μέχρι το τελευταίο βράδυ πριν το γύρισμα καμιά ιδέα. Εκείνο το βράδυ ήταν μαρτυρικό. Δεν κοιμήθηκα, έκλαψα, έκλαψα και κάπου εκεί στο ξημέρωμα τα μάτια μου είχαν στεγνώσει και έκλεισαν και είδα, φαντάστηκα, δεν ξέρω μια εικόνα, την εικόνα που τελικά έφτιαξα όταν φτάσαμε σε εκείνο το γύρισμα. Πάλι εικαστικός συμβολισμός και μάλιστα μία σαφής αναφορά στους πίνακες του Μαγκρίτ στους ανθρώπους με τα μαύρα καπέλα.
Μαύρα καπέλα και μαύρο παλτό φορούσε ο πατέρας. Η Άννα πάντα ξυπόλητη με το μικρό της μπλε φόρεμα ,τον βλέπει να περπατά και τρέχει να τον συναντήσει. Εκείνος συνεχίζει την πορεία του προς τη θάλασσα, το χάσιμο του στο θαλασσινό τοπίο δεν τη βλέπει καν, ούτε γυρίζει να την κοιτάξει. Μάλιστα όταν εκείνη φαίνεται να τον πλησιάζει, εκείνος επιταχύνει το βήμα. Θέλει να χαθεί στη θάλασσα
Η Άννα αδύναμη να τον ακολουθήσει, να αναχαιτίσει την πορεία του προς το θάνατο, να τον βοηθήσει, να του μιλήσει, στέκεται θλιμμένη και τον κοιτάζει να χάνεται τα μικρά της γυμνά πόδια βυθίζονται στην άμμο, με κόπο βρίσκει κουράγιο να γυρίσει προς τα πίσω. Ξεκινάει τον δικό της δύσκολο δρόμο ,ενώ ο πατέρας βρίσκεται πια μέσα στη θάλασσα. Τα μικρά γυμνά της πόδια βουλιάζουν σαν σε βούρκο. Περπατάει με κόπο τον δρόμο που πρέπει να αρχίσει να μαθαίνει, τον δρόμο χωρίς πατέρα. Αυτά ήταν κάποια από τα φλασμπακ και τα καθαρά αυτοβιογραφικά στοιχεία της ταινίας.
Όμως η ζωή είχε πρόγραμμα να δοκιμάσει τις αντοχές μας και τις αντοχές της ταινίας σε ορισμένα περιστατικά που έπαιξαν ένα περίεργο σκάκι με τα πραγματικά επεισόδια της ζωής όσο γυρίζαμε την ταινία. Η Κατερίνα Λυπηρίδου που παίζει την Άννα σε μεγάλη ηλικία, δεν είχε ξαναπαίξει στο σινεμά πριν από αυτήν την ταινία. Για την ακρίβεια όταν ήρθε στην ακρόαση για το ρόλο, ήταν η πρώτη της ακρόαση στην Αθήνα. λίγες μέρες αφού είχε έρθει στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη. Πήρε το ρόλο μετά από πολλά δοκιμαστικά. Στο τελευταίο μου είπε έγραψα ένα τραγούδι που πιστεύω ότι η Αννα θα έγραφε για τον εραστή της τον Αλέξανδρο. Είχε γράψει μουσική και στίχους μια θλιμμένη ερωτική μπαλάντα που μπήκε τελικά στη ταινία. Ήταν η πρώτη φορά που η Κατερίνα έγραφε μουσική. Μα πως έτσι τη ρώτησα, είναι πολύ ολοκληρωμένο άκουσμα. Ο πατέρας μου είναι μουσικός είπε ,παίζει μπουζούκι. Η εβδομάδα που ξεκίνησε το γύρισμα, ήταν σημαντική για την Κατερίνα ,όχι μόνο επειδή έκανε την πρώτη της ταινία ,αλλά κυρίως γιατί τη δεύτερη μέρα την ειδοποίησαν ότι ο πατέρας της εισήχθη στο νοσοκομείο με ραγδαία καταστροφή κυττάρων μια καλπάζουσα μορφή καρκίνου .Κάθε Σαββατοκύριακο μετά το γύρισμα. Η Κατερίνα ανέβαινε στη Θεσσαλονίκη και πήγαινε στο νοσοκομείο να δει τον πατέρα της. Κάθε εβδομάδα ο πατέρας της την αναγνώριζε όλο και λιγότερο .Κάποια στιγμή του έβαλε να ακούσει τα δυο τραγούδια που είχε πια γράψει για την ταινία. Ήταν το καλύτερο δώρο που μπορούσα να του κάνω μας είπε επιστρέφοντας .Ο πατέρας μου ήθελε πάντα να γίνω μουσικός Του άρεσαν τα πρώτα μου τραγούδια. Η τελευταία σκηνή που γυρίσαμε για την ταινία Συμφωνία Χαρακτήρων ήταν η κηδεία του πατέρα. Τη γυρίσαμε σ ένα μικρό εκκλησάκι δίπλα στη θάλασσα στην Άνδρο. Ο πατέρας της Άννας στην ταινία ήταν ναυτικός και πέθανε από έμφραγμα παίζοντας σκάκι με τον εαυτό του, τη στιγμή που η Άννα έβγαινε νικήτρια στο πρωτάθλημα ξιφασκίας. Όταν μπήκε η Άννα στο σπίτι τον βρήκε πεσμένο στο πάτωμα. Νίκησα πατέρα του είπε νίκησα τη θάλασσα. Νίκησες παιδί μου Νίκησες τη θάλασσα είπε εκείνος και ξεψύχησε. Η Κατερίνα ζήτησε ένα μου μιλήσει λίγο πριν γυρίσουμε τη σκηνή της κηδείας. Δεν ξέρω αν μπορώ να το κάνω είπε. Ξέρω ότι σε λίγο καιρό θα πάω στη πραγματική κηδεία του πραγματικού μου πατέρα κι αυτό εδώ είναι σαν να κάνω πρόβα. Η Κατερίνα έκανε πρόβα για τη ζωή που θα ακολουθούσε μόλις 2 εβδομάδες μετά το τελευταίο γύρισμα της ταινίας. Τουλάχιστο του χάρισα τα τραγούδια είπε και γυρίσαμε τη σκηνή. Αυτή ήταν η τελευταία σκηνή της ταινίας. Η πρώτη είχε μια αντίστοιχα ας πούμε μεταφυσική σχέση με τη πραγματικότητα. Είχα γράψει ως πρώτη σκηνή της ταινίας.....

souvenirs from Banja Luka Film Festival

Just returned from Banja Luka first International Filmfestival I am posting some photos souvenirs of a nice week watching film meeting people...Here we are with tha fellow jury members Elena from Trieste (thanks Elena for all the support) and Grimur from Iceland

A conccert from a band from Prague at Banja Luka Hard Rock CafeThe Lord of the Rings star in a rare photo instant with a football match in the backgroung

Irena Taskovski the festivals daring director!

A bank in Banja Luka reminding of tha orthodox Easter Xristos Anesti celebarting Christ's Ressurection!

Grimur my fellow Jury member from Iceland hioding his favourite local Nectar beer and Nursel Köse the star of Edge of Heaven a Turkish stand up comedian in Germany!! http://www.diebodenkosmetik.de/cvs.html

Alone in Four Walls

Σημερα ειδαμε πολλες ταινιες Δυο ξεχωριστες για το δικο μου γουστο η μια λεγεται Δρομοι και υπογραφεται απο ενα νεο φοιτητη απο το Ισραηλ για τη γνωστη διαμαχη μεταξυ Ισραηλινων και Αραβων Μια πολυ φρεσκια και συγχρονη ταινια με ενα βαθυ σπαραγμο για το ζητημα και πολυ καλες ερμηνειες απο ολους τους νεους ηθοποιους του καστ. Ολες οι σπουδαστικές ταινίες στο διαγωνισμο που βλεπει η δικη μου επιτροπη εχουν εξαιρετικες ερμηνειες και μια σκηνοθετικη φρεσκαδα που δυστυχως χανεται οταν οι σπουδαστες μπαινουν την αδυσωπητη βιομηχανια του σινεμα που εχει απαιτησεις αλλης γραμματικης και συμπεριφορας.

