Δευτέρα, 29 Ιούνιος 2009

ecofilms 2009 awards see you in 2010




Ecofilms awards 2009 www.ecofilms.gr
THE FEATURE FILM COMPETITION AWARDS

The feature film jury: Jim Quilty, Richard Kwietniowski, Stergios Niziris,
Awarded their first award to
Pachamama” , by Toshifumi Matsushita (Japan-Bolivia).
because:
Though the film’s director was not native Bolivian, it was a movie that rose above the limits of anthropology and documentary to tell a story about human and environmental matters in a context of change. “Pachamama” is an immensely well-made, imaginative and visual film with a very big heart.
The director was in New York and could not attend the ceremony, but Lucia Rikaki had a telephone conversation with him where he expressed his emotion and his joy for the prize and promised to join Rhodos as soon as possible.
The second prize was awarded to the movie:
King Corn, by Aaron Wolf (USA).
The jury agreed that it was very important to have a film in which the filmmakers turn their camera on their own country. “King Corn” is especially significant because the film-makers turn their very critical eye on America, the centre of the international economy. The film succeeds in developing a complex analysis on screen, a problem that is profoundly disturbing, yet delivered with a great sense of humor. A Hollywood-esque buddy movie about the world coming down with diabetes.
Special Jury prize was awarded to the movie
El Sistema, by Paul Smaczny (Germany)
An extraordinaire subject with far reaching implications that very few people know about. It’s an incredibly well made film in which it demonstrates the movement of the underprivileged children in the centre of the film as well as the bourgeois musicians who devised it.
The director, who also received by the Staff Award of the feature film competition has left Rodos after the screening of its film. In its message he said that he felt extremely flattered adding that:
I take this as a recognition for what El Sistema has achieved in Venezuela. As a recognition for José Antonio Abreu's visionary work, his humanistic approach to art and to the social problems in Venzuelian society. Thank you very much.

THE MEDIUM FILMS COMPETITION AWARDS
The medium film jury consisted of Aneta Lesnikovska, Irena Taskovski and Yiannis Mylopoulos. The jury made comments on the vast variety of this year’s films and underlined that:
One can reach the conclusion that Cinema on ecology looks like the object it cures. Its characteristics include a wide variety equivalent to the biodiversity that exists in Nature. And as long as biodiversity is threatened, this Cinema blooms, like an effort of mankind to restore, through Art, the damage that other sectors of human activities cause. But that’s always the way Art is. When not copying Life, Art opens new paths and saves our souls…
The jury gave the first award to the movie:
“The golden beach” by Hasse Wester
Because it records the dramatic changes of the magical and exotic beach in India due to the development of tourism, through the personal view of the director-traveller. He also describes the changes of the inhabitants due to the sudden invasion of money into their lives.
The director Hasse Wester while receiving the award said
I have spend 20 years of my life visiting this beach, noticing the changes of the people living there as their economical conditions where constantly changing. This has not happened solely in that beach. Virgin coasts lose their characteristics every day Thus, I tried to demonstrate the way of thinking of the people who live in that beach
The second award went to the movie:
“The beetle” by Yishai Orian (Israel)
The director not only looked for and managed to locate the car’s previous owners, who narrated their personal stories of their relationship with the car, but he also recorded his trip to neighboring Jordan which he took in order to repair the car for an affordable price. As the director shows us in the end, his son- who was born when the director was in Jordan – grows up with the car as well.
Karina Rubinstein received the award on behalf of the director and wished for peace
The special mention went to the movie

“The Deadline” by Phil Stebbing (UK)

The title of the film reminds us the fact that natural wealth is limited on the earth. A film that showed in a wonderful way, the problem of the catastrophe of the Oceans through overfishing and illegal fishing in the Atlantic and the huge issue of the quality and the source of our nutrition. The film did not limit itself to the presentation of the problem, but it extended and proposed activism as the effective solution for dealing with it.

The award was received by Thanasis Anapolitanos, President of the Mediterranean Antinuclear watch representing . Nikos Charalabides, General Director of the Greek Bureau of GREENPEACE who commented on the award
The fact that specialists – as you – consider that the story of the film contains something special, gives us the courage to go on. Sometimes I have the impression that there’s a conspiracy of those who engage in battles that some others consider already as defeated. That is why I personally believe that the roads of Greenpeace and those of the Ecofilms Festival get intertwine. I am sure that we will meet again in the future. Don’t give up! Be courageous and we cordially thank the organizers and the jury committee once more.
The director Phil Stebbing thanked the jury and said
Hopefully the Deadline film will alert people to the blatant destruction of the world's fish stocks and put pressure on governments everywhere to put down their napkins, clear away the fish bones from their plates and start to create a lifeline for the world's oceans by eradicating piracy once and for all from the world's fishing fleets.

THE SHORT FILMS COMPETITION AWARDS
Elena Giuffrida, Christos Georgiou and Evanthia Tsantila the short films jury
Awarded . the first jury prize to the movie
“Raw” by Annoeleck Sollart (Holland)
For highlighting with sensitivity the world of a very special child and for encouraging through the film the discussion on important social issues.
Annoeleck Sollart while receiving the award said I feel extremely happy that I am awarded for this film especially as this is a documentary for children and I wish to defend this genre which is now threatened by limited funding
The second prize went to the film
“The Big Ask” by Nic Balthazar (Belgium)
For communicating with strength the impeding environmental disaster and encouraging the world to take a stance.
The award was received on behalf of the director Nic Balthazar by the Dodecanese Consul for Belgium Mr.A.Kabourakis who conveyed the directors gratitude and congratulated the festival organizers

THE EFFN GREEN AWARD

The ECOFILMS FESTIVAL 2009 gave the GREENAWARD, the green OSCAR, that is awarded by the Environmental Film Festival Network to a movie that was screened in Network’s Festivals last year. This year the awarded movie was “Encounters at the end of the world” by Werner Herzog. The movie had participated last year in the Ecofilms 2008 Festival and received the First Prize of the feature film competition. The award was given to the President of the Environmental Film Festival Network (EFFN), Gaetano Capizzi, by the deputy Spiros Kouvelis, who noticed the importance of the Ecological Festivals. “In crucial moments for the future of the environment it is important that artists contribute to the development of ecological thought and force governments to act, putting a limit in the environmental disasters and slowing down lawlessness. I attend the Ecofilms Festival for many years and I think that is a dynamic contribution to the cinema and to the ecological thought as well.



THE AUDIENCE AWARDS

The Cinema Club of Rhodos awarded equally two movies:
“Trading the Future” by b.h. Yael (Canada) and
“Pachamama” by Toshifumi Matsusita (Japan)
The Cinema Club of Rhodos awarded equally two movies:
On behalf of the Club Mr. Giannis Hajicostas and Mr. Costas Calligas said
We award the movie “Trading the Future” because it demonstrates the difference between two possible worlds. On the one hand, revelational religious theories bound towards the end of the world, that encourage fatality and passivity, and on the other hand the conviction that no battles are beaten for the planet nor for the people, as long as we realize the situation, have faith and keep on struggling to change the world.
We also award the movie “Pachamama” for the way it deals with relationships among the members of a remote society and the values that regulate these relationships. It is a film visually perfect with a clear environmental message.


THE ECOFILMS TEAM AWARDS

A new award was established this year. The award of the team working for the festival .
The short film competition award went to the movie
“The power of light” by the Anthony Utkin (Russia)
The medium length competition award went to the movie:
Addicted to plastic” by Ian Connacher (Canada)
The feature film competition award went to the movie:
El Sistema” by Paul Smaczny and Maria Stodtmeier (Germany)

Antigoni Mixafenti presented the awards and the vice-prefect of the Dodekanese Adrianna Bafiti gave the awards on behalf of the festival’s staff.
Paul Smaczny send the following message.
“Thank you very much for this wonderful award! I feel extremely honored and would like to thank the entire, wonderful team of Ecofilms for this most appreciated recognition. I'm very sorry not being with you tonight celebrating the closing ceremony but hope to see you all again in 2010 when you will be celebrating the 10th anniversary!
Ian Connacher received the award itself. In his thank you speech he mentioned that
the struggle for the decrease in the use of plastic as well as of all contagious elements, should be constant. He said that he loved the festival and discovering Rodos but he also underlined the fact that he observed here too the extensive use of plastic
Antony Utkin when receiving the award he said was really surprised as this was his first ever festival , he thanked the team and said that he would like return to the Rodos with another movie.

THE GREEK FILM COMPETITION AWARDS
Afroditi Athanasopoulou, Evanthia Tsantila and Christos Georgiou. were the members of the jury of the greek film competition
The first award sponsored by the Greek Film Center was awarded to the fiction film
“Instructions” by Costas Yiallourides
Because it expresses with a simple and successful dramaturgy the desires and the fears of a love affaire.
The director received the award by the vice-mayor Mr. Taraslias and the vice- president of Greek Film Center Mr D.Sofianopoulos,
The second award went to the film:
“SOS, animals in danger” by Aggelos Kovotsos
Because it achieves to communicate its theme in a manner which is attractive to children and it also conveys important educational information which is of a great interest to all of us.
The writer of the film, Vaso Kanellopoulou, received the award and said that
The documentary is the participation of ERT in an EBU documentary series which contributes to the environmental awareness of young children. The script writer also reffered to the contribution of the 8-year-old student, the little reporter, who worked for the film. She loved the wildlife and realized that after all we are nothing different from the rest ecosystem.
The special mention was given to the film:
“Bells, threads and miracles” by Marianna Ekonomou
Because it focuses on a very special case, addressing religious and cultural matters.
The award was received by the writer of the film, Niki Tsiligiroglou, on the behalf of the director.

Τρίτη, 16 Ιούνιος 2009

«Οικολογία είναι να είσαι δίκαιος με το περιβάλλον και τον άνθρωπο»


[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] «Οικολογία είναι να είσαι δίκαιος με το περιβάλλον και τον άνθρωπο»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΠΑΥΛΟΣ Θ. ΚΑΓΙΟΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 16 Ιουνίου 2009

«Η αλόγιστη ανάπτυξη του οικονομικού συστήματος που διέπεται από δυστυχίες πλουτισμού κι όχι αξίες ανθρωπισμού ευθύνεται για την καταστροφή του πλανήτη», λέει η σκηνοθέτις Λουκία Ρικάκη που και φέτος οργανώνει το Εcofilms Φεστιβάλ Ρόδου. Ένα φεστιβάλ που δίνει «βήμα» στο παγκόσμιο ανεξάρτητο σινεμά.

Άλλο ένα Εcofilms Φεστιβάλ;
Γιατί ένας θεσμός οφείλει να αναπτύσσεται, να βελτιώνεται, να ανθίζει, να μην προδίδει τις προσδοκίες των θεατών και των δημιουργών.
Υπάρχει «φιλοσοφία» στο φετινό Εcofilms;
Εδράζεται στο ότι το ανεξάρτητο σινεμά οφείλει να έχει βήμα διαλόγου με το κοινό και ότι μπορεί να συμβάλει κάνοντας αυτές τις φωνές να ακούγονται ηχηρά.

Τι σας εμπνέει και διοργανώνετε το Εcofilms στη Ρόδο;
Το νησί, το κοινό του φεστιβάλ και ότι δεν είμαστε κομμάτι ενός κατεστημένου με παγιωμένα έσοδα άρα και παγιωμένους δημοσίους υπαλλήλους.

Τι είναι το Νέο Φεστιβάλ της Κω που θα αρχίσει από τον Σεπτέμβριο;
Το πρώτο φεστιβάλ στον κόσμο που θα ασχοληθεί και θα προτείνει μια ευρύτατη θεματολογία για την υγεία και την καλή ζωή. Πώς δηλαδή να ζούμε με τέτοια ποιότητα ώστε να αρρωσταίνουμε λιγότερο.

Τι διαφοροποιεί το Εcofilms από τα άλλα αντίστοιχα φεστιβάλ;
Ότι φιλοξενεί την ελεύθερη σκέψη, την χωρίς συμβιβασμούς κινηματογραφία, την πειραματική τέχνη, την τολμηρή σκέψη και στάση απέναντι στη ζωή και την τέχνη. Ανθρωπισμός, κλιματικές αλλαγές, ακτιβισμός, διατροφικά προβλήματα, κοινωνικές αναταραχές.

Πού είναι η «αιχμή του δόρατος» του Εcofilms;
Η αιχμή του δόρατος είναι ο άνθρωπος. Η ομορφιά της ύπαρξης και πόσο πολύτιμο καθίσταται να έχουμε ομορφιά, ποικιλία, δυνατές εμπειρίες και συναισθήματα κάθε μέρα.

Φέτος αρχίζετε μια συνεργασία με το Πολεμικό Μουσείο. Περί τίνος πρόκειται;
Αφορά την παρουσίαση κάθε χρόνο των πολύτιμων αρχείων του μουσείου που είναι ένας ιστορικός θησαυρός γνώσης και μνήμης, η θέση του οποίου είναι σημαντική και πολύτιμη για όλους.

Λένε ότι οι Έλληνες δεν δείχνουν ιδιαίτερη οικολογική ευαισθησία, αλλά οι οικολόγοι εξέλεξαν ευρωβουλευτή...
Είναι μια νομοτέλεια η αύξηση των ποσοστών των οικολογικών κομμάτων όσο πιο αδιάφορη και εγκληματική γίνεται η στάση των κομμάτων εξουσίας απέναντι στα μεγάλα περιβαλλοντικά ζητήματα.

Τι σημαίνει οικολογική ευαισθησία;
Να είναι κάνει ανοικτός στα ερεθίσματα της ζωής και της φύσης, δίκαιος απέναντι στο περιβάλλον, στο φυσικό και το ανθρώπινο. Να σέβεται ό,τι φυσικό, να νοιάζεται για τη φύση και για τον διπλανό του άνθρωπο.

Πόσο είναι άμεσος ο κίνδυνος από το φαινόμενο του θερμοκηπίου;
Οι μελετητές έχουν επισημάνει τους κινδύνους και ορισμένοι από αυτούς έχουν ήδη αρχίσει να επηρεάζουν άμεσα.
πιστεύουν ότι η οικολογία δεν αποτελεί «πολιτική πράξη»...
Η ηθική και αισθητική στάση απέναντι στη ζωή και η ισορροπία μας με το φυσικό περιβάλλον και τους διπλανούς μας αποτελούν καθημερινή φροντίδα του ενεργού πολίτη.

Πολλαπλασιάζονται στη Δύση τα οικολογικά κινήματα, αλλά μέχρι τώρα δεν έχουν παίξει κυρίαρχο ρόλο.
Ακόμη κι αν δεν είναι κόμματα εξουσίας, επηρεάζουν με τον τρόπο τους τη χάραξη κάποιων πολιτικών από τα κόμματα εξουσίας. Τα συμφέροντα που διοικούν όμως τη σύγχρονη οικονομία διέπονται από τον κυνισμό μιας αλόγιστης εφήμερης κερδοφορίας.

Αυξάνεται η οικολογική συνείδηση του κόσμου, αλλά μεγαλώνει και η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών...
Θλιβερή νομοτέλεια ενός οικονομικού συστήματος που δεν διέπεται από αξίες ανθρωπισμού, αλλά από δυστυχίες πλουτισμού.


Ποιοι φταίνε, κυρίως, για την καταστροφή του πλανήτη;
Η αλόγιστη ανάπτυξη.

Παρά την οικολογική ευαισθησία που ολοένα αυξάνεται, η μόλυνση της ατμόσφαιρας μεγαλώνει.
Η ευαισθησία αναπτύσσεται στον πολίτη. Εκεί εγγράφεται η αύξησή της. Όμως εκείνοι που διαμορφώνουν πολιτικές δυστυχώς δεν αγγίζονται από αυτήν.

Ως σκηνοθέτις ετοιμάζετε νέα ιντερνετική ταινία. Περί τίνος πρόκειται;
Ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα. Είσαι ο καθρέφτης μου. Έριξα ένα μπουκάλι με ένα σημείωμα στη θάλασσα. Να ανιχνεύσουμε από κοινού την ομορφιά.