Μια ακομη ταινια μου αρεσε πολυ Μονος σε 4 τοιχους της πρωτοεμφανιζομενης Αλεξανδρας απο τη Ρωσια που τωρα ζει στο βερολινο για μια φυλακη ανηλικων στα Ουραλια Ορη. Μια πολυ ευασθητη και ψυχραιμη ματια σε ενα πολυ δυσκολο κοινωνικο θεμα.http://www.balkan-host.com/bliff/index.php?option=com_content&task=view&id=69&Itemid=85 Η ματια της Αλεξανδρας αντιμετωπιζει με απολυτο σεβασμο τους νεους φυλακισμενους που ειναι παιδια με αναπαντεχες εμπειριες ενηλικων.Στη φωτο επανω η σκηνη της υποχρεωτικης αναγνωσης των μικρων φυλακισμενων απο τη ταινια της Αλεξανδρας

Στην επομενη φωτο απο αριστερα η Αλεξανδρα με τη Ουτε που μας φροντιζει εδω διπλα της η Ιρενα η διευθυντρια του Φεστιβαλ που εχει ενα αντιστοχο τικ με εμενα με το μαλλι της σε καθε στιγμη αμηχανιας και πλατη η Ντανιελα που διευθυνει το σπουδαστικο τμημα

Η πολη εδω πολυ φιλοξενη και σε μια κλιμακα που σε προκαλει να την περπατησεις και να την κανεις δικη σου,αν καταφερεις να ξεφυγεις απο τις ταινιες

Φεστιβάλ Σινεμα στη Banja Luka

Εφτασα στη περιφημη Μπανια Λούκα!! οπου πραγματοποειται το πρωτο Διεθνες κινηματογραφικό φεστιβαλ που διευθύνει η πολύ δραστήρια φίλη Irena,διανομέας που ζει στο Λονδίνο και προωθεί Τσεχικες και αλλες ανεξαρτητες ταινιες! Πριν απο καποια χρόνια ειχαμε, δειξει στη Ροδο το περιφημο "Τσεχικο ονειρο" που μου ειχε συστησει η Ιρενα.. Απο αύριο που θα ξημερωσει ...γιατι ολη τη μερα σημερα διεσχιζα συνορα Αυστριας Κροατιας κλπ για να φθασω... θα εχω εικονα της πολης και του φεστιβαλ
Για τις ταινίες του διαγωνισμου τη κατηγορία στην οποία ειμαι κριτικη επιτροπη το φεστιβαλ εχει ενα λινκ! http://www.balkan-host.com/bliff/index.php?option=com_content&task=view&id=27&Itemid=47 και η παρουσιάση του Βαλκανικού Ταμείου Σεναρίων που θα γίνει εδω την Τεταρτη BALKAN FILM FUND PRESENTATION – Financing a feature film 7th May 2008. 10 -13h nstructor: Lucia Rikaki Invitation is open to students of film (directing, camera, editing) and film makers The festival offers the possibility of providing support to students that are not from Banja Luka (costs of travel and stay).
Along with the application, you should enclose biography and short description of the project (feature film). Working language : English, with the possibility of simultaneous translation.οι εικόνες είναι απο τις ταινίες του Κεν Λοάτς, του Ακίν και της Παττι Σμιθ που προβαλλονται μεταξύ αλλων στο επισημο προγραμμα του Φεστιβάλ http://www.bliff.net/

η γοητεία της αλλλογραφιας 150 τρόποι να διαβασεις ενα γραμμα

βρεθηκα στο Παρισι τις πρώτες μέρες της Γαλλικής άνοιξης Λίγες μέρες πριν τις Γιορτές για τα 40 χρόνια απο τον Μαη του 1968.Η ανοιξη των ποιητων δινει ευκαιρια σε εκδοτες να κανουν ειδικες εκδηλώσεις και να προβαλλουν στο μετρο στιχους απο ποιήματα για την ομορφιά.. Αλλοι επιλεγουν αν δινουν μικρες αυτοσχεδιες παραστασεις κουκλοθεατρου μεσα στο μετρο Η σκηνη στηριζεται σε δυο στηλες του βαγονιου και οι κούκλες αφηγούνται μικρα στιγμιότυπα αναμεσα στους σταθμους

Παντα εγραφα γραμματα τελευταια γραφω πολλα γράμματα κατι προσπαθω να πω με λεξεις εκει που τα λογια μαλλον δεν φτανουν δεν ξερω..και ξαφνικα εδω στο Παρισι πεφτω στον καταλογο μιας εκθεσης με το συμβολικο τιτλο Να προσεχεις τον εαυτο σου Αυτο παλι το ακουω συνεχεις τελευταια και το εχω πει καμποσες φορες.

Η εκθεση της Σοφι Καλ φιλοξενείται στο εξαιρετικο παλιο κτιριο της Εθνικης Βιβλιοθηκης,ενα απο τους αγαπημενους μου εκθεσιακους χωρους Αυτη τη φορα ομως η εκθεση ειναι μεσα στο αναγνωστηριο! Η Σοφι εδωσε σε 150 ανθρωπους να διαβασουν η να ερμηνευσουν το διιο γαρμμα που ελαβε απο τον εραστη της ο οποίος αποφάσισε να της ανακοινώσει με ενα εμεηλ την αναχωρηση του,η μαλλον την επιστροφη του στην πολιτεία της πολυγαμίας που του επιτρέπει να δραπετευει.Και ποιος δεν εχει παρει μερος σε αυτη την ερμηνεια ηθοποιοί τραγουδιστες ψυχιατροι,μεχρι και κλοουν.Εδω η ιστορικη αναγνωση της Ζαν Μορω,με το δικό της εκπληκτο σχόλιο

Ερμηνεια στη νοηματική γλωσσα αλλα και μουσικη με αφορμη το γραμμα απο τη Λώρι Αντερσον.Μια έκθεση χείμμαρος ευτυχως στο τελος η κλόουν σε μια εκληκτικη ανατρεπτικη ερμηνεια επαναφερει το χαμογελο στους θεατες

Η γη ειναι πληρης ποιηματων

καλό πάσχα,με τα φτερά της ελπίδας και της λύτρωσης που φέρουν,οι φύλακες άγγελοι που μας αγαπουν .. και οπως λεει και ο ψαλμος..... ο περιπατων επι πτερύγων ανέμων,ο ποιών τα νέφη άμαξαν αυτού..ο ποιών τους αγγέλους αυτού πνευματα..η γη είναι πλήρης ποιημάτων