Τελευταία όλο και πιο πολύ σκηνοθετείτε ντοκιμαντέρ. Γιατί;
Με συγκινεί η προσέγγιση της πραγματικότητας. Πιστεύω ότι εγώ μαθαίνω και εξελίσσομαι μέσα από αυτές τις επαφές με τους κανονικούς ανθρώπους.
Το μη «εμπορικό» ελληνικό σινεμά σκίζει και βραβεύεται στα διεθνή φεστιβάλ. Τυχαία ή κάτι συμβαίνει;
Το εμπορικό σινεμά είναι η επανάληψη της τσιφλόφουσκας που σκάει στη μούρη σου και σου γεμίζει τις ρυτίδες της βαρεμάρας. Κάθε τολμηρή και γενναία υπογραφή που σπάει αυτήν τη βαρετή επανάληψη δικαίως διακρίνεται.

Η εξέγερση των νέων του Δεκεμβρίου τελείωσε ή κάτι αλλάζει;
Η εξέγερση γίνεται πια και με άλλους τρόπους. Η πραγματική επανάσταση γίνεται με αλλαγή ποιότητας και ηθικής στην καθημερινή ζωή.

Τι είναι το βιβλίο «Της αγάπης και της ελπίδας» που ετοιμάζετε;
Είναι παραμύθια που υμνούν τον εύφορο έρωτα, που κοιτάζουν με ελπίδα τη συνύπαρξη των ανήσυχων ψυχών, που προτείνουν μια ζεστή αγκαλιά.


και να η πλήρης συνεντευξη πριν κοπει γαι τις αναγκες της συγκεκριμενης σελιδοποίησης
1.Άλλο ένα -αριθμός;- Ecofilms Φεστιβάλ.Γιατί;
Γιατί ένας θεσμός οφείλει να αναπτύσσεται να βελτιώνεται να ανθίζει να μην προδίδει τις προσδοκίες των θεατών και των δημιουργών που τον εμπιστεύθηκαν τόσα χρόνια. Έχεις μια ευθύνη απέναντι σε κάθε τι που γεννάς να το βοηθάς να περπατάει σε όλα τα χρόνια της ζωης του σαν καλός γονιός που στεκεται με φροντίδα και καμάρι δίπλα στο παιδί του
2.Υπάρχει «φιλοσοφία» στο φετινό Ecofilms;
Η φιλοσοφία μας εδράζεται στο ότι το ανεξάρτητο σινεμα οφείλει να έχει βήμα διαλόγου με το κοινό και ότι μπορεί να συμβάλλει στο να κάνει αυτές τις φωνές να ακούγονται ηχηρά, αυτές τις υπογραφές να προσφέρουν με την ομορφιά τους στο υφαντό της παγκόσμιας δημιουργίας, εμείς θα είμαστε εκεί να ενθαρρύνουμε τα ψήγματα της ανεξάρτητης αυτόνομης δημιουργίας που προτείνει ένα σινεμα που απευθύνεται στον άνθρωπο και κωφεύει στις σειρήνες του πλουτισμού και των εφήμερων αξιών που κατακλύζουν όλο τον άσκοπο αγώνα του μικροαστισμού που δυστυχώς εισβάλλει με κάθε τρόπο όχι μόνο στην κοινωνία αλλά και στην τέχνη με μόνο αξιολογικό κριτήριο τον καταναλωτισμό
3.Τι σε εμπνέει και διοργανώνεις το Ecofilms;
Με εμπνέει ότι γίνεται σε ένα νησί με έναν υπέροχο ορίζοντα και μια υπέροχη φύση και κυρίως μια υπέροχη γαλάζια θάλασσα. Με εμπνέει ότι το κοινό του Φεστιβάλ είναι πιά ένα απαιτητικό κοινό που συνεχώς μας προκαλεί να πάμε παραπέρα να τολμήσουμε περισσότερο στις καλλιτεχνικές μας προτάσεις και τις επιλογές μας. Με εμπνέει ότι δεν είμαστε κομμάτι ενός κατεστημένου με παγιομενα έσοδα άρα και παγιομενους δημοσιους υπαλλήλους και ότι έτσι οι συνεργάτες όλοι διέπονται από το πνεύμα της άοκνης περιέργειας της εντατικής εργασίας της έμπνευσης και είμαστε όλοι μια οικογένεια που γελάμε, βοηθάει ο ένας τον άλλον χωρίς ασφυκτικούς περιορισμούς σε συστήματα διοίκησης με εξουσιαστικά σχήματα

4Τι είναι το Νέο Φεστιβάλ της Κω που θα ξεκινήσεις από τον Σεπτέμβριο;
Το πρώτο Φεστιβάλ στον κόσμο που θα ασχοληθεί και θα προτείνει μια ευρύτατη θεματολογία γύρω από τα θέματα υγείας και καλής ζωης. Πως δηλαδή να ζούμε με τέτοια ποιότητα ώστε να αρρωσταίνουμε λιγότερο η και καθόλου πώς να αγαπάμε τη ζωή την υγεία μας να φροντίζουμε εμας και τους διπλανούς μας ώστε κάθε μέρα να συμβάλλει στην ίαση του σώματος και του πνεύματος από την αναπόφευκτη φθορά του χρόνου Ο χρόνος φθείρει όλα τα άλλα τα εξωγενή που έχουν να κάνουν με κοινωνικούς καταναγκασμούς και βίαιες επεμβάσεις στο περιβάλλον μας μπορούμε να τα αποφύγουμε με άλλη προσέγγιση στη καθημερινή ζωή αρκεί να αλλά ζούμε πρόσληψη και στάση και η υγεία είναι ένα δώρο που θα μας χαριστεί όπως η ίδια η ζωή. Ας διαβάσουμε πάλι τον Ιπποκράτη, τον Γαληνό, τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα τους μεγάλους διανοητές που φώτισαν τόσο υπέροχα αυτές τις πλευρές της ύπαρξης. Απλά να διαβάσουμε με μάτια και αυτιά ανοιχτά. Τόσες συνταγές βρίσκονται ήδη εκεί σε αυτή τη σκέψη και μπορούν να οδηγήσουν τη σκέψη μας και τον τρόπο ζωή μας στην ελεύθερη διαβίωση. Ελεύθερη από αρρώστια και φθορά. Το να είμαστε ταγμένοι στα εφήμερα είναι μια φθορά την οποία μπορούμε να αποφύγουμε είναι απλά στο χέρι μας
Το Φεστιβάλ με τις ευαίσθητες ταινίες των δημιουργών που μας εμπιστεύθηκαν θα φωτίσει αυτές ακριβώς τις πτυχές του βίου

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4521926

5.Τι διαφοροποιεί το Ecofilms από τ΄ άλλα αντίστοιχα φεστιβάλ;
Ότι φιλοξενεί τη ελεύθερη σκέψη, την χωρίς συμβιβασμούς κινηματογραφία την πειραματική τέχνη, την τολμηρή σκέψη και στάση απέναντι στη ζωή και την τέχνη.
Το ότι αποτελεί ένα ελεύθερο βήμα διαλόγου για όλα τα ζητήματα που απασχολούν την ύπαρξη του σύγχρονου ανθρώπου πέρα από τις στείρες δεσμευτικές επιβολές του λαιφσταιλ. Είμαι ένα φεστιβάλ που δεν έχει κόκκινο χαλί ,δεν έχει ασφάλεια στην πόρτα, ο καθένας μπορεί να μπει και να δει όσες ταινίες θέλει, απολύτως δωρεάν. Είναι ένα φεστιβάλ που δεν έχει εισιτήριο και διαπίστευση ακόμη και ο κατάλογος είναι δωρεάν! Μια πραγματική γιορτή του σινεμα και της οικολογίας που σκάβει βαθειά στο πνεύμα και την ύπαρξη. Ένα φεστιβάλ που δεν εφησυχάζει στις δάφνες και δεν τις επιζητά. Ένα Φεστιβάλ με ηθικά και όχι οικονομικά βραβεία. Ένα Φεστιβάλ που πιστεύει και διαλαλεί ότι ο πλούτος δεν βρίσκεται στο χρήμα αλλά στην αισθητική και το ήθος.
Μια γιορτή της σκέψης και της τέχνης που τολμά να διεκδικεί από την κοινωνία να πάει μπροστά να μην λιμνάζει στα σίγουρα που δεν είναι τίποτα άλλο παρά εφήμερες ουτοπίες και νεκρά τοπία χωρίς τίποτα που να ξυπνάει ηδονικά τη ανθρώπινη φύση.

6.Ανθρωπισμός, κλιματικές αλλαγές, ακτιβισμός, διατροφικά προβλήματα, κοινωνικές αναταραχές. Που είναι η «αιχμή του δώρατος» του Ecofilms;
Η αιχμή του δώρατος είναι ο άνθρωπος. Η ομορφιά της ύπαρξης και το πόσο πολύτιμο καθίσταται να έχουμε ομορφιά ποικιλία δυνατές εμπειρίες και συναισθήματα κάθε μέρα Η αιχμή του δωρατος είναι η ευαίσθητη φύση τους ανθρώπου και ο πλούτος που υπάρχει στην ζωή μας όταν τη διάγουμε σε ισορροπία με τη φύση
7.Φέτος αρχίζετε μια συνεργασία με το Πολεμικό Μουσείο. Περί τίνος πρόκειται;
Ο Νικος Νικολαιδης με τον Γιαννης Κουροδημος συντονίζουν την αρχή της συνεργασίας μας με το Μουσείο η οποία θα συνεχίσει και τα επόμενα χρόνια και θα αφορά στην παρουσίαση των πολύτιμων αρχείων του Μουσείο κάθε χρόνο σε θεματικές ενότητες Ένας ιστορικός θησαυρός γνώσης και μνήμης η θέση του οποίου είναι σημαντική και πολύτιμη για όλους τους Έλληνες και τους διεθνείς επισκέπτες του Φεστιβάλ. Πάντα είναι χρήσιμο και απαραίτητο να ξαναδιαβάζουμε την ιστορία και μέσα από την εικόνα αυτό γίνεται με ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο

8.Λένε οτι οι έλληνες δεν δείχνουν ιδιαίτερη οικολογική ευαισθησία, αλλά τα γκάλοπ φέρνουν τρίτο κόμμα τους οικολόγους εν όψει των ευρωεκλογών...
Είναι μια νομοτέλεια η αύξηση των ποσοστών των οικολογικών κομμάτων όσο πιο αδιάφορη και εγκληματική γίνεται η στάση των κομμάτων εξουσίας απέναντι στα μεγάλα περιβαλλοντικά ζητήματα. Όμως αυτά τα κόμματα δυστυχώς δεν έχουν προσανατολισμό κομμάτων που καλούνται να διοικήσουν κι έτσι οι προτάσεις και οι στάσεις τους συχνά εξαντλούνται σε ένα ρομαντικό αντίλογο και ορισμένες φορές οι θέσεις είναι απλά μια νόμιμη.

9.Τι σημαίνει «οικολογική ευαισθησία»;
Να είναι κάνει ανοικτός στα ερεθίσματα της ζωης και της φύσης δίκαιος απέναντι στο περιβάλλον στο φυσικό και το ανθρώπινο Να σέβεται ότι φυσικό να νοιάζεται για τη φύση και για τον διπλανό του άνθρωπο Να μην καταναλώνει αλόγιστα να μην σκέφτεται εφήμερα και με κέντρο αποκλειστικά τον εαυτό του. Να αντιλαμβάνεται ότι όλοι βρισκόμαστε σε μια αλυσίδα και ότι το δηλητήριο που ρίχνουμε δίπλα μας, κάποια στιγμή μέσα από τα ποτάμια της ζωης θα επιστρέψει και σε εμάς. Ευαίσθητος στο γεγονός ότι οι αχτίνες του ήλιου κάθε πρωί φωτίζουν ίσα όλα τα λουλούδια.

10.Πόσο είναι άμμεσος ο κίνδυνος από το φαινόμενο του θερμοκηπίου;
Οι μελετητές έχουν επισημάνει τους κινδύνους και ορισμένοι από αυτούς έχουν ηδη αρχίσει να επηρεάζουν άμεσα
11.Πολλοί πιστεύουν ότι η οικολογία δεν αποτελεί «πολιτική πράξη»...
Η ηθική και αισθητική στάση απέναντι στη ζωη και η ισοροπια μας με το φυσικο περιβαλλον και τους διπλανους μας αποτελουν καθημερινη φροντιδα του ενεργου πολιτη και ως τετοια αποτελουν μια ηπια αλλα που ουσιαστικη πολιτικη πραξη η οποια κι αν ακομη φαινεται να μην εχει δημοσια εκδηλωση εγγραφεται ως τετοια και είναι απαραιτητο κανείς να ενεργει ετσι νομιζω
12.Πολλαπλασιάζονται στη Δύση τα οικολογικά κινήματα , αλλά, μέχρι τώρα, δεν έχουν παίξει κυρίαρχο ρόλο...
Νομίζω ότι ακόμη κι αν δεν είναι κόμματα εξουσίας, επηρεάζουν με τον τρόπο τους της χάραξη κάποιων πολιτικών από τα κόμματα εξουσίας και εξασκούν πίεση Όμως η αλήθεια είναι ότι τα συμφέροντα που διοικούν τη σύγχρονη οικονομία, άρα και τη ζωή μας διέπονται από το κυνισμό μιας αλόγιστης εφήμερης κερδοφορίας, άρα δεν κοιτάζουν ούτε λεπτό πίσω, δεν αναλύουν, δεν αξιολογούν κι απλά συνεχίζουν με μια καταστροφική φόρα, το βύθισμα σε πολύ μέτριες ποιότητες καθημερινής διαβίωσης