7000 παιδια στο Ecokids

Ολη τη προηγουμενη εβδομαδα ημουν με χιλιαδες μαθητες στη Ροδο ως το το Σάββατο, 12 Απριλίου, που ολοκληρωθηκαν οι προφεστιβαλικές εκδηλώσεις του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Εικαστικών Τεχνών – Ecofilms 2008 που απευθύνονθηκαν και φέτος, για τρίτη συνεχή χρονιά, σε 7.000 μαθητές δημοτικού και γυμνασίου της Ρόδου και της Δωδεκανήσου. Οι προφεστιβαλικές προβολές ταινιών και εκδηλώσεις περιβαλλοντικού χαρακτήρα που πραγματοποιούνται στο Δημοτικό Θέατρο της Ρόδου, προετοιμάζονται μέσα από ανοιχτές συναντήσεις εργασίας με εκπαιδευτικούς, φορείς της πόλης και το Πανεπιστήμιο Αιγαίου με στόχο την ενεργή συμμετοχή και δημιουργική ευαισθητοποίηση όλων και περισσότερο των παιδιών. Το πρόγραμμα προβολών περιλαμβάνει ταινίες, που θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν οι μαθητές σε πρεμιέρα πριν από τους γονείς τους, οι οποίες επιλέγονται με βάση τις αξίες του ανθρωπισμού, αγγίζοντας ένα ευρύ φάσμα θεμάτων. Συμμετέχοντας στο πρόγραμμα αυτό, τα παιδιά συνειδητοποιούν τη σημασία προστασίας του περιβάλλοντος, έρχονται σε επαφή με διαφορετικούς πολιτισμούς, παραδόσεις και βιώματα, αλλά και με μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν τον πλανήτη, όπως η φτώχεια, η μετανάστευση, οι πόλεμοι, η πείνα. Παράλληλα, όμως, τους δίνεται και η δυνατότητα να «δουλέψουν» δημιουργικά πάνω στις ταινίες, πριν και μετά τη προβολή τους, τόσο ως προς τους τρόπους κατανόησης της ίδιας της κινηματογραφικής γλώσσας και της εικόνας, όσο και ως προς το περιεχόμενό τους. Σκοπός των προφεστιβαλικών προβολών είναι η δημιουργική καθοδήγηση των μαθητών στους τρόπους κατανόησης της κινηματογραφικής εικόνας, η ευαισθητοποίησή τους σε θέματα περιβάλλοντος, καθώς και η απασχόλησή τους με δημιουργικές δράσεις στον τομέα της οπτικοακουστικής έκφρασης και της προστασίας του περιβάλλοντος.Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων προβλέπεται η διεξαγωγή διαγωνισμού φωτοκόμικς και διαγωνισμού τρίλεπτης βιντεοταινίας.

Νυχτες Κωμωδίας στη Θεσσαλονικη

Μια εικονα μαγικη που εβγαλα απο την εισοδο της Μαριας ,φροντισμενη ιδιαιτερα απο το Θωμα στην προχθεσινη μας παρασταση στο θεατρο Σοφουλη τηλ 2310423925 στη Θεσσαλονικη οπου για 2 ακομη ΠαρασκευοΣαββατοκυριακα συνεχιζονται οι παραστασεις ΝΥΧΤΕΣ ΚΩΜΩΔΙΑΣ και τα εργαστηρια κωμωδιας που κανουμε στη πολη του Βορρα.

Ευχαριστω ολους τους φιλους Θεσσαλονικιους που βρεθηκαν εκει.

Υποσχομαστε πολυ γελιο και για τις επομενες δυο εβδομαδες

http://comedyclubgreece.blogspot.com/

Νυχτες Κωμωδιας μια οαση γελιου

Αυτο τον καιρο ταξιδευουμε καθε Σαββατοκυριακο στη Θεσσαλονικη να παρουσιασουμε εκει για πρωτη φορα μετα απο 14 χρονια τις παραστασεις μας ΝΥΧΤΕΣ ΚΩΜΩΔΙΑΣ στο Θεατρο Σοφουλη ως τις 12 Απριλιου Χθες Παγκοσμια Ημερα Θεταρου παιξαμε στα Fridays στο Κολωνακι Πριν απο μια εβδομαδα στα Χανια ενω απο τη Δευτερα ξεκιναει στο Κομεντυ Κλαμπ το πρωτο Σολο σωου του Δημητρη Δημοπουλου.Ουτε μπορω να θυμηθω με τι αγωνια ξεκινησα ολο αυτο το εγχειρημα απριν απο 14 χρονια.Το καλο ειναι οτι ακομη και μετα απο 14 χρόνια, παρ'ολες τις περιπετειες-που ηταν πολλες και ποικιλες- εξακολουθω να ξεκαρδιζομαι στα γελια. Για του λογου το αληθες μια εικονα μου απο μια παρασταση στο Κομεντυ οπου δεν μπορεσα να συγκρατησω γελια δακρυα!!..παλι ..και πολλα ακομη να δειτε και να ακουσετε στο αδελφο μπλοκακι!! http://comedyclubgreece.blogspot.com/

Το 8 φεστιβάλ Κινηματογραφου της Ροδου

Να λοιπόν που γιναμε 8 χρόνων!

Δηλαδη το 8 οταν το στρεψεις μπορει να σημαινει και απειρο αυτα ειναι παιχνιδια του νου..

Η πραγματικοητα ειναι οτι το φεστιβαλ μας φετος ετοιμαζει τη ογδοη διοργανωση στη φιλοξενη Ροδο που εγινε πια το δευτερο μου σπιτι

Την Τριτη 18 Μαρτιου στις 12 το μεσημερι στο Αμφιθεατρο του ΥΠΠΟ δινουμε την πρωτη μας συνεντευξη τυπου.

Οσοι ενδιαφερεστε ελατε να ακουσετε για τα πολλα και ωραια που ετοιμαζουμε για φετος και σιγουρα προγραμματειστε τις διακοπες με ταινιες απο ολο τον κοσμο την τελευταια εβδομαδα του Ιουνιου 24-29 Ιουνιου στη Ροδο

πιο πολλες πληροφοριες στην επισημη ιστοσελιδα του φεστιβαλ http://www.ecofilms.gr/ και τα σχολια σας στο μπλογκ http://rodosecofilms.blogspot.com/

Ποιητική Συνάντηση προβολη της ταινιας μου Το Αιγαίο Μεσα απο τα λόγια των ποιητών

Ποιητική Συνάντηση

Τρίτη 11 Μαρτίου, 9.00 μ.μ., στο Dasein Coffee Arts & Spirits, Σολομού 12, Εξάρχεια
British Council / e-poema.eu / Dasein Coffee Arts & Spirits

Σας προσκαλούμε σε μια πρωτοποριακή συνάντηση της ομάδας Converging Lines και των Ελλήνων ποιητών Μαριγώς Αλεξοπούλου, Γιάννη Ευθυμιάδη, Μιχάλη Παπαντωνόπουλου και Βασίλη Ρούβαλη. Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης επιδίωξης για γνωριμία και ανταλλαγή ιδεών μεταξύ νέων Ελλήνων και Βρετανών ποιητών.

Οι προσκαλεσμένοι Julia Copus, Antony Dunn, Matthew Hollis και Clare Pollard έρχονται στην Αθήνα στο πλαίσιο του προγράμματος Converging Lines του British Council, το οποίο αποσκοπεί στη διεθνή ανάδειξη της νέας γενιάς ταλαντούχων Βρετανών ποιητών, μέσα από μια σειρά δημόσιων παρουσιάσεων/αναγνώσεων, εργαστηρίων δημιουργικής γραφής, μαθημάτων σε πανεπιστήμια και συνεργασιών με ποιητές που ασχολούνται με τη μετάφραση. Πρόκειται για μια φιλόδοξη συνεργασία στον φιλόξενο χώρο του αθηναϊκού καφέ Dasein, όπου οι ποιητές πρόκειται να ανταλλάξουν απόψεις γύρω από:-τους τρόπους προβολής του σύγχρονου ποιητικού λόγου μέσα από τα ΜΜΕ-τα ζητήματα που αφορούν τη μετάφραση της ποίησης-την επικοινωνία διαφορετικών λογοτεχνικών κοινοτήτων χάρη στις νέες τεχνολογίες.

Η συνάντηση θα ολοκληρωθεί με την προβολή της ταινίας τεκμηρίωσης «Το Αιγαίο μέσα από τα λόγια των ποιητών» της Λουκίας Ρικάκη (2003, 60΄). Μέσα από τον φακό της σκηνοθέτιδος λαμβάνει χώρα ένα οδοιπορικό στο ελληνικό αρχιπέλαγος με κείμενα ποιητών, ταξιδιωτικές σημειώσεις, στίχους, από λογοτέχνες -Ελληνες και ξένους- που επισκέφθηκαν τα νησιά σε διαφορετικές χρονικές περιόδους αλλά με παρόμοιες συγκινήσεις. Η επιλογή έχει γίνει από έργα των: Xένρι Mίλερ, Zαν Zενέ, Zαν Kοκτό, Aλμπέρ Kαμί, Zαν Πολ Σαρτρ, Λε Kορμπιζιέ, Mαργκερίτ Γιουρσενάρ, Φρανσουά Mοριάκ, Σιμόν ντε Mποβουάρ, Pολάν Mπαρτ, Aντρέ Mαλρό, Aντρέ Zιντ, Xανς Kρίστιαν Aντερσεν, Γουσταύο Φλομπέρ, Zακ Λακαριέρ, Pομπέρ Λεβέκ, Tζον Φάουλς, Mισέλ Nτεόν, Nερβάλ, Γκοτιέ, Tζιοβάνι Mπατίστα Tιέπολο, Xέρμαν Mέλβιλ, Γιώργου Σέφερη, Οδυσσέα Ελύτη, Κώστα Ουράνη, K.Π.Kαβάφη κ.ά. Τη συζήτηση συντονίζει η Ισμήνη Ραντούλοβιτς, μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού (.poema..).

σκηνες απο τη πρεμιερα στη Γιορτη Ντοκιμαντερ

Βλεπουμε ταινιες, κουβεντιαζουμε για σινεμα, συγκινουμαστε, χαιρομαστε, απολαμβανουμε τη δουλεια μας με το κοινο,με συναδελφους, με ολους Δεν μας χωριζουν βραβεια, και αλλες αντιπαραθεσεις, κανουμε σχεδια για το μελλον,χαιρομαστε ο ενας της δουλεια του αλλου Ανακαλυπτουμε παλι γιατι κανουμε σινεμα με τοσο επιμονη και παθος γιατι μας νοιαζουν ετσι τα ζητηματα της κοινωνιας Γιατι υιοθετουμε αυτη την ηθικη και αισθητικη σταση..Δηλαδη Γιορταζουμε...καθε βραδυ στη Γιορτη Ντοκιμαντερ στο ΦΙΛΙΠ
Η Γιορτη Ντοκιμαντερ καλα κρατει ! Σε μια απο τις πιο πυκνοκατοικημενες περιοχες του κοσμου στη Κυψελη στο φιλοξενο σινε Φιλιπ ο κινηματογραφος των ανεξαρτητων δημιουργων γιορταζει.. Συγκινηση και κουβεντες για το σινεμα και την κοινωνια τα ζητηματα δηλαδη που επεξεργαζεται η ταινια τεκμηριωσης.

Και ξαφνικά χθες αναμεσα στους πρωταγωνιστες της ταινιας Ηταν να φυγω της Λουκιας Ρικακη απο την Βλαδιμηρο και Ναντια απο την Ουκρανια,Αιφα απο τη Λιβυη ,Μαχμουντ απο την Παλαιστινη,Μπέλα απο την τη Βουλγαρια ηρθε και η Αννα Διαμαντοπούλου με τους συνεργατες της τον Διονυση Τσαγκρη,Ευγενία Λόκανα που συνεργαστηκαν με την ομαδα διοργανωσης της Γιορτης για να διατυπωθει η Ερωτηση στη Βουλη http://www.diamantopoulou.gr/content/view/940/1/lang,el/
για την αδικια που διεπραξε φετος το Φεστιβαλ Θεσσαλονικης 'Θεωρησαμε οτι ηταν καθηκον μας να παρεμβουμε ειπε η Αννα Διαμαντοπουλου Οταν η δαιχειριση του πολιτισμου κινειται χωρις κριτηρια και αντικειμενικοτητα αντιμετωπιζουμε στρεβλες καταστασεις όπως πρόσφατα. Ο κινηματογραφος εχει τεραστια δυναμη και η λειτουργια μια ταινιας μπορει να ειναι πολυ πιο αποτελεσματικη στην κοινωνικη ευαισθητοποιηση απο μια πολιτικη ενεργεια.' Και μια συμπωση η ταινια Ηταν να Φυγω πραγματοποιηθηκε στο πλαισιο του προγραμματος Equal που ειχε υιοθετησει η ιδια ως επιτροπος Απασχοληση και Κοινωνικων Υποθέσεων το 2000.Εδω στη φωτο με τον Δημητρη Σπυρου που διευθυνει το ΦΙΛΙΠ και το Φεστιβάλ Ολυμπίας

ΗΤΑΝ ΝΑ ΦΥΓΩ Πρεμιέρα της ταινιας μου

Υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που ν’αφήνει το σπίτι του χωρίς λόγο; Μαχμούντ Παλαιστίνη
Ήταν να φύγω.. η νέα ταινία της Λουκίας Ρικάκη
Έφυγαν από τις πατρίδες τους ζουν ανάμεσα μας

Η ταινία που κρίθηκε ‘ακατάλληλη’ για το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης καταγράφει τις συγκινητικές μαρτυρίες των ανθρώπων απ’όλο τον κόσμο που επέλεξαν την Ελλάδα για δεύτερη πατρίδα τους. Το νοσταλγικό soundtrack είναι του Λιβανέζου μετανάστη στη Γαλλία Μαρσελ Καλιφε και οι σπαραχτικοί πίνακες του Βιετναμέζου μετανάστη στην Αυστραλία Shaun Tan

Προβάλλεται σε πρώτη πανελλήνια προβολή στη Γιορτη Ντοκυμαντερ
ΣΙΝΕ ΦΙΛΙΠ Θασου 11 Πλ Αμερικής
την Παρασκευή 7 Μαρτίου στις 21.30
μαζυ προβαλλεται και η ταινία μου Ο ΑΛΛΟΣ για το μόνο μονοθεσιο σχολείο στην Ελλάδα ,με μόνο ένα Έλληνα μαθητή όλοι οι άλλοι είναι Αλβανοι http://www.luciarikaki.gr/d_the_other_gr.htm

Ο πόλεμος δεν καταστρέφει μόνο τη γη αλλά κάνει τις καρδιές πέτρινες ,τα μάτια τυφλά Γκρέης Βυρρητός- Ρόδος

‘Ήταν να φύγω’ μας είπε ο Σύριος γιατρός που αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα του αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Εμείς διεκδικούμε να ζήσουμε στη χώρα μας και να διασφαλίσουμε με κάθε δημοκρατικό μέσο καθημερινά το καλύτερο μας μέλλον. Το Ντοκιμαντέρ είναι η αναπνοή, το οξυγόνο των ευαίσθητων κινηματογραφιστών που δηλώνουν φανατικά συμμέτοχοι στα κοινά. Διεκδικούμε ένα όμορφο κοινό μέλλον ενάντια στην ιδιοτέλεια της ιδιώτευσης

Μετανάστης είναι ο άνθρωπος χωρίς σπίτι,το σπίτι δεν είναι ένα μέρος μα ένα πρόσωπο που σε αναγνωρίζει Νάντια Ουκρανία-Αθήνα

Το Ντοκιμαντέρ ήρθε για να μείνει. Ας επιλέξουμε τον στίβο των κοινών, ας ανακαλύψουμε τι κοινό έχουμε .Ας σηκωθούμε από τον καναπέ που μας βουλιάζει στη καταδίκη μιας ζωής χωρίς οξυγόνο.