13.Αυξάνεται η οικολογική συνείδηση του κόσμου, αλλά μεγαλώνει και η ψαλίδα μεταξύ πλούσιων και φτωχών...
Θλιβερή νομοτέλεια ενός οικονομικού συστήματος που δεν διέπεται από αξίες ανθρωπισμού αλλά από δυστυχίες πλουτισμού.. Αυτό το σύστημα μόνο του παγιδεύεται στην σαθρή αρχιτεκτονική του και ως φαίνεται καταρρέει και ευτυχώς καθιστά ενίοτε και ορισμένους πλούσιους, φριχτά φτωχούς Αυτή η πτώση από αυτό το ψευδεπίγραφο βάθρο δεν φαίνεται να συγκινει κανέναν βέβαια να αλλάξει ρότα αλλά ίσως μακροπρόθεσμα αφυπνίσει κάποιους να μην θεωρούν το άθροισμα υλικού πλούτου αποκλειστικό προσανατολισμό του βίου
14. Ποιοί φταίνε, κυρίως, για την καταστροφή του πλανήτη;
Η αλογιστη αναπτυξη
15. Παρά την «οικολογική ευαισθησία» που ολοένα αυξάνει στη Δύση, η μόλυνση της ατμόσφαιρας μεγαλώνει...
Η ευαισθησία αναπτύσσεται στον πολίτη εκεί εγγράφεται η αύξηση της Όμως εκείνοι που διαμορφώνουν πολιτικές δυστυχώς δεν αγγίζονται από αυτήν ..ακόμη… μόνο όταν η καταστροφή τους κτυπησει την πορτα λιγο κλονιζονται αλλα γυριζουν από το άλλο πλευρο και αλλαζουν ονειρο
16. Ως σκηνοθετης ετοιμάζεις νέα ιντερνετική ταινία.Περί τίνος πρόκειται;
Ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα. Είσαι ο καθρέφτης μου. Έριξα ένα μπουκάλι με ένα σημείωμα στη θάλασσα. Να ανιχνεύσουμε από κοινού την ομορφιά. Να της δώσουμε περισσότερο χώρο στη ζωή. Το μπουκάλι το παρέλαβαν στα τρυφερά τους χέρια εκατοντάδες άνθρωποι. Κάποιοι ανταποκριθήκαν από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό Το σχετικό μπλογκ έχουν επισκεφθει πανω από 25.000 ατομα ως τωρα. Στο μάτι του καθρέφτη λοιπόν. Σκαρώσαμε ερωτήσεις για την Ομορφιά, ακούγοντας αφηγήσεις για εκείνην, σε συναντήσεις με εκείνους που ως σήμερα γνωρίζαμε μόνο μέσα από τις διαδικτυακές διαδρομές.Ενα μπλογκ http://youmymirror.blogspot.com/ σταθηκε η αφορμη για αυτην την ταινια και πολλές κοινές αναζητήσεις. Ο Πλωτίνος λέει οτι Κάλλος ειναι ο ίδιος ο Νους ,γεννήτωρ όλων των ιδεών, ένα πέταγμα προς το διαρκώς πάρα πέρα...Η δεξίωση της αρχής του προσφέρει και προσφέρεται.. το όραμα συμπίπτει με το φώς και το φως με το όραμα. Θα κλείσουμε τα μάτια για λιγο για να αντικαταστήσουμε τον φυσικό τρόπο της ορασης και να ξυπνησουμε μεσα μας μια διαφορετικη ματια..Οχι σαν τον Ναρκισσο που καταστρεφεται προσπαθωντας να παρει στα χερια του την ομορφια του ειδωλου του αλλα πιο πολυ σαν τον Οδυσσεα που ενσαρκωνει τον ανθρωπο της φυγης, απο τον αισθητο τοπο στην νοητη πραγματικοτητα. Ετσι θα ονειρευτουμε ... με τα φτερα της υπερβατικης αποδημιας που θα συμπληρωνε ο Πλωτινος..Ως γονιμοι ηρωες μιας νεας ιστοριας που θα φτιαξουμε ολοι μαζι υφαινοντας ο ενας πανω στην ιστορια, πανω στα λογια του αλλου.Το υφαντο αυτο που ξεκινησαμε στο ιντερνετ και συνεχισαμε τωρα στο γυρισμα. Ευχαριστω ολους οσους ταξιδεψαν απο τοσα μερη για να συναντηθουμε.
Ευχαριστω ολους τους καλους φιλους που συμμετείχαν στον προβληματισμο και με τροφοδοτησαν με ιδεες ερωτηματα ανατροπες και γενικα ολη την ευφορία της δημιουργικης διαδικασιας. Στους φίλους μου αυτους τους καρδιακους και σε εκεινους που γνωρισα τις επομενες μερες οφειλω αυτην την περιπετεια .Δημιουργουνται λοιπόν νέες συλλογικότητες και αισθάνομαι πολύ τυχερή που βρισκομαι μεσα σε αυτες που τις αναζητω και τις βαζω μεσα στο δημιουργικο μου εργο.Αισθανομαι ότι, παρ ολη την κακοδαιμονια που προβαλλουν πολλοί που εχουν προσανατολισμο στον αρνητισμο, υπαρχει σκεψη ευφορη που παραγεται και θελω με ότι κανω να μπορω να της δινω ένα βημα για να εκφραστει

17.Τελευταία, όλο και πιό πολύ σκηνοθετείς ντοκιμαντέρ, γιατί;
Γιατι με συγκινει η προσεγγιση της πραγματικοτητας Γιατι πιστευω ότι εγω μαθαινω και εξελισσομαι μεσα από αυτές τις επαφες με τους κανονικους ανθρωπους που παλευουν με ηθος, προσδοκια και φιλοτιμο το ταξιδι της ζωης.
18.Το μη «εμπορικό» ελληνικό σινεμά σκίζει και βραβευεται στα διεθνή φεστιβάλ. Τυχαία ή κάτι συμβαίνει;
Συμβαίνει ότι το εμπορικο είναι η επαναληψη της τσιφλοφουσκας που σκαει στη μουρη σου και σε γεμιζει τις ρυτιδες της βαρεμαρας.Οποιος εχει προσπαθησει να ξεκολησει φουσκα που εσκασε επανω του το ξερει ότι στο γρηγορο φαγητο στη γυαλισμενη με φτηνιαρικα υλικα αφηγηση βρισκεται ολο το σκοταδι του κοσμου που απλα απλωνεται σαν μολυσμενο παπλωμα στη σκεψη και την ψυχη μας.
Κάθε τολμηρη και γενναια υπογραφη που σπαει αυτή τη βαρετη επαναληψη δικαιως διακρινεται.Ειναι η εποχη της αλλης φορμας στα οπτικοακουστικα Θα δουμε νεες γραμματικες και νεες αφηγησεις να γεννιουνατι με εργαλεια τις νεες τεχνολογιες

19.Η εξέγερση των νέων του Δεκεμβρίου τελείωσε ή, κάτι αλλάζει;
Περιεργα εδυσε ,σαν αποτομη αλλαγη εποχης Μακαρι να αλλαζει κατι Εγω το διαπιστωνω στην επαφη μου με νεους ανθρωπους στη δουλεια καθημερινα
Η εξεγερση γινεται πια και με αλλους τροπους η πραγματικη επανασταση γινεται με αλλαγη ποιοτητας και ηθικης στην καθημερινη ζωη. Εκει εχει σαν παλεψεις με ολους τους μηχανισμούς καταστολής και αν διέλθεις αναπνέεις διαφορετικά. Κάποια νέα παιδιά με λαμπερά πρόσωπα που κυκλοφορούν ανάμεσα μας έχουν ένα χαμόγελο που λέει ότι όσο δηλητήριο και να τους ποτίζουν αυτοί θα το φτύνουν αμάσητο και θα στρέφουν το βλέμμα τους προς το φως
20. Τι είναι το βιβλίο που ετοιμάζεις «Της αγάπης και της ελπίδας»;
Είναι ένα βιβλίο δώρο. Τα δάκρυα είναι η μυστική βροχή για να ανθίσει κανείς ξανά, όπως το όνειρο που ζωγραφίζουμε με χρωματιστά μολύβια, όταν περπατούσαμε ανάμεσα στον ουρανό και τη θάλασσα, στην πατρίδα του ορίζοντα.. Εκεί γεννήθηκαν τα παραμύθια στον ορίζοντα,είναι παραμυθια που υμνουν τον ευφορο ερωτα που κοιταζουν με ελπιδα την συνυπαρξη των ανησυχων ψυχων που προτεινουν μια ζεστη αγκαλια ως την πιο ευφορη χειρονομια στον αλλον που προτεινουν την ασιγαστη περιπετεια του νου ως τη μονη συνθηκη που μπορει πραγματιακ να μας δωσει φτερα Θα κυκλοφορήσουν σε λίγο καιρό σε βιβλίο από τις εκδόσεις Απόπειρα .

τελευταιο γυρισμα του πρωτου κυκλου της ταινιας μου Εισαι ο καθρεφτης μου

Σημερα με την Στεφανια το κοριτσι που ηθελε πολλα..οπως λεει το μπλογκ της... και ηρθε με τραινο απο τη Θεσσαλονικη..με φρονιμη παρεα!! ..καναμε το τελευταίο γυρισμα των ιστοριων της ταινιας μου που ξεκιησε απο το ιντερνετ.. Εισαι ο Καθρεφτης μου http://youmymirror.blogspot.com/....... Ξερω...... χρωσταω να ανεβασω φωτογραφιες απο τα τελευταια γυρισματα στο μπλογκ . Μολις τις παρω απο τον Χαρι περιπου στις αρχες Ιουλιου θα επανελθουμε....με νεο υλικο... λιγο υπομονη ακομη... ευχαριστουμε ολους για τη συμμετοχη...

Σάββατο, 13 Ιούνιος 2009

Μικρες κινησεις που αξιζουν στο emotion pictures

Μικρες κινησεις που αξιζουν...Το Τραγουδι μπορειτε να το κατεβασετε απο το λινκ http://www.luciarikaki.gr/d_mikres_kinisis_gr.htm Στιχοι Φωτεινη Τρικωνη Μουσικη Μαριεττα Φαφουτη http://www.mariettafafouti.com/
Ηταν μαλλον ξαφνικα
Που αρχισε το σωμα να πονα
Ουτε που περιμενα ότι ηταν ρευματικο
Ηταν μαλλον ξαφνικα
Που αρχισε το σωμα να πονα
Mεχρι που βρηκα το σωστο ρευματολογο γιατρο
Με κινηση θα μαθω να ζω
Στη θαλασσα θα κολυμπω
Με αγαπη για τη ζωη
Τον πονο θα απομακρυνω
Με αγαπη για τη ζωη θα συνεχιζω
Εβλεπα τον καιρο να περνα
Ολο πιο πολύ το σωμα να πονα
Στιγμες ο ανθρωπος απελπιζεται η ζωη ομως συνεχιζεται
Με αγαπη για τη ζωη
Το πονο θα απομακρυνω
Με αγαπη για τη ζωη θα συνεχιζω
Ολοι τωρα με στηριζουν
Με μικρες κινησεις που αξιζουν
Θέλει δυναμη συνεχιζουμε με μικρες κινησεις που αξιζουνε Η ταινια μου Μικρες Κινησεις που αξιζουν http://www.luciarikaki.gr/d_mikres_kinisis_gr.htm προβαλλεται τη Δευτερα 22 Ιουνίου στο φεστιβαλ emotion pictures http://www.ameamedia.gr/filmlist-09/parallel#mik Φωτο απο τα γυρισματα και απο την πρεμιερα της ταινιας στο Πολεμικο Μουσειο με τους πρωταγωνιστες και συντελεστες της ταινιαςΤο ντοκιμαντέρ καταγράφει μαρτυρίες από τη ζωή των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν τις συχνότερες φλεγμονώδεις αρθροπάθειες. Παρουσιάζει τα μικρά πράγματα που έχουν σημασία στη καθημερινότητα αυτών των ασθενών, με σκοπό να ευαισθητοποιήσει το κοινό αλλά και τα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Σε μια εβδομάδα στο νέο μουσείο Μπενάκη(Πειραιώς 138) ξεκινά για τρίτη χρονιά το διεθνές φεστιβάλ emotion pictures ντοκιμαντέρ και αναπηρία .Σε ένα χώρο άκρως κινηματογραφικό αλλά και προσβάσιμο για 4 ήμερες θα προβληθούν και θα διαγωνιστούν 36 ντοκιμαντέρ που έχουν στο επίκεντρο τους θέματα αναπηρίας .Ταινίες από πολλά μέρη του πλανήτη που αφηγούνται ιστορίες για την αγάπη τον ερώτα τον πόλεμο τις κοινωνικές διακρίσεις αλλά και το μεγαλείο της ανθρώπινης φύσης .Είσοδος δωρεάν.Ο χώρος είναι προσβάσιμος για ΑμεΑ.Για περισσότερες πληροφορίες : http://www.ameamedia.gr/festival

Τετάρτη, 10 Ιούνιος 2009

Breath of air showreel πες γνωμη give your opinion



this is our showreel for Galway Film Festival and other occasions
Please give your opinion re the emotions and information you get about the film Thanks
Αυτο ειναι ενα ολιγολεπτο δειγμα απο την ταινια που γυριζω απο τον Ιανουαριο στην Κυπρο
Πες τη γνωμη σου σχετικα με την πληροφορια και το συναισθημα που παίρνεις απο αυτες τις εικονες.Ειναι σημαντικο γαι εμας για να δουμε αν ειμαστε στη σωστη κατευθυνση Το υλικο ειναι απειρο και ενα τετοιο πρωτο μονταζ καπως δυσκολο Ευχαριστω πολυ

Τρίτη, 9 Ιούνιος 2009

editing a showreel for Breath of Air film

Η ταινια μου Ποιος ανεμος μας εφερε εδω επελεγει να παρει μερος στο Φεστιβαλ του Γκωλγουεη στο για τα νεα ντοκυμαντερ που βρισκονται στο σταδιο παραγωγης Ετσι αυτον τον καιρο με τον φιλο και μοντερ Γιαννη Νταριδη προσπαθουμε να τιθασευσουμε ολο το υλικο των γυρισματων για να φτιαξουμε ενα αντιπροσωπευτικο δειγμα 5 λεπτων για την εκει παρουσιαση
Breath of air a documentary film by Lucia Rikaki
http://breathofairfilm.blogspot.com/
Some times a breath of fresh air brings people together for the most unexpected reason and they become family.Nicosia the only divided European capital 2009
Pervin came from Turkey as she could not continue her school there
David came from Georgia following his mother's quest for work
Jasmin came from Iraq after the war
Levani came from Georgia after the war
Jim followed his single mother from the Philippines
George comes daily from a village outside Nicosia
Kemal prays in the Mosque
Nicol prays in the christian Church
the border is only 500 meters away from the school
some kids do not have the necessary papers to cross
A documentary on the most multinational school in Cyprus just a few hundred meters away from the Green line. Nicosia is the only European capital which yet remains divided.
A visit to the school overwhelms you with the variety of nationalities and the original educational approach implemented by most teachers there.
The school is one of the most historic schools of the country.
Built in 1959 hosted a lot of recent Cypriot history.
The building itself is very interesting in terms of architecture, but mostly the area the old town of Nicosia is overwhelming.
46 teachers and 216 students attend coming from 21 nationalities
This is an original educational experiment, a creative game of coexistence in this very area of the old town that the inhabitants themselves have some how turned into some sort of ghetto as they have abandoned living in the down town part of and this has now largely been inhabited by the new citizens the foreign workers that have been arriving in the last decades from all over the world seeking for a better future in Cyprus.

Δευτέρα, 1 Ιούνιος 2009

πριν τη βροχη

What symmetry can there be in points of abstract thought?
The symmetry of being accordant with each other? But there may be accordance or entire identity where there is nothing but ugliness: the proposition that honesty is merely a generous artlessness chimes in the most perfect harmony with the proposition that morality means weakness of will; the accordance is complete.
Then again, all the virtues are a beauty of the soul, a beauty authentic beyond any of these others; but how does symmetry enter here? The soul, it is true, is not a simple unity, but still its virtue cannot have the symmetry of size or of number: what standard of measurement could preside over the compromise or the coalescence of the soul's faculties or purposes?
Finally, how by this theory would there be beauty in the Intellectual-Principle, essentially the solitary? Let us, then, go back to the source, and indicate at once the Principle that bestows beauty on material things. Undoubtedly this Principle exists; it is something that is perceived at the first glance, something which the soul names as from an ancient knowledge and, recognising, welcomes it, enters into unison with it. But let the soul fall in with the Ugly and at once it shrinks within itself, denies the thing, turns away from it, not accordant, resenting it.
But, is there any such likeness between the loveliness of this world and the splendours in the Supreme? Such a likeness in the particulars would make the two orders alike: but what is there in common between beauty here and beauty There? We hold that all the loveliness of this world comes by communion in Ideal-Form. All shapelessness whose kind admits of pattern and form, as long as it remains outside of Reason and Idea, is ugly by that very isolation from the Divine-Thought. And this is the Absolute Ugly: an ugly thing is something that has not been entirely mastered by pattern, that is by Reason, the Matter not yielding at all points and in all respects to Ideal-Form.

And on what has thus been compacted to unity, Beauty enthrones itself, giving itself to the parts as to the sum: when it lights on some natural unity, a thing of like parts, then it gives itself to that whole. Thus, for an illustration, there is the beauty, conferred by craftsmanship, of all a house with all its parts, and the beauty which some natural quality may give to a single stone.
This, then, is how the material thing becomes beautiful- by communicating in the thought that flows from the Divine. And the soul includes a faculty peculiarly addressed to Beauty- one incomparably sure in the appreciation of its own, never in doubt whenever any lovely thing presents itself for judgement. Or perhaps the soul itself acts immediately, affirming the Beautiful where it finds something accordant with the Ideal-Form within itself, using this Idea as a canon of accuracy in its decision.
αποσπασματα.........πλωτινος Περι ομορφιας

Παρασκευή, 29 Μάϊος 2009

Tears, is my secret rain upon you... dear friend

Tears is my secret rain upon you dear friend..
voyage... pilgrimage..Ενα μικρο ταξιδι εκδρομη,με τη Χαλα και τον Χαρι..σε μερη αγαπημενα...
Αναμεσα στα γυρισματα της ταινιας ενα πρωινο... μια ευεργετικη μπορα μας ακολουθησε σχεδον σε ολο το δρομο...Εκει στη σιωπη των τοπιων ακουγονταν μονο τα φλυαρα φυλλωματα στα δεντρα και αργοτερα τα κουδουνια που φορουν τα κατσικια και τα προβατα..οταν βγαινουν για φαγητο!! Α και μια επιμονη γάτα με εκανε να μιμηθω το τεντωμα της..Το κειμενο του Βαλερυ για τον Ευπαλινο που ακολουθει, θα μπορουσε να ειναι μια μεταφορικη περιγραφη της προσηλωσης με την οποια ολοι οι συνεργατες εργαζονται στην ταινια, ανιχνευοντας το φως. Γιαυτο και για αλλα πολλα τους ευχαριστω θερμα
Il ne négligeait rien. Il prescrivait de tailler des planchettes dans le fil du bois, afinqu’interposées entre la maçonnerie et les poutres qui s’y appuient,elles empêchassent l’humidité de s’élever dans les fibres, et bue,de les pourrir. Il avait de pareilles attentions à tous les points sensibles de l’édifice. On eût dit qu’il s’agissait de son propre corps. Pendant le travail de la construction, il ne quittait guère le chantier. Je crois bien qu’il en connaissait toutes les pierres. Il veillait à la précision de leur taille ; il étudiait minutieusementtous ces moyens que l’on a imaginés pour éviter que les arêtes nes’entament, et que la netteté des joints ne s’altère. Il ordonnait depratiquer des ciselures, de réserver des bourrelets, de ménagerdes biseaux dans le marbre des parements. Il apportait les soinsles plus exquis aux enduits qu’il faisait passer sur les murs desimple pierre.Mais toutes ces délicatesses ordonnées à la durée de l’édifice étaient peu de chose au prix de celles dont il usait, quand il élaborait les émotions et les vibrations de l’âme du futur contemplateur de son oeuvre.Il préparait à la lumière un instrument incomparable, qui la répandît,tout affectée de formes intelligibles et de propriétés presque musicales, dans l’espace où se meuvent les mortels. Pareil à ces orateurs et à ces poètes auxquels tu pensais tout à l’heure, il connaissait, la vertu mystérieuse des imperceptibles modulations. Nul ne s’apercevait, devant une masse délicatement allégée, et d’apparence si simple, d’être conduit à une sorte de bonheur par des courbures insensibles, par des inflexions infimes et toutes-puissantes ; et par ces profondes combinaisons du régulier et de l’irrégulier qu’il avait introduites et cachées, et rendues aussi impérieuses qu’elles étaient indéfinissables. Elles faisaient le mouvant spectateur, docile à leur présence invisible, passer de vision en vision, et de grands silences aux murmures du plaisir, à mesure qu’il s’avançait, se reculait, se rapprochait encore, et qu’il errait dans le rayon de l’oeuvre, mû par elle-même, et le jouet de la seule admiration. — Il faut, disait cet homme de Mégare, que mon temple meuve les hommes comme les meut l’objet aimé.

Τετάρτη, 27 Μάϊος 2009

trying to capture beauty ..for my new film

while shooting outside the window
photos by Hari Sundaram

http://youmymirror.blogspot.com

Πέμπτη, 21 Μάϊος 2009

Dans l'oeil du Mirroir Στο μάτι του καθρέπτη

Στο μάτι του καθρέφτη λοιπόν για δέκα μέρες σκαρωνοντας ερωτησεις για την Ομορφιά, ακουγωντας αφηγησεις για εκεινην, σε συναντήσεις με εκείνους που ως σήμερα γνωριζαμε μόνο μέσα απο τις διαδικτυακές διαδρομές.
Ενα μπλογκ http://youmymirror.blogspot.com/ σταθηκε η αφορμη για αυτην την ταινια και πολλες κοινες αναζητήσεις
Ο Πλωτίνος λέει οτι Κάλλος ειναι ο ίδιος ο Νους ,γεννήτωρ όλων των ιδεών,ένα πέταγμα προς το διαρκώς πάρα πέρα...Η δεξίωση της αρχης του προσφέρει και προσφέρεται..το όραμα συμπίπτει με το φώς και το φως με το όραμα
Θα κλεισουμε τα ματια για λιγο για να αντικαταστησουμε τον φυσικο τροπο της ορασης και να ξυπνησουμε μεσα μας μια διαφορετικη ματια.
Οχι σαν τον Ναρκισσο που καταστρεφεται προσπαθωντας να παρει στα χερια του την ομορφια του ειδωλου του αλλα πιο πολυ σαν τον Οδυσσεα που ενσαρκωνει τον ανθρωπο της φυγης, απο τον αισθητο τοπο στην νοητη πραγματικοτητα.
Ετσι θα ονειρευτουμε ...οπως λεει ο φιλος Αντρεας με τα φτερα της υπερβατικης αποδημιας που θα συμπληρωνε ο Πλωτινος..Ως γονιμοι ηρωες μιας νεας ιστοριας που θα φτιαξουμε ολοι μαζι υφαινοντας ο ενας πανω στην ιστορια, πανω στα λογια του αλλου.Το υφαντο αυτο που ξεκινησαμε στο ιντερνετ θα συνεχισουμε τωρα στο γυρισμα.
Απο αύριο και για τις επόμενες δέκα μέρες συναντιόμαστε στο Μάτι του Καθρέπτη για τα πρώτα γυρίσματα της ταινίας..οπότε μοιραία θα υπάρξει μία μικρή αποχή απο την ενημέρωση αυτού του μπλόγκ.Αποσπάσματα ομως απο τα γυρίσματα θα δημοσιευονται στο μπλόγκ του καθρέφτη.http://youmymirror.blogspot.com/
Ευχαριστω ολους οσους θα ταξιδεψουν απο τοσα μερη για να συναντηθουμε.
Ευχαριστω ολους τους καλους φιλους που συμμετεχουν στον προβληματισμο ολων αυτων των ημερων και με τροφοδοτουν με ιδεες ερωτηματα ανατροπες και γενικα ολη την ευφορία της δημιουργικης διαδικασιας.
Στους φίλους μου αυτους τους καρδιακους και σε εκεινους που θα γνωρισω τις επομενες μερες οφειλω αυτην την περιπετεια και για αυτο τους ευχαριστω
Καρδιακοι φιλοι και απαιτητικοι συνομιλητες ο Οδυσσεας Σ.,ο Αντρεας Θ.,ο Χανς Β, η Χαλα Α, ο Χαρι Σ, η Ευγενια Σ,ο Νικος Ζ,ο Γιαννης Ντ, ο Παναγιωτης Ε,ο αδελφος μου Θανασης και βεβαια ο Νικος Ν. που με βοηθάει να στεκομαι στα ποδια μου με τα πιο καίρια λόγια και πράξεις τις πιο καίριες στιγμές

Παρασκευή, 8 Μάϊος 2009

Είσαι ο Καθρέφτης μου..ανοιξιάτικο ξεκίνημα

Μετα απο ενα περίπου χρόνο προετοιμασίας και λειτουργιας του αντιστοιχου μπλογκ http://youmymirror.blogspot.com/ με τις γνωστες περιπέτειες ,
τα πρωτα γυρισματα της ταινιας. Είσαι ο Καθρεφτης μου ξεκινουν στο τελος του μήνα
Ευχαριστω όλους τους γνωστους και άγνωστους συνεργάτες .Οι φωτογραφίες είναι του Χαρι που θα μας φτιάξει τα πορτραίτα των αφηγητών
http://www.flickr.com/photos/harisundaram
η σκηνοθέτης Χάλα Αλαμπντάλλα απο την Συρία http://www.facebook.com/people/Hala-Yacoub-Yaish/524840070#/profile.php?id=551321002&v=info&viewas=700415894 θα καταγραψει με τη δικη της πολυ ιδιαίτερη ματιά και κάμερα τα γυρίσματα

Τετάρτη, 6 Μάϊος 2009

Ας μιλησουμε για βιβλία...

Στον ΙΑΝΟ Σταδίου θα κάνω Βιβλιοπροτάσεις με υπογραφή αυτην την Παρασκευη 6 το απόγευμα. http://www.facebook.com/home.php#/event.php?eid=76851348994 http://www.ianos.gr/index.asp?park=ev&cat=40&cns=2&dopt=&key=777
ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ Προτείνει Λογοτεχνία, Αρχαία Ελληνική Γραμματεία και Δοκίμιο
Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009 18:00 IANOS Σταδίου 24
Ο IANOS συνεχίζει τις «Βιβλιοπροτάσεις με υπογραφή», όπου άνθρωποι του πολιτισμού, μπαίνουν για λίγες ώρες στη θέση των βιβλιοπωλών και προτείνουν εκείνοι τα αγαπημένα τους βιβλία και cd μέσα στο Βιβλιοπωλείο, συζητούν με το κοινό και υπογράφουν τα δικά τους βιβλία και cd. ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ, σκηνοθέτις ώρα 18.00- 19.00
Ιδού λοιπόν οι προτάσεις μου...
Κατά μόνας ηδονές Εκδόσεις Νεφέλη Ιστορία
Εικών και Λόγος Εκδόσεις Αγρα
Πωλ Βαλερυ Ευπαλινος η ο αρχιτεκτων Αγρα
Μεταφυσικη του Καλλους Στελιος Ραμφος Αρμος
Φαιδρος Πλατων εκδοσεις Ζητρος
Σαμουελ Μπεκετ Προζες Πατακης
Ελενα Μαρουτσου μεταξυ Συρμου και αποβαθρας Καστανιωτης
Πορφυρό και Μαύρο Νήμα Στρατής Χαβιαράς Εκδόσεις Κέδρος
Φωτης Θαλασσινος Λουπα Καστανιωτης
Φρηντριχ Χαιλντερλιν Υπεριων ο ερημιτης στην Ελλαδα Ηριδανος
Ριλκε Οι ελεγειες του Ντουινο Αρμος
Αντονυ Μπλουμ Ο θανατος ως κερδος Εν Πλω
Ψέματα πάλι Αλέξανδρος Αδαμοπουλος Εκδοσεις Αγρα
Ανθολογια Κωστη Παλαμα Πατακης
Αρης Μαραγκόπουλος True Love Εκδόσεις Τόπος

Τρίτη, 5 Μάϊος 2009

ΤΑΣ ΗΔΟΝΑΣ ΘΗΡΕΥΕ

κάποιες σκέψεις μου με αφορμή την προβολή της ταινίας Κατά Μόνας Ηδονές στον ΙΑΝΟ Δευτέρα 4 Μαίου 2009
Λιγοστές σκηνές από την παιδική ηλικία κατοικούν με συγκεκριμένες εικόνες, ήχους ακόμη και μυρωδιές στη μνήμη.