Η μετανάστευση ενσωματώνει την αιχμή της προσωπικής του ελπίδας ως προς το απρόσωπο μέλλον Ζιάντ Δαμασκος-Ξάνθη

Κι επειδή υπήρξαμε όλοι μετανάστες, ας ακούσουμε τις ιστορίες των νομάδων που το ταξίδι της ζωής έφερε στο κατώφλι μας, στην Ελλάδα κι ας τους υποδεχτούμε εγκάρδια

Κάθε απρόοπτο που παρουσιάζεται μπορεί να λογαριάζεται ως αδικία… αλλά που κατοικεί η δικαιοσύνη στους νέους τόπους; Αιφα Κένυα-Αθήνα

ΗΤΑΝ ΝΑ ΦΥΓΩ + O AΛΛΟΣ της ΛΟΥΚΙΑΣ ΡΙΚΑΚΗ
ΣΙΝΕ ΦΙΛΙΠ Θασου 11 Πλ Αμερικής την Παρασκευή 7 Μαρτίου στις 21.30

Γιορτή Ντοκιμαντερ στο Φιλίπ

Μια εβδομάδα με πολλές ταινίες ντοκιμαντέρ, ανάμεσα τους ταινίες ‘απαγορευμένες’ που θα παρουσιαστούν σε πρώτη δημόσια προβολή. Συζητήσεις, πολλές εκπλήξεις και απρόοπτα.
Μια αναπάντεχα γενναιόδωρη κίνηση των σκηνοθετών που διαχειρίζονται στο ΣΙΝΕ ΦΙΛΙΠ έδωσε φιλόξενη στέγη σε πολλές ταινίες ντοκιμαντέρ που αναπάντεχα επίσης κρίθηκαν ακατάλληλες για το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που θα ανοίξει σε λίγες μέρες τις πύλες του με ‘εξόριστο’ ένα μεγάλο μέρος της φετινής παραγωγής. Μαζί με τις απαγορευμένες ταινίες και ορισμένοι σκηνοθέτες Ρ.Μανθούλης, Λ. Ξανθόπουλος, Γ.Καρυπίδης, Α.Παπαηλιού, Λ.Παπαστάθης, Δ.Σπύρου, Τ.Ψαρράς με τη συμβολική συμμετοχή τους στηρίζουν την πρωτοβουλία.

14 δίωρα προβολών συζητήσεων και εκπλήξεων προγραμματίζουν 14 σκηνοθέτες με άξονα τις ποικίλες θεματικές που τοποθετούν οι ταινίες τους. Όλες οι ταινίες αντιμετωπίζουν με ευαισθησία τα θέματα της κοινωνίας και του ανθρωπισμού (οικολογία, πολιτική, ιστορία, μετανάστευση, ισότητα, δημοκρατία, ελεύθερη έκφραση και τέχνες) και υπηρετούν με προσήλωση το δημιουργικό ντοκιμαντέρ που διαφοροποιείται με άποψη και συνέπεια από το τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Στην εποχή που χαρακτηρίζεται από την παροχή τηλεοπτικών υποπροϊόντων επισημαίνουμε εδώ με τη πλειοψηφία των επιλογών μας την ουσιώδη διαφορά μεταξύ του τηλεοπτικού ρεπορτάζ και της ταινίας του δημιουργού.

Οι προβολές θα ξεκινήσουν την Πέμπτη 6 Μαρτίου με προβολή της ταινίας
Ο κινηματογράφος του πραγματικού στην οποία ακούγονται οι απόψεις για το ντοκιμαντέρ των Ζαν Ρους,Γιόρις Ιβενς,Νάγκισα Οσιμα,Ανρί Στροκ,Εντγκαρ Μορέν κι άλλων δημιουργών Στη Γιορτή ντοκιμαντέρ συμμετέχουν με ταινίες τους οι σκηνοθέτες
Νίκος Αλευράς
Μαριάννα Αστρακά
Λεωνίδας Βαρδαρός
Λένα Βουδούρη

Αιμιλια Γιαννούκου
Νίκος Θεοδοσίου
Παναγιώτης Ευαγγελίδης
Νικος Ζωιόπουλος

Δέσποινα Καρβέλλα

Ροβήρος Μανθούλης
Κώστας Μαχαίρας
Βασίλης Μεντόγιαννης

Πανδώρα Μουρίκη
Λευτέρης Ξανθόπουλος
Mάνος Παπάδακης
Αλέξανδρος Παπαηλιού

Αλεξανδρος Παπανικολαου
Λάκης Παπαστάθης
Λουκία Ρικάκη

Ευα Στεφανή

Τακης Σακελλαρίου
Χαρά Φράγκου-Δήμητρα Ζήρου

Η Γιορτή Ντοκιμαντέρ είναι συνέχεια της αυθόρμητης κινητοποίησης των ντοκιμαντεριστών με αφορμή στις αυθαιρεσίες του και την λανθασμένη πολιτική του Φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Με την πεποίθηση ότι το κοινό βρίσκεται πάντα εκεί έτοιμο και όλο και πιο ανήσυχο, αναζητά και θέλει να δει τον δημιουργικό εκείνο κινηματογράφο ο οποίος τολμά να διαφοροποιηθεί από τη αισθητική και ηθική στάση της μικρής οθόνης, καθώς εξυπηρετεί μια εντελώς άλλη αισθητική και ηθική λειτουργία, η άτυπη πρωτοβουλία σκηνοθετών καλεί όλους τους ανήσυχους θεατές που καλλιεργούν ακόμη μια περιέργεια για το διαφορετικό, να παρακολουθήσουν τις προβολές κάθε βράδυ.

ΓΙΟΡΤΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ 6-12 Μαρτίου

απο τις 7+30 Ως ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΦΙΛΙΠ Θάσου 11 Πλατεία Αμερικής

τηλ.210.8647444 Ενιαίο εισιτήριο 5 ευρώ

στην εικόνα η ατυπη ομαδα πρωτοβουλιας που ανελαβε να φτιάξει τη γιορτη και στην αλλη πινακας του Βιετναμεζου μεταναστη στην Αυστραλια Σάουν Ταν απο την 'απαγορευμενη' στο φεστιβαλ Θεσσαλονικης ταινία μου ΗΤΑΝ Ν Α ΦΥΓΩ

απολαυστικο ρεπορτάζ για τα προσφατα συμβαντα του Bosko στο μπλογκ του στα http://bosko-hippydippy.blogspot.com/2008/03/blog-post.html
http://bosko-hippydippy.blogspot.com/2008/02/blog-post_4469.html
http://bosko-hippydippy.blogspot.com/2008/03/seven-film-gallery.html
και δειτε και τα βιντεο που προτεινει στα σχολια του

DrEipidis http://www.youtube.com/watch?v=VH2nQHPs4aA

street fight http://www.youtube.com/watch?v=sQSmc1o79hc

Οι απαγορευμενες Ταινιες..

Κανουμε μια ταινια και μετα κανουμε τον ίδιο η και περισσοτερο κοπο για να εξασφαλισουμε την αξιοπρεπη προβολή της .Η ταινια μου Ηταν να Φυγω -φωτο- κοπηκε απο το φετεινο Φεστιβαλ της Θεσσαλονίκης μαζυ με αλλες 50! και 15 περιπου επιπλεον θεωρηθηκαν ακαταλληλες για το Διεθνες προγραμμα.Ετσι καποιοι απο εμας αποφασισαμε να διαμαρτυρηθούμε με αυτο το κειμενο ΕΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ , ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΣΤΟ http://cinemaingreece.blogspot.com/ΜΕ ΠΛΗΡΕΣ ΟΝΟΜΑ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΛΙΣΤΑ ΘΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΤΑΙ ΤΑΚΤΙΚΑ. Υπαρχει και σχετικο αρθρο στην Ελευθεροτυπια σελ 22 και 43. http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=25.02.2008,id=70022632

http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=25.02.2008,id=62254184

http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=25.02.2008,id=75815784

http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=25.02.2008,id=92217576

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΝΕΟ ΜΠΛΟΓΚ ΜΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΕΚΕΙ http://cinemaingreece.blogspot.com/