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι, εμπύρετη θυμάμαι τη γιαγιά μου να μπαίνει στο δωμάτιο για να ελέγξει το θερμόμετρο το οποίο ένας θεός ξέρει που είχε καταλήξει ανάμεσα στα σκεπάσματα από την ώρα που παραδόθηκα στις αγαπημένες θωπείες του σώματος.
Ασυνείδητα κάθε φορά που ξάπλωνα άρχιζα τα χάδια. Αυτή τη φορά ο καυτός πυρετός δημιουργούσε μια επί πλέον μέθη κι έτσι όταν μπήκε η γιαγιά με είδε να κινούμαι με ένταση πάνω στο κρεβάτι και να ανασαίνω βαριά.
Μάλλον τρόμαξε, μπορεί να σκέφτηκε ότι ήταν μία περίεργη εκδήλωση της ασθένειας, πάντως όπως κάνουμε συνήθως όταν κάτι μας τρομάζει, έβαλε τις φωνές με ξεσκέπασε και άρχισε να ψάχνει με μανία το θερμόμετρο. Ήταν η πρώτη φορά που μία τέτοια αντάρα ήρθε να διακόψει την ηδονή της παιδικής ηλικίας, το πρώτο ασυνείδητο παιχνίδι των χαδιών. Και σαν να μην έφτανε αυτό η γιαγιά αφού δεν έβρισκε ακόμη το θερμόμετρο αυθόρμητα δαιμονοποίησε την πράξη και μέσα στην αγωνία της περιέγραψε μία ενδεχόμενη τιμωρία που υπήρξε απόλυτα καθοριστική για την μετέπειτα σχέση μου με τα τα χάδια.
«Τι έκανες εκεί; Τι κάνεις εκεί;» ούρλιαξε γιατί εγώ δεν έβγαζα το χέρι ανάμεσα από τα πόδια μου. «Πιπάκι!» ομολόγησα περήφανα αφού ήταν το αγαπημένο μου παιχνίδι και κανείς δεν του είχε δώσει όνομα.
«Πιπάκι!» ξαναείπα χαμογελαστά και μου φυγε μια μεγάλη ανάσα ανακούφισης.
«Τι είναι αυτό;» ούρλιαξε η γιαγιά -άγνωστη λέξη για παιδικό παιχνίδι-
«Και που είναι το θερμόμετρο;» Η αλήθεια είναι ότι είχα ξεχάσει το θερμόμετρο και τώρα που άρχισα να συνέρχομαι από την έκσταση θυμήθηκα ότι μου είχε βάλει θερμόμετρο μόλις 5 λεπτά πριν και άρχισα να το ψάχνω μαζί της. Αλλά το θερμόμετρο πουθενά. Άρχισε λοιπόν η αφήγηση της γιαγιάς ανάμεσα στις έντονες κινήσεις που ανακάτευε τα σεντόνια μου περιεγραψε με επιστημονική ακρίβεια ότι το θερμόμετρο έχει μέσα ένα υγρό που το λένε υδράργυρο και είναι κόκκινο και αν σπάσει αυτό το υγρό θα απλωθεί πάνω στο σώμα μου και θα με κάψει!
Όταν επιτέλους βρέθηκε το θερμόμετρο το κοίταξα με φόβο και άρχισα να φαντάζομαι με τρόμο τις υπερφυσικές του ικανότητες. Εκεί αμέσως πήρα μια πολύ σημαντική απόφαση. Ποτέ ξανά χάδια στο κρεβάτι ξαπλωμένη. Δεν ξέρεις ποτέ αν ένας μεγάλος εκεί που κοιμάσαι σου έχει βάλει θερμόμετρο και τι μπορεί να συμβεί αν σπάσει. Οπότε από εδώ και μπρος χάδια όρθια!. Δεν υπήρχε περίπτωση να σκεφτώ να σταματήσω τα χάδια απλά να αποφύγω το θερμόμετρο ήθελα.
Ένα επόμενο περιστατικό στάθηκε κι αυτό πολύ καθοριστικό για τη σχέση μου με τα χάδια. Δεν θα είχε περάσει ούτε ένας χρόνος. Τότε ακόμη άσπριζαν τα σπίτια με ασβέστη. Στην αυλή υπήρχε μια μεγάλη σκάφη με ασβέστη. Ήταν μεσημέρι
την είχαν παρατήσει εκεί και είχαν πάει για ύπνο Εμένα μου φάνηκε σαν ωραίο πηχτό γάλα και παρ’οτι μάλλον δεν ήξερα τίποτα για τα μπάνια της Κλεοπάτρας , μάλλον σκέφτηκα ότι θα ήταν ωραία να μπω στη σκάφη χωρίς εσώρουχο και να δω πως είναι τα χάδια μέσα στο γάλα! Την πρώτη στιγμή ένιωσα μια ζέστη γλυκιά. Σύντομα όμως άρχισα να καίγομαι.
Και η εξερεύνηση σταμάτησε απότομα κι έβαλα τις φωνές. Η μάνα μου δεν ενθουσιάστηκε με το θέαμα, ούτε είχαμε χρόνο για κουβέντα το έγκαυμα είχε γίνει. Με πήγαν στο νοσοκομείο, για μέρες δεν μπορούσα να πάω σχολείο, δεν μπορούσα να φορέσω τίποτα και βέβαια τέρμα τα χάδια.
Η ζωή με προειδοποιούσε ότι μάλλον αυτή η μανία με το κυνήγι της ηδονής ενέχει κινδύνους αλλά η τέλεια απόλαυση και η ανάπαυση που ακολουθεί αυτά τα χάδια υπήρξε πάντα τόσο αναζωογονητική. Κι όσο κι αν αυτή η εν δυνάμει απεριόριστη απόλαυση προσέκρουσε και άλλες φορές στον κοινωνικό φραγμό, αυτή η σεξουαλικότητα του εαυτού δεν αναχαιτίστηκε. Στο Δημοτικό σε ένα διάλειμμα στο Παρθεναγωγείο που φοιτούσα τα κορίτσια με παρατηρούσαν έντρομα στη νέα στάση που είχα εφεύρει όρθια και μου πρότειναν ότι προλαβαίνω τα πάω στη τουαλέτα αν θέλω πριν χτυπήσει το κουδούνι αντί να βασανίζομαι. Τους είπα και εδώ ότι αυτό το παιχνίδι λέγεται «Πιπάκι» μάλλον κανείς δεν πίστεψε ότι πρόκειται για παιχνίδι. Η βαριά ανάσα μάλλον έδινε την πληροφορία αφόρητου βάσανου αντί για τη λυτρωτική και εκστατική ηδονική ολοκλήρωση του ένοιωθα. Αυτός ο αφροδισιασμός της παιδικής ηλικίας, η δραστηριότητα που συντάρασσε όλο το σώμα, ήταν η απόλυτη άμυνα μου.
Δεν συνειδητοποιούσα γιατί αυτή η μορφή προσωπικής αυτάρκειας μπορούσε να είναι κάτι κακό. Τότε δεν το συνειδητοποιούσα, γιατί αργότερα άρχισα να αντιλαμβάνομαι πόσο απειλητικό μπορεί να είναι να συνάπτει κανείς σχέσεις με τους άλλους χωρίς να χάνει τον εαυτό του, ακόμη κι αν τον προσφέρει απλόχερα.
Κατακτώντας σιγά σιγά τη συνείδηση του ενήλικα, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό μάλλον κατέληξα στο ότι το να βιώνει κανείς τη σεξουαλικότητα να την κατανοεί είναι σημαντικό εργαλείο αυτογνωσίας. Τα παιδικά χάδια που δεν απέχουν πολύ στη παιγνιώδη τους διάσταση από τα ενήλικα χάδια υπήρξαν για μένα ένα λυτρωτικό γνώθι σ’αυτόν. Γνωρίζεις το σώμα σου διατηρείς τις εύφορες υγρασίες του. Με αυτή τη γνώση και με υγρό σώμα ,όπως το υγρό χώμα μετά από μία ευεργετική βροχή, προσέρχεσαι στη σχέση στη συναναστροφή με τον άλλον,με τους άλλους κι έτσι πιστεύω ότι ανθίζεις, σαν άνοιξη ανθίζεις.
Η άνθηση της σεξουαλικότητας εξασφαλίζει ψυχική και διανοητική υγεία
Τα χάδια στον εαυτό συμβάλλουν στη γνώση των δυνατοτήτων του σεξουαλικού σώματος και των δυνατοτήτων της απόλαυσης.
Έπεται η αναζήτηση του κατάλληλου συντρόφου για την υλοποίηση του συμβολαίου που οδηγεί στην προσωπική ευχαρίστηση του καθενός
Εδώ η αυτογνωσία είναι σπουδαίο εργαλείο, η γνώση και η αποδοχή της αφροδισίας υποκειμενικότητας μπορεί να οδηγήσει σε μία πολύ όμορφη συναναστροφή.
Πάντα θέλησα να μεταφέρω σε μια ταινία αυτή την πολύ ιδιαίτερη εξομολόγηση του σώματος που κάνουν τα χάδια. Το παιχνίδι αυτό της εκστατικής ηδονικής ολοκλήρωσης που ονόμασαν αυνανισμό από την ενέργεια του Αυνάν να ρίξει στο χώμα το σπέρμα του, αντί μέσα στο σώμα της γυναίκας του αδελφού του.. θέλησα να το περιγράψω με εικόνα. Δεν νομίζω ότι τα κατάφερα πολύ καλά στις δυο πρώτες απόπειρες για αυτό και μετά έγινε το Κατά Μόνας Ηδονές
Πρώτη απόπειρα έγινε στο Κουαρτέτο σε 4 κινήσεις.
Αλλά καθώς δεν έχουμε όλοι την ίδια Διονυσιακή οπτική του κόσμου και σίγουρα ανακαλύπτουμε με διαφορετικό τρόπο την αρμονία μας με τη φύση, η απόπειρα αυτή σχολιάστηκε με διαφόρους τρόπους.
Ακόμη και κάτι που στην εικόνα –η οποία ας πούμε είναι ένα κατά γενική ομολογία εύγλωττο μέσο –συχνά ο καθένας προβάλλει την δική του εκδοχή.
Η σεξουαλικότητα του καθενός απορρέει από μια μοναδική ιστορία ασύγκριτη, που γράφτηκε μια και μοναδική φορά, δεν μπορεί να αναπαραχθεί μέσα από μια συναισθηματική συγκινησιακή αισθησιακή, ηθολογική, ιστορική, κοινωνική συνθήκη
Το σεξουαλικό ταμπεραμεντο του καθενός δεν έχει όμοιο του.
Σε αυτό προστίθεται αυτό που έχει κάνει και αυτό που θέλησαν να του κάνουν.
Έτσι ο ιδιόκτητης του κινηματογράφου στα Χανιά μου τηλεφώνησε έντρομος να μου πει ότι δεν μπορούν να δείξουν την ταινία μου γιατί ο τεχνικός προβολής του του είπε ότι υπάρχει μια σκηνή όπου η πρωταγωνίστρια το κάνει με έναν σκύλο
Να δούμε την σκηνή να διαπιστώσουμε πως μπορεί κανείς να οδηγηθεί σε αυτή την ερμηνεία
Παρ’ότι λοιπόν η οθόνη πλέον επιβάλλεται ως το καταλληλότερο μέσο για τη μαζική μετάδοση μιας πρότασης, η πρόσληψη της ποικίλλει.
Εκ φύσεως αναζητούμε την ηδονή. Το πάθος είναι αγαθό. Υπάρχει μόνο κακή χρήση των αγαθών παθών.
Η ψυχή υπάγεται σε πιο περίπλοκους εκλεπτυσμένους νόμους από την απλή ανατομία
Το Γνωθι σ αυτόν καθίσταται σημαντικό στον χώρο της αφροδίσιας ιδιοσυγκρασίας. Ποιος είμαι; Ποια είναι η επιθυμία μου; Τι έχω δοκιμάσει, που να μου επιτρέπει να πω ότι έχω κάνει την επιλογή μου; Κάθε καταπιεσμένο πάθος δημιουργεί απογοήτευση η οποία παράγει την ατομική και κοινωνική αρνητικότητα.
Στο ‘Κρατησε Με’ επεχείρησα μια άλλη καταγραφή της ιστορίας των χαδιών στο γυναικείο σώμα. Σεναριακα όμως το συνέδεσα με τον θυμό με την διαδικασία της εγκατάλειψης και για αυτό το τοποθέτησα σε ένα ερείπιο όπου η λευκή δόνηση του σώματος που πηδάει…σκοινάκι θυμίζει στο σώμα την ερωτική περιπέτεια και καταφεύγει στα χάδια του εαυτού.
Εδώ παρ’ότι θα εξυπηρετείτο έτσι το σενάριο, ιδεολογικά διέπραττα ατόπημα σχετικά με τη δική μου θεώρηση των πραγμάτων. Δεν ξέρω αν είναι αυτός ο λόγος που τελικά τα πλάνα που είχα γυρίσει για εκείνη τη σκηνή χρησιμοποιήθηκαν ελάχιστα. Ισως γιατί παρ’ότι έπρεπε να εξυπηρετήσουν το συγκεκριμένο σημείο του σεναρίου, όταν έγιναν τα γυρίσματα των συγκεκριμένων πλάνων, ξέχασα το θερμόμετρο του σεναρίου και παραδοθήκαμε στα χάδια.
Έτσι αυτά τα πλάνα πραγματικά δεν κολλούσαν με τη συγκεκριμένη χρήση του θυμού, για την οποία υποτίθεται ότι γυρίστηκαν. Αυτό σε συνδυασμό με την αυτολογοκρισία ότι θα έμπαιναν σε μια ταινία μυθοπλασίας όπου όμως είχε και πραγματικούς ανθρώπους μη ηθοποιούς που μας είχαν εμπιστευθεί την εικόνα και τις ιστορίες τους οδήγησε σε ένα ελλειπτικό μοντάζ
Θα δούμε τώρα αυτή τη σκηνή και πως εντάχθηκε τελικά σε ένα συγκεκριμένο απόσπασμα της ταινίας Κράτησε ΜΕ www.holdme.gr
Η εν δυνάμει απεριόριστη απόλαυση προσκρούει στον κοινωνικό φραγμό
Τα χάδια του εαυτού είναι μια αφειδώς διαθέσιμη πρακτική. Ο υπέρμετρος αφροδισιασμός, η άμετρη σεξουαλική δραστηριότητα συνταράσσει το σώμα όπως ίσως η δίχως μέτρο ανάγνωση βιβλίων η, η υπερβολική πνευματική δραστηριότητα, συνταράσσει το πνεύμα. Τα χάδια του εαυτού οδηγούν σε μια κατανόηση της ιστορίας του εαυτού και αυτό στην αυτοεκτίμηση στην αγάπη προς τον εαυτό. Μια μορφή προσωπικής αυτάρκειας που μας επιτρέπει να συνάπτουμε σχέσεις με τους άλλους, χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας.
Αποφάσισα να συνθέσω τελικά τα πλάνα που είχα γυρίσει για το Κρατησε Με
σε μια μικρή αισθησιακή ας πούμε ταινία που θα δούμε απόψε.
Η εμπορική χρήση της πορνογραφίας επηρεάζει σημαντικά τη φθήνια του είδους. Η χυδαιότητα αντιμάχεται την αισθητική. Το κακό πορνό είναι όπως οι εμπορικές ταινίες που αλληθωρίζουν προς τα ταμεία.
Το σινεμά είναι τέχνη αλλά και εμπορικό μέσο που στη περίπτωση της πορνογραφίας εκμεταλλεύεται τη σεξουαλική αθλιότητα του κοινού και στην άλλη την πνευματική αθλιότητα. Ας προτείνουμε στην οθόνη την ερωτική τέχνη όπως την παραλάβαμε από τους Ανατολικούς στο χαρτί, στα βιβλία σε γκραβούρες αλλά και από την αρχαία ελληνική τέχνη
ΒιβλιογραφίαThomas Laqueur Οι Κατά Μόνας Ηδονές Πολιτισμική Ιστορία του Αυνανισμού Εκδόσεις Νεφέλη Μισέλ Ονφρέ Η αναζήτηση των ηδονών Εκδόσεις ΕξάνταςFriedrich Nietsche La vision Dionysiaque du Monde Editions Allia

Το σώμα μας περιέχει το φως.

Το σώμα μας περιέχει το φως.
Πρέπει να λάμπει από μέσα. Σαν να μην έχει κανένα μυστικό.