Ιδου το κειμενο μας

Οι απαγορευμενες Ταινιες.. Τοπίο στην ομίχλη των προγραφών ενος διευθυντη
Διαπιστώνουμε για μια ακόμη φορά την υποτίμηση του ελληνικού ντοκιμαντέρ.
Σε μια χώρα που η παραγωγή των ταινιών ντοκιμαντέρ γίνεται με ελάχιστα μέσα, παρατηρείται το φαινόμενο, το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που οργανώνει την πιο μεγάλη εκδήλωση για το κινηματογράφο να υιοθετεί απόλυτα επιθετικό ρόλο απέναντι στο Ελληνικό ντοκιμαντέρ.
Το φετινό ρεσιτάλ επιλογών του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ ξεπερνάει κάθε προηγούμενο !
Στην εποχή της απόλυτης κρίσης ιδεών, θεσμών, νοημάτων ο Δ/ντής του φεστιβάλ αγνοεί και στην ουσία ακυρώνει την πλειοψηφία των γνωματεύσεων της ‘γνωμοδοτικής’ επιτροπής την οποία ο ίδιος όρισε, καθώς είναι βέβαια ανθρωπίνως αδύνατον να δει μόνος του τις 1200 ταινίες που κατετέθησαν φέτος στο Φεστιβάλ. Χωρίς κανένα πρόσχημα και χωρίς βέβαια να έχει τη δυνατότητα να διαμορφώσει προσωπική γνώμη για την κάθε ταινία αφού δεν προλαβαίνει να τις δει, κόβει από όλα τα προγράμματα του Φεστιβάλ, Διεθνές, Πανόραμα κλπ μεγάλο μέρος της ελληνικής παραγωγής .
Ενώ φέτος υπάρχει αύξηση του συνολικού αριθμού ταινιών που θα προβληθούν στο φεστιβάλ συγκριτικά με πέρσι , υπάρχει σαφής μείωση των ελληνικών και συγκεκριμένα. Αύξηση των ξένων ταινιών κατά 70.Μείωση των ελληνικών ταινιών κατά 48.Από τις 87 ελληνικες ταινιες που υποβλήθηκαν φετος μολις 37 θα προβληθουν στο φεστιβαλ

Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό, παρ΄ολο που ο νόμος υποχρεώνει ΄΄βιαιως΄΄ τις Ελληνικές ταινίες ντοκιμαντέρ που θέλουν να διαγωνιστούν στα Ετήσια Κρατικά Βραβεία να περνούν πριν, θέλουν δεν θέλουν, από το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, ο Διευθυντής του, καταργώντας την κρίση της γνωμοδοτικής-προκριματικής επιτροπής, αποφασίζει αυτός μόνος για την οριστική απόρριψη των ταινιών ντοκιμαντέρ από τα Κρατικά βραβεία Αυτό το παράλογο σχήμα παγιδεύει την Ελληνική ταινία και λειτουργεί απολύτως αντιδημοκρατικά. Ώριμο αίτημα αφού καταργηθεί ο νομός να αλλάξει ο κανονισμός του φεστιβάλ για παράδειγμα η ομόφωνη απόφαση της Γνωμοδοτικής επιτροπής να δεσμεύει τον καλλιτεχνικό διευθυντή για το τμήμα στο οποίο θα προβληθεί η ταινία αλλά και για τη συμμετοχή της στα βραβεία FIPRESCI. Μέχρι τώρα ο διευθυντής αποφασίζει μόνος του για το ποιες ταινίες θα διαγωνιστούν στα βραβεία FIPRESCI και κρατάει πάντα τον κατάλογο τους κρυφό!

Από τις επιλογές των τελευταίων ετών του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ διαπιστώνουμε μια στροφή στις τηλεοπτικές παραγωγές- ρεπορτάζ . Περίπου 80 τηλεοπτικά επεισόδια-δημοσιογραφικά ρεπορτάζ προβλήθηκαν πέρσυ. Επίσης τα τελευταία χρόνια, τα κεντρικά αφιερώματα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ γίνονται σε δημοσιογράφους της τηλεόρασης. Ο ίδιος ο διευθυντής σε συνέντευξη του στην επίσημη εφημερίδα του Φεστιβάλ υποστηρίζει ότι ο στίβος του ντοκιμαντέρ έχει μεταφερθεί πλέον στη μικρή οθόνη.. Γιατί τότε επιμένει να οργανώνει ένα κινηματογραφικό Φεστιβάλ;

Απαιτούμε το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης-που είναι ο μόνος επίσημος θεσμοθετημένος και επιδοτούμενος θεσμός για το ντοκιμαντέρ του ΥΠΠΟ- να κάνει το απολύτως αυτονόητο. Να φιλοξενεί τα ντοκιμαντέρ της πρόσφατης ελληνικής παραγωγής κάθε έτους και να λειτουργεί ως ένα υγιές φόρουμ ανταλλαγής ιδεών, τεχνικών προσεγγίσεων, θεματολογίας κλπ. Να ενισχύει έτσι τα κίνητρα και τη δημιουργικότητα της Ελληνικής παραγωγής. Όχι να συμβάλλει με λογικές προγραφών στη περιθωριοποίηση της.

Σε μια εποχή κατά την οποία οι περισσότερες εκδοχές της τέχνης, απεκδύονται τον πρωταρχικό τους ρόλο, εκείνον της αμφισβήτησης, για να παραδοθούν όλο και περισσότερο στην εμπορευματοποίηση, υπάρχουν ακόμη πολλοί Έλληνες σκηνοθέτες με ευαισθησία στα θέματα της κοινωνίας και του ανθρωπισμού που υπηρετούν με προσήλωση το ντοκιμαντέρ. Ο διευθυντής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης επιθυμεί να μην φιλοξενήσει αυτές τις προτάσεις αλλά να την ρίξει στο Καιάδα του ακατάλληλου. Αυτό είναι από κάθε άποψη απαράδεκτο και απαιτούμε να διορθωθεί με άμεση κινητοποίηση της διεύθυνσης του φεστιβάλ και του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού. Όλοι οι φορείς του κινηματογράφου είναι απαραίτητο να συμβάλλουν αποφασιστικά στην αλλαγή του νομού και στην αποκατάσταση της αδικίας που διαπράττεται με αυτές τις τακτικές

Δεν νοείται το Επίσημο φεστιβάλ της χώρας να προγράφει ως ακατάλληλη την πλειοψηφία της Ελληνικής παραγωγής του ντοκιμαντέρ και να μην της δίνει ούτε καν μια ευκαιρία προβολής και παρουσίασης της στο κοινό και τους επαγγελματίες. Οι Ελληνικές ταινίες ντοκιμαντέρ οι οποίες ταξιδεύουν σε διεθνή Φεστιβάλ, πωλούνται στο εξωτερικό, δεν γίνονται αποδεκτές στην ίδια τους τη χώρα! με τη μονομερή απόφαση ενός διευθυντή ο οποίος ούτε σέβεται τη χώρα ούτε τις απόψεις των επαγγελματιών που υποτίθεται ότι εμπιστεύθηκε για να τον συμβουλεύσουν.
Η Διευθύντρια του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που συνυπογράφει τις απορριπτικές επιστολές του Φεστιβάλ είναι σύμφωνη με αυτή την τακτική; το ΥΠΠΟ συμμερίζεται αυτή την ιδιότυπη εφαρμογή πολιτικής πολιτισμού που εφαρμόζει ο Διευθυντής του φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ; Έτσι θα δημιουργηθούν κίνητρα για να ενθαρρυνθεί η ελληνική παραγωγή;

Ο μόνος στόχος του είναι οι μετακλήσεις ξένων ταινιών και ο προγραμματισμός πολλαπλών επεισοδίων τηλεοπτικών σειρών δημοσιογραφικών εκπομπών ; Που ακριβώς εστιάζουν τα καλλιτεχνικά πολιτικά και κοινωνικά κριτήρια αυτής της διοργάνωσης; Στις προγραφές;

η απεριγραπτα επιθετικη απαντηση στην επιστολή μας του Διευθυντη του φεστιβαλ δημοσιευεται στην Ελευθεροτυπία http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=95106328