της Μαίρης Μεταξά
από την σημερινή της ομιλία στον ΙΑΝΟ
Η ταινία δεν είναι τολμηρή με την έννοια της γραφής , δεν αποσκοπεί να ερεθίσει να σοκάρει και να δημιουργήσει αντιδράσεις. Αναδύει μια κοριτσίστικη τρυφερότητα, μια ντροπαλότητα μια συστολή. Αλλά είναι τολμηρή ως προς αυτό που κρύβει. Χωρίς απαραίτητα να υπαινίσσεται κάτι, η Λουκία είναι σαν να αγγίζει με πολλή προσοχή ένα αναμμένο κάρβουνο , και ίσως σ΄ αυτή τη αδιόρατη ψηλάφηση να θέλει να σταματήσει. Ίσως γιατί ξέρει πως αυτή η ψηλάφηση είναι το πιο λεπτό σημείο το πιο καίριο και σημαντικό αφού από αυτό εξαρτάται όλη η μετέπειτα έκφραση του ερωτισμού μας. Ο τρόπος που θα αγκαλιάσουμε το δικό μας σώμα, είναι καθοριστικός για το πώς θα αγκαλιάσουμε και το σώμα του άλλου. Και κατ΄ επέκταση τον κόσμο μας. Αν δεν αγαπήσουμε πρώτα το σώμα μας δεν θα μπορέσουμε και να αγαπήσουμε ποτέ το σώμα του άλλου. Μήπως αυτό που θέλει να μας πει, δειλά και σιωπηλά η Λουκία, είναι ότι σ΄ αυτή τη πρώτη επαφή εμπεριέχεται όλο το μυστικό της ευτυχίας ή της δυστυχίας της ιστορίας του κόσμου μας.
Προσπαθώντας να μείνω όσο περισσότερο γίνεται κοντά στο θέμα της ταινίας , και συγχρόνως θέλοντας να αποφύγω ιδεολογικές αναλύσεις γιατί αν μη τι άλλο αφού μιλάμε για το σώμα θα πρέπει η προσέγγιση μας να είναι και λίγο βιωματική κατέφυγα στο γνωστό τέχνασμα των συνεντεύξεων.
Πρόκειται για μια διαχρονική συνέντευξη.
Έχω ένα σώμα που περπάτησε όλη την ιστορία του ανθρώπου στη γη και ακόμη τη περπατάει. Σ΄ αυτό το λεκανοπέδιο του φωτός που λέγεται Ελλάδα. Τη πρώτη περίοδο η λεκάνη μου ήταν φαρδιά και γόνιμη σαν τη γη για να αντέξει τις κακουχίες και να θρέψει τα παιδιά. Το στήθος μου χυτό, , προκλητικό, στρογγυλό σαν τον κόσμο, προκαλεί το χέρι του άνδρα να το χαϊδέψει. Είμαι ίδια η μάνα μου η γη. Στα χείλη μου διαγράφεται ανεπαίσθητο το μειδίαμα. Είμαι η κόρη που αφουγκράζεται τη ζωή αρτιμελής και σφριγηλή στέκομαι δίπλα στον κούρο τον αδελφό μου. Όσο βαδίζω αποκτάω και άλλες ιδιότητες. Είμαι η σύζυγος η μάνα η ερωμένη η εταίρα και η πόρνη. Όλα μαζί συνυπάρχουν σε ένα σώμα. Αρμονισμένα. Συμπληρωματικά. Λατρεύω τη Αφροδίτη την Άρτεμη , τον Απόλλωνα και τον Ποσειδώνα. Υπηρετώ μέσα από το σώμα μου τη γη που με γέννησε, εξυμνώντας τη ζωή , τη συντροφικότητα των σωμάτων, τη απαλότητα του χαδιού την ερωτική έκσταση, τη δύναμη του σπέρματος. Η ερωτική μου διάθεση φυσική και απενοχοποιημένη απεικονίζεται σε ένα εύρος παραστάσεων, εκτείνεται από τη τρυφερότητα μέχρι την απώτατη ηδονή και από τη θωπεία μέχρι το άνευ ορίων αχαλίνωτο έρωτα Μαζί με ένα πλήθος παραπληρωματικών στοιχείων όπως κλίνες συμποσίου, αναρτημένες θήκες αυλών, καλάθια φαγητών, λεκάνες νερού, καθώς και μέσα από παιγνίδια με ”όλισβους” (δερμάτινους φαλλούς), δαφνοστεφανομένους συμποσιαστές και συμμετοχή ανδρών και γυναικών . . Στη τέχνη της πατρίδας μου απεικονίζονται όλοι οι τρόποι της γενετήσιας επικοινωνίας με ποικιλία και φαντασία στους τρόπους συνεύρεσης. Ο φαλλός, διώχνει το κακό και ξορκίζει το φόβο του θανάτου (Σάτυροι, Σειληνοί, Μαινάδες) συμμετέχουν σε πομπές-τελετουργίες.
Το κρασί ρέει άφθονο σε μια περιρρέουσα ερωτική ατμόσφαιρα χαλαρώνουν τα δεσμά της λογικής συμπεριφοράς και αφήνουν τα ένστικτα αχαλίνωτα να επιδίδονται σε πομπές με χορούς, τραγούδια και ερωτικές περιπτύξεις. Ζωγραφίζουμε όντα υβριδικά, κατώτερης φύσης από τους ανθρωπόμορφους θεούς και τον άνθρωπο με έναν χιουμοριστικό και σκωπτικό χαρακτήρα όπου διακωμωδείται η αδυναμία χαλιναγώγησης των ενστίκτων από το νου. Μια θαυμάσια διέξοδος είναι για μας το χιούμορ. Γελάμε με τα ένστικτά μας. Παράλληλα στο ιερό των Δελφών ο Απόλλωνας, που συμβολίζει (πνευματικότητα, λογική, νοητική προσέγγιση του κόσμου)παραχωρεί κάθε χρόνο για τρεις μήνες τον ναό του στο Διόνυσο(σώμα, ένστικτο, απόλαυση),. Που σημαίνει πως υπάρχει μια σοφή αναγνώριση των διαφορετικών αναγκών που συνεπάγεται η ταυτόχρονη ζωική και θεϊκή φύση του ανθρώπου και το Απολλώνιο στοιχείο βρίσκεται σε μια σχέση εναλλαγής και αλληλοσυμπλήρωσης με το Διονυσιακό. Την άρρηκτη σχέση μεταξύ ερωτικού και ιερού.
Η ερωτική έλξη και η σεξουαλική πράξη εκφράζονται φυσικά , ανοιχτά , ελεύθερα και διευρυμένα. Η τήρηση της ισορροπίας και του μέτρου μας απασχολεί . Η ηθική μας είναι η άσκηση στην ελευθερία του ατόμου, και της πρόσβασής του στην αλήθεια. Και είναι αυτή η πρόσβαση στην αλήθεια με την οποία θέλουμε να συγγενεύουμε. Η αλήθεια μας αποκαλύπτεται μέσα από τη σχέση μας με τον άλλον άνθρωπο και αυτό που ζητάμε είναι να διαφυλάξουμε αυτή τη σχέση μας προς την αλήθεια. Γιατί η αλήθεια είναι φως και εμείς σαν πολιτισμός φωτός δεν μπορούμε να ζήσουμε αλλιώς. Το σώμα μας περιέχει το φως. Πρέπει να λάμπει από μέσα. Σαν να μην έχει κανένα μυστικό.
Και μετά κατηφόρισαν τα δόγματα οι απαγορεύσεις και οι σύνοδοι . Στη τέταρτη σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (869-870) απορρίπτεται η τριχοτόμηση που υποστήριζε- ψυχή,πνεύμα , σώμα,- και επιλέγεται ο δυϊσμός σώματος και ψυχής .Στο όνομα μιας αγάπης που κανείς δεν καταλάβαινε, επινοήθηκε το μίσος που πάλι κανείς δεν καταλάβαινε. Μου έκαψαν με πυρσό τις θηλές και με έριξαν στη κάμινο, μου έχωσαν αναμμένους δαυλούς στη κοιλιά , μου έκοψαν το σώμα με πριόνι, με γρονθοκόπησαν με στραγγάλισαν,με καρατόμησαν αφού μου ξερίζωσαν τα μάτια, με ακρωτηρίασαν, με αποκεφάλισαν, με κρέμασαν ανάποδα με έγδαραν ζωντανή. Ο αποδιοπομπαίος τράγος η αιτία όλων των προβλημάτων είπανε πως είμαι εγώ. Το ιερό μου σώμα έγινε αμαρτωλή σάρκα. Και εγώ κόπηκα στη μέση. . Το σώμα μου έγινε αντικείμενο μίσους. Τόσο που έφτασα και εγώ να το μισήσω. Το μοναδικό αγαθό που σίγουρα διέθετα σε αυτή τη σύντομη ζωή. Και μαζί με αυτό, την σεξουαλικότητά μου , τον αισθησιασμό μου, τις επιθυμίες μου, τα πάθη μου και τις ορμές μου. Για να αγαπήσω το βάσανο και τον πόνο. Να απολαύσω το μαρτύριο και τον εξευτελισμό. . Μου είπαν πως η φύση μου είναι νοσηρή και κόσμος μου μετατράπηκε σε κοιλάδα δακρύων. Μου είπανε πως η ελευθερία είναι μια χίμαιρα και καταδικάστηκα σε αιώνια μελαγχολία. Πως η αλήθεια είναι ο θάνατος και υποτίμησα τη ζωή. Μου είπανε ότι η φαντασία είναι επικίνδυνη και φοβήθηκα τα όνειρά μου. Μου είπανε πως η σεξουαλικότητα είναι το ζώο μέσα μου και το πνεύμα μου αποχώρησε από το σώμα μου.
Η τέχνη μαζί μου χέρι χέρι επί αιώνες μ’ ακολουθεί. Τρέμει και αγωνιά. Μοχθεί να καταγράψει και καταγράφοντας ελευθερώνεται. Ελευθερώνεται και ελευθερώνει. Η αναγέννηση με βγάζει από την αφάνεια. Παθητική και στατική στην αρχή ξαπλώνω στα ντιβάνια , καθρεφτίζομαι χωρίς ντροπή , προκαλώ με το βλέμμα με τη στάση, χτενίζομαι . Είμαι η φύση και ο ζωγράφος ο πολιτισμός. Καταρρίπτονται στερεότυπα και ένα άλλο σώμα γεννιέται με βλέμμα διεισδυτικό και απαιτητικό. Μέσα από ένα καναβάτσο παίρνω πίσω λίγο από τη χαμένη μου ελευθερία, και συνεχίζω να περπατάω ή να παραπατάω με ένα σώμα που σκοντάφτοντας δεν σταματάει να αποτυπώνει βήμα με βήμα όλο τη παράνοια και το θαύμα του ανθρώπου στη γη. Αλαλαγμοί πολέμων και πείνα, ήχοι σειρήνων και προδοσία, εξουσία και πορνεία , απληστία και αρρώστια, αδικία και τιμωρία. Κατανάλωση και κοροϊδία. Ψέμα και ιστορία. Εκμετάλλευση και επιθυμία Σεξ και υποκρισία. . Διαστροφή και ηθική. Κορεσμός και αθυμία. Λαγνεία και κενό. Συγχαρητήρια συλλυπητήρια. Κι εγώ τεθλιμμένη αναλώνομαι στα ντιβάνια των ψυχαναλυτών. Αναζητώντας ένα χαμένο μειδίαμα που απορρέει από μια νοσταλγία .
Αυτή της ένωσης των δύο μου εαυτών. Για να μεταστρέψω να μεταλλάξω τις παραπάνω λέξεις και να μιλήσω για τον άλλο άνθρωπο που κουβαλάει το θαύμα πάνω στη γη. Σώμα φωτός –πνεύμα φωτός. Έρωτας και αλχημεία . Αισθησιασμός –διαφωτισμός. . Χαλάρωση και συμφιλίωση. Συνουσία και αλήθεια Στοργή και φαντασία. Απόλαυση και θεραπεία. Σεβασμός και προστασία. Χιούμορ και ευελιξία. Γιατί όπως λένε φίλοι μας οι Κινέζοι η σεξουαλική πράξη είναι η ανθρώπινη συμμετοχή στη κοσμική διαδικασία και σαν τέτοια έχει μια έμφυτη δύναμη που μπορεί να θεραπεύει και να αποτρέπει όλες τις προαναφερθείσες παραπάνω καταστροφές.

Δευτέρα, 4 Μάϊος 2009

Μια ενδιαφέρουσα βραδιά-αν και με κάποια απρόοπτα






Ο διαλογος που ακολουθει ειναι απο ενα σχετικο με την εκδηλωση link στη σελιδα μου στο fabebook Panagiota Bletas στις 5:49 μ.μ. 05 Μαΐου
kaneis nomizo den ehei xanatolmisei eidika gynaika na apenohopoiisei toso tryfera ayto to megalo kefalaiο. Aytes einai entyposeis apo th afigisi pou prolava na diavaso sto blog. Thelo desperately na do tin tainia Lucia Rikaki στις 8:07 μ.μ. 05 Μαΐου σε ευχαριστω πολυ τι να πω? η ταινια ειναι στο διαδικτυο μπες στο μπλογκ και δες τα λινκ στο ΓΙΟΥ ΤΟΥΜΠ!!!http://www.youtube.com/watch?v=FCvf0T1C68g
Nikos Dascalakis στις 12:06 μ.μ. 05 Μαΐου
... μμμμ!!! μόνον αυτό! {εγώ τι να πω τώρα!! εκτος από την "κλοπή" του καινούργιου ΥπερΤιτλου, αισθάνομαι ότι μου "εκλεψες" και τις πρώτες αισθαντικές στιγμές, αυτές που οδήγησαν στην έκρηξη των αισθήσεων!! κάπου εκεί, ανάμεσα σε θερμόμετρα, ανάκατα σκεπάσματα και οσμές -στη ζούλα!!κρίμα που μιά ίωση με κράτησε μακρυά από τη χθεσινή -φανταστικά φαντασιακή φαντάζομαι-εκδήλωση στον ΙΑΝΟ...
Angela Ioannidou στις 8:37 π.μ. 05 Μαΐου
Μια ενδιαφέρουσα βραδιά-αν και με κάποια απρόοπτα. Η ταινία όμως πολύ καλή. Ευχαριστώ για τη φιλία!
Lucia Rikaki στις 8:56 π.μ. 05 Μαΐου
Σε ευχαριστω..σιγουρα ειχε πολυ ενδιαφερον απο πολλες απόψεις ,αποκάλυψης της αλήθειας που φέρει καθένας ωα άλλο ρούχο Δεν ξερω αν τελικα σε αυτες τις συνευρεσεις τα απροοπτα οφείλουν νομοτελειακά να ειναι μεσα στο προγραμμα..Θα μπορουσαμε ισως και να τα αποφυγουμε...Θα μπορούσαμε;;;
Angela Ioannidou στις 9:32 π.μ. 05 Μαΐου
Βρήκα ιδιαίτερα σημαντική την διευκρίνησή σου, ότι δηλαδή εκτός από μια διαδικασία εξερεύνησης του σώματος -που συνήθως συμβαίνει σε νεανική ηλικία- θεωρείς τον αυνανισμό μέρος της σεξουαλικής πράξης που μπορεί να συνεισφέρει θετικά στη σχέση του ζευγαριού. Angela Ioannidou στις 9:33 π.μ. 05 Μαΐου
Οι περισσότεροι είχαν μπλοκάρει στην σκέψη ότι είναι κάτι που απομονώνει,και δηλώνει ναρκισσιστική συμπεριφορά. Νομίζω η συζήτηση θα έπρεπε να οδηγηθεί από αυτή τη διευκρίνηση που έκανες, κάτι που δεν έγινε και εμένα προσωπικά μου άφησε ένα κενό.Άλλου είδους απρόοπτα τώρα...ναι μάλλον θα μπορούσαν να αποφευχθούν αλλά δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία τελικά
Lucia Rikaki στις 9:45 π.μ. 05 Μαΐου
σε ευχαριστω παλι ναι εχεις δικιο υπαρχει αυτη η παγιδευση αλλα μονο πιστευω αν το δουμε ως μαι συνεχειςα του παιχνιδιου των χαδιων που ξεκινουμε αυναισθητα στηναπαιδικη ηλικια και απλα τα εντασσουμε ως χαδια και αυτα ατο ερωτικο παιχνιδι..τοτε ειναι ευεργετικο
Τι πιο ωραιο να χαιδευεται ο συντροφος σου κοιταζοντας εσενα φιλωντας σε και εσυ αντιστοιχα στο θεαμα του κορμιου του που ξαποσταινει απο τους αλλους εναγκαλισμους..
Το ενα διαδεχεται το αλλο συνομιλουν ετσι ισως καποια αρμονια...
Angela Ioannidou στις 9:51 π.μ. 05 Μαΐου
΄Νομίζω ότι αυτό είναι που πρέπει να κρατήσουμε από τη χθεσινή βραδιά. Την απενοχοποίηση σε ότι αφορά την γνωριμία ΄με το σώμα μας και στη συνέχεια το "μοίρασμα" αυτής της εμπειρίας με τον ερωτικό μας σύντροφο.
Angela Ioannidou στις 10:48 π.μ. 05 Μαΐου
Χαχαχα...τώρα που το ξαναδιάβασα, πολύ μου άρεσε η λέξη "αυναίσθητα" που "ασυναίσθητα" έπλασες. Μεσ' το κλίμα!
Lucia Rikaki στις 3:53 μ.μ. 05 Μαΐου
ε ναι κορυφαιο!! τωρα το ειδα και εγω σε ευχαριστω γιά την επισημανση ΑΥΝΑΙΣΘΗΤΑ
Konstantinos Papatsikis στις 5:05 μ.μ. 05 Μαΐου
Για μια φορά ακόμα έκανα το ίδιο λάθος, αντί να θηρεύω τας ηδονάς, θήρευα τους μαλάκες στο γραφείο... Θα επανορθώσω, όμως!!! Κορυφαίο, Λουκία!!! Μπράβο!!!λοιπον τι αισθηση κι αυτη η ΑΥΝΑΙΣΘΗΣΗ
Dimitris Pappous στις 10:34 π.μ. 06 Μαΐου
Aν είχε στόμα το μουνί και σας μιλούσε! Anyway εμένα μ'άρεσε το ταινιάκι...
Panagiota Bletas στις 11:06 π.μ. 06 Μαΐου
Anyway min ta ekhydaizoume ola...H tehni einai tehni den einai tainiaki kale mou file
Nikos Dascalakis στις 1:08 μ.μ. 06 Μαΐου
... και ο Καλός Ψαράς και ο Θηρευτής, τέχνην γνωρίζουν. και μάλιστα πολύ καλά!!φιλιά σ΄όλες και όλους!τα μάτια ανοιχτά!
Lucia Rikaki στις 1:14 μ.μ. 06 Μαΐου
η προσληψη μιας ταινιας,ενος ποιηματος,μιας εικόνας είναι μοιραία διαφορετικη για τον καθενα και αυτο εχει την αξια του χαριν του διαλογου γιατι εκτος απο ηδονας θηρευουμε και καλη επικοινωνια..ευχαριστω για τη συμμετοχη στο εγχειρημα και στο διαλογο που ακολουθειτα μαται παντα ανοικτα και οι ψυχες θα ελεγα
ευχαριστω τον Νικο Ζωιόπουλο για τις φωτογραφίες

Τετάρτη, 29 Απρίλιος 2009

Απεικόνιση της σεξουαλικότητας στον κινηματογράφο και την τέχνη

πρόσκληση σε προβολή και συζήτηση
Απεικόνιση της σεξουαλικότητας στον κινηματογράφο και την τέχνη
Δευτέρα, 4 Μαΐου 2009 21:30 IANOS Σταδίου 24
ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ «ΚΑΤΑ ΜΟΝΑΣ ΗΔΟΝΕΣ»
Ο IANOS προβάλει την μικρού μήκους ταινία της ΛΟΥΚΙΑΣ ΡΙΚΑΚΗ
«ΚΑΤΑ ΜΟΝΑΣ ΗΔΟΝΕΣ»
http://www.luciarikaki.gr/sf_kata_monas_gr.htm
http://luciarikaki.blogspot.com/2009/02/blog-post.html
http://www.youtube.com/watch?v=FCvf0T1C68g

Με αφορμή την ταινία θα μιλήσουν για
την απεικόνιση της σεξουαλικότητας στον κινηματογράφο και την τέχνη
και τον αυνανισμό οι:
ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΥΡΑΣ, σκηνοθέτης
ΦΩΤΗΣ ΚΑΓΓΕΛΑΡΗΣ ψυχίατρος-συγγραφέας
ΜΑΙΡΗ ΜΕΤΑΞΑ, φιλόλογος- συγγραφέας
ΓΙΩΡΓΟΣ – ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ, συγγραφέας
ΕΥΑ ΣΤΕΦΑΝΗ, σκηνοθέτις
ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΝΙΖΗΡΗΣ, σκηνοθέτης

Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό. Την κουβέντα θα συντονίσει η ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ.
http://www.ianos.gr/index.asp?park=ev&cat=40&cns=2&dopt=&key=712

Ενα πολυ αναλυτικο αφιερωμα εκανε η καμερα στυλο με αφορμη την εκδηλωση κι ανακαλυψα κι εγω πραγματα για τον εαυτο μου που δεν ηξερα η ειχα ξεχασει!!!
http://camerastyloonline.wordpress.com/2009/04/30/kata_monas_idones_loukias_rikaki_cineianos_4_5_2009_21-30_provoli_kai_syzitisi/

Σάββατο, 25 Απρίλιος 2009

Κουαρτέτο η γνωριμία του Preisner με την Ελλάδα

http://www.luciarikaki.gr/ff_QUARTET%20IN%204%20MOVEMENTS.htm
Μια κουβέντα με τον Αντωνη στη Ρόδο και ενα ποστ του Αλεξανδρου Λιζαρδου με αφορμη τη φθνινοπωρινη συναυλία του Πράισνερ στο Ηρωδειο με οδηγησαν να βρω τι εχουν σκαρωσει Πολωνοι και Ελληνες στο ιντρενετ με εικονες δικες τους και μουσικη απο την ταινια. Μια ωραια νοσταλγικη περιπλανηση..Ισως ναι ισως Οχι οπως ηταν η μονιμη επωδος με τον Preisner στα γυρισματα..Δυστυχως το σαουντρακ εχει εξαντηλθει και δεν εχει εκδοθει πάλι

A composition from the Greek movie "Quartet in 4 Movements" (1994), directed by Lucia Rikaki.Composed by Zbigniew Preisner and sung in Greek by Elzbieta Towarnicka.Utwór z greckiego filmu "Quartet in 4 Movements" w reżyserii L. Rikaki z 1994 roku.Kompozycja Zbigniewa Preisnera wykonana w języku greckim przez Elżbietę Towarnicką.




Preisner's composition "Kosmoplastra musiki" (Music, Creator of the World) from the film "Quartet in 4 Movements" by Lucia Rikaki (Greece, 1994), sung in Greek by sopranist Elzbieta Towarnicka.Utwór Preisnera "Kosmoplastra musiki" (w wolnym tłumaczeniu: "Muzyka jest twórcą świata") z greckiego filmu L. Rikaki "Quartet in 4 Movements" (1994), zaśpiewany przez sopranistkę Elżbietę Towarnicką



Preisner's short composition from the film by L. Rikaki "Quartet in 4 Movements". Krótka kompozycja Preisnera do filmu L. Rikaki "Quartet in 4 Movements". Thanks for watching. Dziękuję za uwagę.





The Souls of the Earth(Les Ames de la Terre) - Manolis LidakisQuartet in 4 Movements album - Zbigniew PreisnerOk,kapoies photos mporei na einai asxetes(den thumamai kai poies evala kiolas :P) alla hthela na kanw upload auto to song sto youtube!!





Και τέλος να η συνεντευξη του Πράισνερ στον Αλέξανδρο http://www.facebook.com/photo.php?pid=1660329&id=700415894&comments=#/video/video.php?v=73514473390&ref=mf

Πέμπτη, 23 Απρίλιος 2009

Διεθνες Φεστιβάλ Κινηματογραφου ΚΩ- ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ

Την ερχόμενη Τριτη σας προσκαλούμε στη συνέντευξη τύπου μας στο ΥΠΠΟ
Θα μιλήσουμε για τις εξαιρετικες ταινίες που θα προβληθούν φετος στην ΚΩ
Το Διεθνες Φεστιβάλ Κινηματογραφου ΚΩ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ
σας προσκαλεί σε συνέντευξη τύπου την Τρίτη 28 Απριλίου και ώρα 12.00,
Αμφιθέατρο του Υπουργείου Πολιτισμού
Μπουμπουλίνας 20-22, (πίσω από το Αρχαιολογικό Μουσείο, στην Αθήνα)

Θα παρουσιαστούν οι ταινίες και το περιεχόμενο του
1ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ για Θέματα Υγείας
το οποίο θα πραγματοποιηθεί στην Κω 1-6 Σεπτεμβρίου 2009
Στη συνέντευξη τύπου θα μιλήσουν οι:
Γιώργος Κυρίτσης Δήμαρχος Κω
Παναγιώτης Θαλασσινός Πρόεδρος του Πολιτιστικού Κέντρου Κω
Λουκία Ρικάκη Καλλιτεχνική Διευθύντρια φεστιβάλ Ιπποκράτης

Θα παρευρεθούν σκηνοθέτες των επιλεγμένων ταινιών. και ορισμένα μέλη των κριτικών επιτροπών Θα χαρούμε να σας δούμε εκεί
Γραφείο Τύπου Φεστιβάλ Dr Κarina Rubinstein Karinapress1@gmail.com Τηλ.6955808838
φωτό από την ταινία του Φεστιβάλ Διχως λόγια

Δευτέρα, 20 Απρίλιος 2009

οι λέξεις ξυπνούν τα μάτια

Μια δική μου ανάγνωση του βιβλίου του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου,Το Τσιγάρο και η Γιόγκα που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Άγρα. όπως δημοσιευθηκε στο διαδικτυακο λογοτεχνικό περιοδικό του Στράτου Φουντούλη
http://stachtes.stratosfountoulis.com/#kritiki
http://alexandrosadamopoulos.blogspot.com/2009/02/blog-post.html




…The best of men, he who has eyes to see…Dhamapada, The way
Με μάτια ορθάνοιχτα και καρδιά πρόθυμη ν’ ανακαλύψει μια χώρα κι όσες εμπειρίες, ο αφηγητής Αλέξανδρος φορτώνεται επιστολές και δώρα και ξεκινά για ένα ταξίδι στην Ινδία· απ’ αυτά που δε μας συμβαίνουν συχνά. Ως αναγνώστης βρίσκεσαι απ’ την πρώτη στιγμή δίπλα του, μέσα στην ανάσα του και μοιράζεσαι τις σκέψεις του, που κλέβουν εκδοχές της πραγματικότητας και της αλλάζουν ρότα.
Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος έχει τα δικά του εφόδια· τόλμη, γνώση, διεισδυτική ματιά –καμιά φορά με ακρίβεια ακτινογραφίας- και χιούμορ που διασκεδάζει τις αγωνίες και τις ονοματίζει παιχνιδιάρικα περιπέτειες, φτιάχνοντας έτσι ένα ηθιστόρημα· κάτι πρωτόγνωρο στη λογοτεχνία μας, έναν νεολογισμό κι ένα νέο είδος, που κι αυτά ακόμα μοιάζουν οικεία.
Τα παιχνίδια που προτείνει θέλουν μάτια ορθάνοιχτα, ψυχή έτοιμη να ανακαλύψει αλλά και να αποκαλυφθεί. Μοιράζεται γενναιόδωρα την περιέργεια του και την ανήσυχη ματιά του. Κι εσύ ακολουθείς τα ίχνη του, που σου φαίνονται γνώριμα στην αρχή, αλλά ξάφνου την περιγραφή διαδέχεται μια σκέψη που περπατάει μόνη της σε άλλο μονοπάτι. Αν την αρπάξεις πριν στρίψει στη γωνιά, βλέπεις κι εσύ μιαν άλλη θέα και πριν προλάβεις να μείνεις εκεί, σε τραβάει πάλι πίσω στο ταξίδι, στο πέρασμα της κάθε μέρας. Ξυπνάς και κοιμάσαι μαζί του, θαρρείς πως είσαι εκεί· δίπλα στα βήματά του. Κι αυτό συμβαίνει γιατί μοιράζεται μαζί μας απλόχερα τον δικό του, κατάδικό του κόσμο, συγκινητικά, με λόγια σαν εικόνες που σε ταξιδεύουν μέσα σε ένα νοτισμένο μαξιλάρι με ίχνη απ’ τον ύπνο του, που γίνεται και δικός μας. ‘Δεν ωφελεί που το λέω, μα ξύπνησα και λιγάκι κλαμένος’, λέει αίφνης. Δεν ξέρω με σιγουριά τι ωφελεί και τι όχι. Καμιά φορά όμως, μέσα σε λόγια που μοιάζουν κοινότυπα, και φαίνονται ανώφελα, ξαφνικά βρίσκεις μέσα τους μιαν ολόκληρη περιουσία σκέψης και τα λόγια αποκτούν φτερά. Το έχει αυτό το χάρισμα ο συγγραφέας· δίνει φτερά στα λόγια και τ’ αφήνει να πετάξουν, κι αν ακολουθήσεις πιστά το πέταγμά τους· τότε καλό σου ταξίδι κι ας σε πληγώνει η Ελλάδα –απούσα πάντα- που άφησες πίσω σου.


…Long is the night to him who is awake; long is a mile to him who is tired…Dhamapada, The fool
Μου αρέσουν οι περιγραφές των τοπίων· συχνά με τρυφερά υποκοριστικά, που φωτίζουν αλλιώς τη γεωγραφία τους, πολύ πέρα από την επιφανειακή, τουριστική ματιά. Μου αρέσει η διεισδυτική ματιά πάνω στο βλέμμα και το σώμα των ανθρώπων· πώς τα ρούχα περιγράφουν τον χαρακτήρα τους.
Ένα συνέδριο για τη Μάσκα στο Αρχαίο Θέατρο είναι η αφορμή του ταξιδιού.
Στα μάτια του συγγραφέα οι μάσκες που φορούν οι άνθρωποι στο δρόμο είναι η αφορμή για να κοιτάξει πιο βαθιά, μέσα στην ψυχή. Απαιτεί να ανακαλύψει τους άλλους όπως απαιτεί απ’ τον εαυτό του να είναι το ίδιο αποκαλυπτικός. Μες στη βουή του συνεδρίου ξεχωρίζει εκείνους που το βλέμμα τους έχει να πει ιστορίες, κι εκείνους αφηγείται· μες απ’ αυτούς διαβάζει τη χώρα. Κι άλλες στιγμές διαβάζει το μέσα του· ψηλαφεί μια-μια τις ρωγμές του, ενώ εξακολουθεί να ψιθυρίζει στον αναγνώστη κρυφές πτυχές του χάρτη με αυτή τη δικής του εφεύρεσης ‘σπειροειδή’ κατάδυση. ‘Να μην είμαστε θυμωμένοι· δεν κάνει, δεν ωφελεί.’ Διαπιστώνει μετά από έναν διάλογο. Πάλι η αναμέτρηση με την ωφέλεια… Η πιο σημαντική ωφέλεια εδώ, είναι η ίδια η κοινή κατάδυση –η ίδια η ‘σπειροειδής’ της φύση- από την οποία δεν ξεφεύγουν και τα πιο κρυφά ακόμη σημεία του χάρτη. Κι όταν τον δεις μια φορά τον χάρτη αυτόν, δεν μπορείς πια να ταξιδέψεις με άλλον. ‘Στο μούγκρισμα βρίσκεται μεγάλο μέρος της γαλήνης μου’ λέει ο Αλέξανδρος· ‘ένα βαθύ μμμμ συντονισμένο από τις πατούσες ως την κορυφή του κρανίου’. Εκεί, στο μούγκρισμα, δεν κατοικούν τα μυστικά του ξύπνου μόνο μα και του ύπνου ακόμα.
Έχει όμως και κάτι άλλο μαζί του ο Αδαμόπουλος· κάτι που θ’ ανοίξει κι άλλες πόρτες, άλλες ψυχές που θέλουν να μιλήσουν και ν’ αρθρώσουν αλήθειες. Έχει το βιβλίο του, τα ‘Δώδεκα και ένα ψέματα’, που μπορεί να λένε και αλήθειες και που σίγουρα μιλάνε. Μιλάνε, σ’ εκείνη τη μακρινή χώρα, σε αναγνώστες που ανακαλύπτουν πολύτιμα πράγματα και μαζί και τον ίδιο τον συγγραφέα. Κι εκείνος, μόνος ανάμεσα σε σοφούς γέροντες, στη National Academy of Letters στο Ν. Δελχί, διαβάζει ένα-ένα τα ‘ψέματά’ του, στήνοντας έτσι ένα γόνιμο διάλογο μεταξύ Ελλάδας και Ινδίας. ‘Με χάιδευαν πράματα καλά, όσο διάβαζα και συναντούσα μάτια που άκουγαν. Όταν τέλειωσα, την ανάσα μου την πήραν οι ανάσες τους’. Τι ομορφιά! Οι λέξεις που γέννησες στη γλώσσα σου να ξυπνάνε μάτια και ανάσες αλλονών που μιλούν άλλη γλώσσα.
Και οι μέρες κυλούν… Και η μνήμη έχει τη δικιά της ζωή και βουτάει στα νερά της νοσταλγίας και φέρνει στο μυαλό εκείνους που έμειναν πίσω και ποτέ δεν ξέρεις αν περιμένουν και τι σκέφτονται· γιατί εσύ με το σώμα σου είσαι αλλού…
Η σκέψη και η ενέργεια όμως δεν χρειάζονται σύγχρονα μεταφορικά μέσα· ταξιδεύουν άυλα με τους δικούς τους νόμους και σ’ αγγίζουν αναπάντεχα κι εκεί καμιά φορά σε πιάνει οίστρος για άλλα παιχνίδια. Είναι παιχνιδιάρα η μνήμη άμα θέλει και δεν τη φοβάσαι. Στα χέρια του Αδαμόπουλου σκαρώνει περιπέτειες και απολαύσεις. Χλευάζει την απόσταση και το χρόνο, κλείνει το μάτι στους ενδοιασμούς και τότε όλα γίνονται μεμιάς ελεύθερες ασκήσεις του μυαλού. Κι ο συγγραφέας μας καλεί, με το γνωστό παιχνιδιάρικο clein d’oeil, να χαζέψουμε μες απ’ τη δική του χαραμάδα κάποιες πτυχές της φαντασίας, που μπορεί να ’ναι και δικιά μας φαντασία.
…If a traveller does not meet with one who is his better, or his equal, let him firmly keep to his solitary journey… Dhamapada, The fool
Ο Αδαμόπουλος ήταν τυχερός, η μάλλον τύχη αγαθή ήρθε με το μέρος του εκεί, σ’ εκείνο το μακρινό τόπο. Συνάντησε ανθρώπους συγγενείς, σοβαρούς, αξιόλογους και μίλησε με τα μάτια, με τις ανάσες, με τις ψυχές τους. Κι όταν το ταξίδι τελειώνει -γιατί όλα τα ταξίδια τελειώνουν- απλώνει τα χέρια ορθάνοιχτα, βουτά στο κενό και πετάει!
Πετάει μόνος μέσα στη νύχτα, παραβγαίνοντας με τον Ήλιο που τον κυνηγάει ξοπίσω του.
Θέλω να θυμάμαι τι έλεγε ο Αλέξανδρος· για να θυμόμαστε να ‘μαστε κι εμείς καλά:
‘Όμορφα που μυρίζει το χορτάρι, αλλά άμα καρφώσεις ένα μάτι εκεί πάνω, αν τα καταφέρεις καμιά φορά, η ζωή μοιάζει τόσο μικρή κι όλα της τόσο ζεστά κι η μυρωδιά μόνο του κομμένου χορταριού σου φτάνει… Και τα τρεμάμενα χέρια του γερο Ινδού, είναι ίδια με τα χέρια της κυρα Φλώρας που ερχόταν στο σπίτι και έπλενε, γιατί δεν είχε πώς να ζήσει κι έπλενε ακόμα κι όλο γελούσε κι έλεγε δόξα τω Θεώ. Είναι τόσο δροσερά όλα αυτά καμιά φορά, τόσο λυτρωτικά, αν τα δεις αλλιώς. Ακριβώς γιατί δεν έχουν σημασία για κανέναν. Άργησα να το καταλάβω. Είμαι καλά.’