και η προσωπικη ματια της Β.Γεωργακοπουλου τοποθετειται http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=21452440

Ο Λάκης Παπασταθης απαντά

http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=51013208

ο Λευτερης Ξανθόπουλος απαντα και αυτος με επιστολη του
http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=31746216
και μετα απο αυτα.. 64 υπογραφουν ως τώρα
Νικος Αλευρας
Μαριάννα Αστρακά

Νίκος Αναγνωστόπουλος
Μανώλης Ανδριωτάκης
Λεωνιδας Βαρδαρος
Λενα Βουδούρη
Νικος Βουτενιωτης

Μιχάλης Γαλανάκης
Ηλίας Γιαννακάκης
Μαθιος Γιαμαλακης
Λευτερης Δανίκας
Προκόπης Δάφνος
Παναγιωτης Ευαγγελίδης

Δήμητρα Ζήρου

Νικος Ζωιοπουλος
Νικος Θεοδοσίου

Μενης Θεοδωριδης
Σταυρος Ιωαννου
Ευη Καραμπάτσου
Δεσποινα Καρβελλα
Γιώργος Καρυπίδης
Δεσποινα Κονταργυρη
Σπύρος Κόκκας

Βασιλης Κολοβός
Δημήτρης Κουτσιαμασάκος

Κωσταντίνος Κωνσταντόπουλος

Αλέξανδρος Λαμπρινίδης

Bασίλης Λουλές
Γιάννης Λεοντάρης

Βασίλικη Μαμαλούκου

Ροβήρος Μανθούλης
Θοδωρος Μαραγκος
Αντρεας Μαριανος
Γιαννης Μαυρογενης
Κωστας Μαχαίρας
Μαριάνθη Μενεγάκη

Πανδώρα Μουρίκη
Κώστας Μπάκας
Αντωνης Μποσκοιτης
Γιάννης Μπουγιούκος

Γιάννης Νταρίδης
Λευτερης Ξανθοπουλος
Γιάννης Οικονομίδης

Aνδρεας Παγουλάτος

Αλεξανδρος Παπαηλιου
Αποστολία Παπαιωάνου

Λακης Παπασταθης
Σοφια Παπαχρηστου
Μαρία Πολυχρόνη
Λουκία Ρικακη
Κωστής Σαββιδάκης

Τάκης Σακελλαρίου

Θανάσης Σκρουμπέλος
Αγγελος Σπάρταλης
Δημλητρςη Σπύρου
Σπυρος Ταραβήρας
Βαγγελης Φαμπας
Χαρά Φράγκου

Γιαννης Φραγκουλακης
Κώστας Χαραλάμπους
Γιωργος Χελιδονιδης
Σταυρος Ψυλλάκης

ας δημιουργησουμε προσφορες εικονες films could cause a revolution and they don’t

Ο κινηματογραφος ως μαζικο θεαμα δημιουργει προτυπα αισθητικα,ηθικα και οποτε μοιραια συμπεριφεριολογικα και κατ επεκταση καταναλωτικα.Αναλογα με την αισθητικη και ηθικη σταση των παραγωγων και των δημιουργων μιας κινηματογραφικης ταινιας αναλογο θα είναι βεβαια και το αποτελεσμα και αναλογη θα είναι και η αντανακλαση του στη συμπεριφορα του κοινου και στα ερεθισματα που θα του δωσει

Τα περισσοτερα κατασκευασματα των αμερικανικων στουντιο σχεδιαζονται με επιστημονικη ακριβεια για να οδηγησουν το κοινο σε συγκεκριμενες συμερπιφορες Το κυκλωμα διανομής που διοικειται από καρτελ εμποδιζει ολο και πιο πολύ την εκοδο στις αιθουσες των ανεξαρτητων εκεινων φωνων- ταινιων που διατυπωνουν ανενταχτες φωνες που ανησυχουν για τα πραγματα όπως είναι.Ομως αυτές οι φωνες αντικεινται στα συμφέροντα του καταναλωτισμου και για αυτό περιθωριοποιούνται

Ευτυχως υπαρχουν ακομη ανεξάρτητες διεξοδοι όπως είναι ορισμενα φεστιβαλ κινηματογράφου λεσχες και αλλοι φορεις που φιλοξενουν αυτες τις ταινιες και αποδεικνύουν με τις προβολες τους ότι το κοινο είναι εκει πιο ανησυχο από ποτε τολμα και θελει να δει πολιτικο κινηματογραφο ο οποιος με τολμη να υπογραμμιζει τα καως κειμενα.Καθε χρονο στο φεστιβαλ της Ροδου http://www.ecofilms.gr/ το οποιο διευθυνω διαπιστωνω με πολύ μεγαλη χαρα ότι το βραβειο κοινου πηγαινει στις πιο τολμηρές αισθητικα και πολιτικα ταινιες του προγράμματος και παντως παντα σε ταινιες που είναι ριζοσπαστικες σε σχεση με την τρέχουσα αντιληψη της κινηματογραφικης γραμματικης που φιλοξενουν οι αιθουσες που μυριζουν ποπ κορν από χιλιομετρα και η τηλεόραση που στοχευει να μας βιδωσει στον καναπε για να μην ενοχλουμε όταν κυκλοφορουμε εξω αδεσποτοι. Στο Φεστιβαλ της Ροδου συγκεντρώνουμε με μεράκι,εξαντλώντας κάθε μορφή περιέργειας ταινίες από όλο τον κόσμο που υπογράφουν δημιουργοί με υπογραφές που θα χαρακτήριζα ‘στρατευμένης αισθητικής’

Την αισθητική αυτή στράτευση αναζητούμε αλλά και την καλλιτεχνική και κοινωνική τοποθέτηση που χαρακτηρίζεται από μια εξ ίσου στρατευμένη ηθική αφιερωμένη στα κοινά.

Η κοινή μας περιουσία η φύση ανήκει απλόχερα και γενναιόδωρα σε όλους και όλοι έχουμε αμέριστη ευθύνη να προστατεύσουμε την ισορροπία της. Και εμείς οι ενδιάμεσοι της τέχνης ακόμη παραπάνω. Δημιουργικά ντοκυμαντέρ, ταινίες μυθοπλασίας,πειραματικές ταινίες , οι οποίες μας ταξιδεύουν σε μέρη απροσδόκητα, και ανοίγουν καινούρια παράθυρα στη σκέψη.

Στην εποχή που χαρακτηρίζεται από την παροχή τηλεοπτικών υποπροϊόντων επισημαίνουμε εδώ με τη πλειοψηφία των επιλογών μας την ουσιώδη διαφορά μεταξύ του τηλεοπτικού ρεπορτάζ και της ταινίας του δημιουργού. Το πρώτο μπορεί να είναι άρτιο και ενημερωτικό, αποκαλυπτικό κάποιες φορές, αλλά δεν προτείνει αισθητική και ιδεολογική παρέμβαση στην πραγματικότητα, όπως η δεύτερη. Το πρώτο ως προϊόν, «καίγεται» γρήγορα στο γυαλί, ενώ η δημιουργική ταινία αποτελεί αισθητική, και πολιτική πρόταση και ως τέτοια , καθίσταται αποσκευή μνήμης των θεατών οι οποίοι βιώνουν από κοινού στη κινηματογραφική αίθουσα τη θέαση των ταινιών. Στο πλαίσιο της ‘πολιτείας’ του φεστιβάλ τολμούν τον διάλογο γύρω από τη θεματική και την αισθητική των ταινιών . Αυτό είναι που διαφοροποιεί και δίνει κοινωνικό χαρακτήρα σε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ.Η κοινωνία σήμερα έχει ανάγκη από αντιστάθμισμα στη κατανάλωση «έτοιμων» οπτικοακουστικών λύσεων που προτείνουν τα μέσα εν είδη ταχυφαγητού.
Επισης με μεγαλη χαρα διαπιστωσα φετος –πρωτη χρονια που καθιερωθηκε το βραβειο κοινου σε ένα από τα μεγαλα εμπορικα φεστιβαλ εκεινο του Ντουμπαι -στο οποιο εργαζομαι και εχω την ευθυνη των ντοκυμαντερ που προβαλλονται εκει- ότι το βραβειο κοινου πηγε σε μια αντιπολεμικη ταινια ντοκυμαντερ που ειχα προτεινει. http://luciarikaki.blogspot.com/2007/12/war-dance-wins-diff-peoples-choice.html Αυτο για μια ακομη φορα επιβεβαιωνει ότι σε οποιο μερος της γης το κοινο του σινεμα είναι ανησυχο μπορει να πιπιλαει τις καταναλωτικες καραμελες του Χολλυγουντ μολις όμως αναγνωρισει μια ειλικρινη καταθεση σε μια ανεξαρτητη πολιτικη ταινια είναι εκει για να την χειροκροτησει και να την υιοθετησει Γιατι το κοινο ειμαστε εμεις ανησυχοι αλλα πολιορκημενοι Ελευθεροι? Αλλα πολιορκημενοι από σειρηνες που αλλοτε επιλέγουμε και αλλοτε απλα δεν αποδιωχνουμε.
Εχουμε ευθυνη ως κοινο και ακομη μεγαλυτερη ευθυνη εχουμε ως δημιουργοι να παραγουμε σκεψη και ταινιες αντιθετες στη διαβρωτικη ροη που εχουν αποκτησει τα πραγματα

Οι εμπορικές επιτυχίες που γνωρίζει τελευταία το ελληνικό σινεμά οφείλονται στο ότι έχει επαναδιαπραγματευτεί κάποια υλικά της γραμματικής του και έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του κοινού Όμως αυτή η εμπιστοσύνη που κερδήθηκε τόσο δύσκολα θα χαθεί εάν αναπτυχθεί πολύ αυτή η ροπή των ταινιών με αμιγή εμπορικό προσανατολισμό. τηλεοπτικό καστ και ευκολίες στο σενάριο και κυρίως στη φόρμα που αλληθωρίζει προς το τηλεοπτικό προϊόν προκειμένου να γίνεται πιο- ας πούμε όπως λένεεύπεπτο, άρα και καταναλώσιμο. Το σινεμά οφείλει να είναι πιο προκλητικό στη φόρμα και στην αναζήτηση και στο περιεχόμενό του.

Η κάθε ταινία συναντάει τελικά το κοινό της μες το χρόνο με πολλούς και εναλλακτικούς τρόπους. Όσο αδυσώπητο και «κλειστό» να είναι το τοπίο της παραδοσιακής διανομής, έχω εμπιστοσύνη ότι οι εναλλακτικοί τρόποι διανομής μπορουν να δράσουν αποφασιστικά στο να συναντηθεί η ταινία με το κοινό της. Παντού υπάρχει χώρος και για την εμπορική παράμετρο, αλλά δεν μπορεί να γίνεται αυτοσκοπός και να μην αφήνει χώρο σε τίποτα άλλο. Έχουμε ευθύνη όλοι να μην ενδώσουμε στις σειρήνες του καταναλωτισμού, γιατί απεμπολούμε τη σχέση μας με τη τέχνη και την υποχρέωση μας απέναντι στη κοινωνία: να πηγαίνουμε ως ανήσυχοι πολίτες τα πράγματα όλο και πιο μπροστά. Αυτός υπήρξε ανέκαθεν ο ρόλος της τέχνης. Ο καναπές είναι για άραγμα. Η τέχνη είναι για ξεσήκωμα. Κι εμείς οφείλουμε να είμαστε πολίτες ανήσυχοι. Να ξεσηκώνουμε τους υπόλοιπους να απαιτούν καλύτερα πράγματα από τη ζωή τους. Να μην συμβιβάζονται, να μην λουφάζουν στον καναπέ, να περπατούν έξω, στο δρόμο, στη φύση. Να μην περιορίζουν τη φαντασία ή την περιέργειά τους. Έχουμε τεράστια ευθύνη απέναντι στη συνέπεια αυτής της λειτουργίας. Αλλιώς με το σινεμά μας δεν κάνουμε τέχνη, κάνουμε εμπορική τσιχλόφουσκα τύπου lifestyle…
Δεν υπάρχει πια δικαιολογία για να μην κάνει κανείς μια ταινία, εκτός εάν δεν έχει κάτι να πει. Τα μέσα είναι στη διάθεση μας, απαιτούν από εμάς φαντασία και διάθεση για δουλειά.Αν θες να κανεις μια ταινια κλεψε μια καμερα και κανε την λεει ο Χερτζοκ

Οι ταινίες μας θυμίζουν και υπενθυμίζουν, ότι για να είμαστε ζωντανοί πρέπει να μιλάμε καθημερινά για τα πράγματα που μας νοιάζουν. Κι αν η ζωή αυτή μας έταξε να δουλεύουμε με τα υλικά της τέχνης, να θυμόμαστε ότι στην ίδια αυτή τη ζωή, οφείλουμε να επιστρέφουμε τα διπλά από αυτά που πήραμε με σεβασμό και αγάπη. Έτσι φροντίζουμε την ανθρώπινη φύση, την ισορροπία της, την ευφορία της.

Θεωρω ενδιαφερον να παραθεσω ως επιλογο , τα λογια του Βερνερ Χερτζοκ, ενός ποιητη του κινηματογραφου και ενός ατιθασου και απειθαρχου μαχητη που ακομη και τωρα σε προχωρημενη ηλικια εξακολουθει να προκαλει σκεψη με τα λεγομενα και τις ταινιες του Πρεπει να κυρηξουμε ιερο πολεμο απεναντι σε οτι δεν φτανει την εκστατικη αληθεια .Αν αναψετε την τηλεοραση βλεπετε την καταστροφικη της λειτουργια πως καταστρεφεται η γλωσσα. Λεει ο Χερτζοκ ο οποιος και φετος προτεινει μια πολύ ενδιαφερους αταινια γυρισμενη στην Ανταρκτικη και συνεχιζει

Who is society?.. less I have kept wondering ever since I have been in contact with audiences and I wondered what film stands for It give us some insight.
Films could cause a revolution and they don’t Films may change our perspective of things and ultimately in the long term it may me something valuable there is a lot of absurdity involved.
It makes me into a clown it is because what we do as filmmakers is immaterial is what we do all your life makes you a clown and it is inevitable it is illusionist work It is embaracing to be a filmmaker and sit here like thisGive us adequate images we lack adequate images our civilisation does not have adequate images and I think our civilisation is going to die out like dinosaur if it does not develop and adequate language and adequate images Environment problems overpopulation generally it is not understood yet that we do not have adequate images and this is what I am working on a new grammar of imagesEverything is pointing towards a redefinition of reality we have to start seeing and working and articulating the reality of the movies in a different way cinema verite was the answer of the sixties Today is something else out there Reality has to be seen in a new way The interesting side is where is truth on that Cinema Verity is the accountants truth I have insulted many with that I have always been after an Ecstatic Truth and what I call an ecstasy of truth Facts create norms they do not create truth they do not create an illumination There has to be a major shift in dealing with reality it is as simple as that an din my documentaries they are always very close to feature films and often I stage and direct and repeat like in a feature film and the feature films that I made have a common borderline with documentariesYou do not move mountains with money you move mountains with faithHollywood is mainstream it has rituals it has always been capable of doing magnificent staff It is wonderful to see how the dreams of the world are organised and manufactured in Hollywood
The bottom line is the poet must not avert his eyes you have to take a bold look of your environment of what it is around you Even the ugly things even the decadent things
το αρθρο μου στο περιοδικο ΔΙΑΠΛΟΥΣ που κυκλοφορει αφιερωμενο στα ΜΜΕ