Επίλογος...farewell Μια έκφραση ευγνωμοσύνης για τη χαρά της ζωής, μια γλυκεία παρότρυνση του αφηγητή να δοξάζουμε την κάθε μέρα ,να μακαρίζουμε την ανατολή που βρίσκεται εκεί αδιαπραγμάτευτα κάθε πρωί για να βοηθήσει στο ξεκίνημα. Κι αν μας παίρνει ο ήλιος στο κατόπι, ευεργεσία είναι, γιατί αυτό το γλυκό κυνηγητό που καίει τις πατούσες μας δίνει φτερά. Ευγνωμοσύνη λοιπόν για αυτό το κοινό ταξίδι μέσα από το βιβλίο, με δώρο τη θαλπωρή από το σφιχταγκάλιασμα του ήλιου. Ευγνωμοσύνη γιά τη συγκίνηση , λυτρωτική μέχρι δακρύων. Τα δάκρυα κάνουν την εμφάνιση τους όταν οι λέξεις δεν φθάνουν. Στον Αλέξανδρο όμως, είναι μετρημένα τα δάκρυα, πρυτανεύουν οι λέξεις. Το ταξίδι του Αλέξανδρου, μιά άλλη έρημος, προσφέρει άλλες διαστάσεις. Η ένταση της αναχώρησης και η σιωπή που ακολουθεί, η συνομιλία με τον άλλο εαυτό, αποτελούν ένα άνοιγμα στην ακεραιότητα της ζωής. Ο Αλέξανδρος μέσα από την παρατήρηση των άλλων μας συστήνει τον εαυτό του. . Το να ξυπνάς λίγο κλαμμένος είναι ταξίδι. Farewell…

Η εικόνες είναι του Ινδού συνεργάτη μου φωτογράφου στη νέα μου ταινία, Χάρι Σούνταραμ, από το πρόσφατο ταξιδι του στην Κεραλα. Περισσοτερες εικόνες στο λινκ http://www.flickr.com/photos/harisundaram

Κυριακή, 19 Απρίλιος 2009

see emily play@SOUL mag

Το αρθρο της Χρ. Ντζάνη στο περιοδικο SOUL του Απριλιου που κυκλοφορει για τη νεα μου ταινια που γυριζω αυτο τον καιρο στη Κυπρο με τιτλο Ποιος ανεμος μας εφερε εδω Εικονες απο τα γυρισμτα και ημερολογιο στο μπλογκ της ταινιας http://breathofairfilm.blogspot.com/

Παρασκευή, 17 Απρίλιος 2009

ευχές για περιπτύξεις ανοίξεως...

Κυριακή, 12 Απρίλιος 2009

αποψε η τελευταια παρασταση της σαιζον στο Κομεντυ

http://comedyclubgreece.blogspot.com/
Ακομη μια χρονια η 15η αυτου του εγχειρηματος να φερνουμε το γελιο στο κεντρο της πρωτευουσας κλεινει αυλαια αποψε Ελατε να γιορτασουμε τα 15 μας χρονια

Τετάρτη, 8 Απρίλιος 2009

να ξεκινάς από το zero.

ενα κειμενο του Γιώργου για την προβοή της ταινίας μου ΗΤΑΝ ΝΑ ΦΥΓΩ στη Κυπρο..τον ευχαριστω πολύ
Πώς συνεχίζεις την κουβέντα από εκεί που την άφησε τελευταία η Μπέλλα; Τι να προσθέσω στις ιστορίες αυτών των ανθρώπων που μόλις τώρα είδαμε και προσωπικά με αφήνουν άφωνο και άβολο; Άφωνο γιατί τους θαυμάζω σαν παιδί καθώς πραγματικά ξέρουν περισσότερα από μένα και έχουν πολλά να με διδάξουν. Ποτέ στη ζωή μου δεν ένιωσα αυτό που τόσο χαρακτηριστικά είπε ο Βλαδίμηρος να ξεκινάς από το zero.

Νομίζω ότι η γνώση αυτή σε κάνει να βλέπεις τη ζωή εντελώς διαφορετικά. Δε λέω ότι θέλω να το ζήσω ή να το είχα ζήσει όπως και σίγουρα δε θα το ήθελαν και οι άνθρωποι της ταινίας και οι τόσοι άλλοι που το βιώνουν καθημερινά. Λέω μόνο ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να φανταστούμε αυτή την κατάσταση. Έτσι ίσως να δούμε τους ανθρώπους που είναι σαν εμάς και να αντικρούσουμε τον ξενοφοβικό λόγο, την ξενοφοβική ματιά που αναφέρεται σε αριθμούς και πλήθη.

Προς αυτή την κατεύθυνση η ταινία της Λουκίας Ρικάκη μας προσφέρει την δυνατότητα του άλλου βλέμματος και με αυτή την έννοια είναι πολιτική και επιτελεί όσο κι αν ακούγεται κάπως σαν έκφραση «κοινωνικό έργο». Νιώθω άβολα πρώτα γιατί όσο κι αν ήρωες της ταινίας αμβλύνουν τα λόγια τους κάποιες φορές όταν αναφέρονται στις αρνητικές πλευρές της αντιμετώπισής τους από το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία γενικότερα (χαρακτηριστικό παράδειγμα η Γκρέης που λέει ότι δεν ένιωσε ποτέ ξένη και δεν είχε κανένα πρόβλημα αλλά τα παιδιά της έχασαν το δικαίωμα να μιλούν αραβικά ακόμη και μεταξύ τους) μεγάλωσα κι εγώ στη χώρα που εδώ και χρόνια εξευτελίζει όλους τους μετανάστες με την μεταχείριση τους σε σχέση με τις άδειες παραμονής και εργασίας και την αναγνώριση των σπουδών τους – ένας εφιάλτης γραφειοκρατίας και αυταρχικών συμπεριφορών που δειλά φαίνεται στα λόγια των προσώπων της ταινίας- αλλά και πολλούς από αυτούς (ιδίως τους πιο πρόσφατους από χώρες της Αφρικής και της Ασίας σε απάνθρωπες και παράνομες συνθήκες κράτησης.
Όμως εκεί που κύρια νιώθω την ταινία να με βγάζει από τα νερά μου είναι σε σχέση με το δικό μου ρόλο στην ιστορία αυτή. Και δεν μπορώ να πω εύκολα ότι είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Η ταινία με το να πλησιάζει τους ανθρώπους από τόσο κοντά, με το να αφήνει τις μεγάλες κλίμακες και τα μακροεπίπεδα μας προσγειώνει στο εδώ και τώρα, στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, στην ιδιαίτερη ιστορία του κάθε προσώπου. Ο ρόλος μου ως εκπαιδευτικού με κάνει να αναρωτηθώ για το τι κάνουμε γενικώς στο σχολείο για τα παιδιά ανθρώπων σαν αυτούς που είδαμε, σαν τους γονείς των παιδιών που φοιτούν κατά πλειοψηφία στο σχολείο που διδάσκω αλλά και ειδικότερα τι κάνω εγώ. Το αμέσως επόμενο ερώτημα είναι αν κάτι είναι λάθος ή αν είναι όλα λάθος. Αν οι προϋποθέσεις και οι παραδοχές πάνω στις οποίες βασίζονται οι σκοποί μας είναι εσφαλμένες. Τα παρακάτω είναι μια σειρά από σκέψεις εν εξελίξει και απορίες, καθώς η καθημερινή πρακτική τις τροποποιεί. Τις μοιράζομαι μαζί σας όπως μου ήρθαν βλέποντας την ταινία σαν έναυσμα για συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων.

Σε μια φοβερή αποστροφή του λόγου της λέει η Άιφα: Δε μου αρέσει να με ρωτάνε από πού είσαι. Ρώτα με τι κάνω, τι ταινίες βλέπω, που μου αρέσει να πηγαίνω. Και αλλού στη σκηνή στο ΙΚΑ ένα χαρτί – το διαβατήριο με την ελληνική υπηκοότητα της αλλάζει ταυτότητα και ακολουθεί η μεταστροφή της συμπεριφοράς της κρατικής υπαλλήλου. Νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό αντιμετωπίζουμε τους μαθητές μας που βγαίνουν έξω από το σχήμα δυο γονείς ελληνοκύπριοι- χριστιανός ορθόδοξος- κοινή ελληνική στις επίσημες δραστηριότητες του σχολείου, κυπριακή διάλεκτος στο σπίτι και στο περιβάλλον των συνομηλίκων με τον ίδιο μονολιθικό και απόλυτο τρόπο. Το από που είσαι είναι πρώτα από όλα αμυντικό: (εσύ που δεν είσαι σαν κι εμάς). Έτσι νιώθω και αυτό που λέει η Μπέλλα: «Στους Έλληνες δεν αρέσει να ανακατεύονται» και έτσι καταλαβαίνω το εύρημα της Ρικάκη με τα κάγκελα. Σαν σύνορα που χωρίζουν τους ανθρώπους. Αυτό όμως που μας λέει η Άιφα είναι ότι και το εμείς δεν είναι – ποτέ δεν ήταν- τόσο συμπαγές όσο φαίνεται να κάνουμε ότι πιστεύουμε. Υπάρχουν και μαύροι Έλληνες. Στο δικό μας εμείς υπάρχουν μικτοί γάμοι, υπάρχουν κοινωνικές τάξεις, διάφοροι τύποι οικογενειών, πολιτικές διαιρέσεις, θρησκευτικά δόγματα, τοπικές διάλεκτοι και συνήθειες. Τίποτα από όλες αυτές τις διαφοροποιήσεις δεν φαίνεται να περνά από το φίλτρο του επίσημου προγράμματος. Μέσα στην εθνική του αποστολή αντιμετωπίζει τους μαθητές σαν ένα ομοιογενές σύνολο που διαφοροποιείται μόνο ως προς τις μαθησιακές του επιδόσεις.

Όπως αντιλαμβανόμαστε τη δική μας ταυτότητα ως παγιωμένη το ίδιο και κάνουμε για την ταυτότητα των παιδιών που έρχονται ως «ξένοι» στην εκπαίδευση. Και φυσικά τότε η ταυτότητά τους γλωσσική, θρησκευτική, πολιτισμική αποτελεί το πρόβλημα, το εμπόδιο για την ομαλή προσαρμογή τους και στη συνέχεια την ενσωμάτωση και την αφομοίωση. Με την τελευταία χρόνια πανηγυρική είσοδο της διαπολιτισμικότητας στην κυπριακή εκπαίδευση όπου αυτή αγκαλιάζεται από τους πάντες (συντηρητικούς και προοδευτικούς, θρησκευτικές, εκπαιδευτικές αρχές, απλούς δασκάλους) καθιερώνεται σε πολλά σχολεία η μέρα των τρελών: Είχα διαβάσει κάπου ότι είναι μεσαιωνική παράδοση αλλά εγώ τη γνώρισα μέσα από τον Ιζνογκούντ όπου ήταν η μια μέρα τον χρόνο όπου ο χαλίφης παρέδιδε εθελοντικά την εξουσία στον βεζίρη και όπου όλα ήταν ανάποδα. Έτσι και εμείς στα σχολεία εν μέσω μιας χρονιάς πλήρους εθνικής εκπαίδευσης δίνουμε στους «ξένους» μια μέρα να μας παρουσιάσουν τα φαγητά τους, να φορέσουν τις στολές τους, να τραγουδήσουν και να χορέψουν τις μουσικές τους, πάντα μέσα στη λογική του αγκαλιάσματος με την λεγόμενη ετερότητα (άλλη μια έκφραση που έγινε της μόδας παρμένη από το νεορθόδοξο λεξιλόγιο). Πάλι όμως αυτό που κάνουμε τότε σύμφωνα με τη δομή τις προσδοκίες και τα τελετουργικά τέτοιων εκδηλώσεων είναι να επιβάλλουμε και να αναγνωρίζουμε μια παγιωμένη ταυτότητα όπου σε αυτή δε χωρούν αντιφάσεις, πισωγυρίσματα, ατομικές συνθέσεις και ιστορίες όπως αυτές που είδαμε στην ταινία. Αυτό δηλαδή που ονομάζεται υβριδικές ταυτότητες και αποτελεί εργαλείο μιας πολύ καλύτερης περιγραφής και κατανόησης των καταστάσεων που ζούμε. Όχι μόνο λοιπόν υπάρχουν Έλληνες μαύροι, αλά και χριστιανοί που μιλούν σπίτι τους Τούρκικα, μουσουλμάνοι που μιλούν ελληνικά, άνθρωποι που νιώθουν πατρίδα τους τη Γεωργία αλλά πολιτιστικά αναφέρονται στον Πόντο. Συγχρόνως ακούνε μουσική σύμφωνα με τα γούστα ενός δωδεκάχρονου της Μόσχας ενώ βλέπουν σινεμά όπως τα περισσότερα παιδιά μιας δυτικής πρωτεύουσας. Κι αν βάλουμε κι άλλες ταυτότητες με πρώτη αυτή του φύλου καθώς ακόμη κι αν τα υπόλοιπα στοιχεία του περιβάλλοντος είναι παρόμοια, το φύλο διαφοροποιεί δραματικά την εμπειρία και την οπτική, τότε καταλαβαίνουμε ότι η εικόνα ανοίγει πολύ και μπορεί να ξανακλείσει μόνο όταν συγκεντρωθεί στο συγκεκριμένο πρόσωπο, στην ζώσα ιστορία ενός ανθρώπου όπως κάνει η κάμερα της Λουκίας Ρικάκη. Για να συμβεί όμως αυτό θα πρέπει να ανατρέψουμε το λειτουργικό λόγω συνήθειας διπολικό σχήμα του εμείς και οι άλλοι. Μόνο αν δούμε τους εαυτούς μας ως ξένους τότε θα μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε, να γνωρίσουμε και τους εαυτούς μας και την ιστορία μας.

Για πολλούς μια τέτοια λογική όπου στον καθένα από εμάς βλέπει έναν ξένο, είναι μεταμοντέρνα, σχετικιστική, σύμπτωμα και όχι περιγραφή μιας κατάστασης παρακμής μέσα σε συνθήκες προχωρημένης παγκοσμιοποίησης.
Δεν έχω το χρόνο να απαντήσω εδώ σε κάτι τέτοιο αλλά απλά σημειώνω ότι πρόκειται περί μιας ριζικής διαφωνίας. Το εγχείρημα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης θα συναντήσει πολλά προβλήματα αν συνεχίσει να μετεωρίζεται ανάμεσα στις πιθανές απαντήσεις σε μια προσπάθεια να τους ικανοποιήσει όλους.

Το ερώτημα που με ενδιαφέρει είναι περισσότερο αυτό του αν μια τέτοια λογική σαν αυτή που υποστηρίζω κάνει την ίδια την εκπαίδευση να κινείται στο χώρο του ανέφικτου. Έχουμε τόσο συνδέσει την εκπαίδευση από την εποχή της δημιουργίας των εθνικών κρατών με τον εθνικό φρονηματισμό και σε πολλές χώρες όπου η θρησκεία έπαιζε κυρίαρχο ρόλο στην κατασκευή της εθνικής ταυτότητας και με τον θρησκευτικό φρονηματισμό που δεν μπορούμε να τη φανταστούμε έξω από τα πλαίσια αυτά. Είναι μια μεγάλη συζήτηση. Ως εκπαιδευτικός στην καθημερινότητα για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι η ανάγκη εκμάθησης της γλώσσας ως το πρώτιστο εργαλείο όπως το αναφέρουν και οι άνθρωποι της ταινίας για την επιβίωση και τη ζωή στη νέα χώρα. Μπορεί όμως η γλώσσα να διδαχτεί χωρίς να κουβαλά μαζί της το ιδεολογικό φορτίο; Πώς θα ήταν ένα κοσμικό σχολείο; Πώς μπορούμε να κάνουμε ένα σχολείο όπου όλα τα παιδιά να μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους;

Γιώργος Στόγιας
4/4/2009

Σάββατο, 4 Απρίλιος 2009

η ταινία μου Ηταν να φυγω στη Κυπρο

Προβολή σήμερα της ταινίας μου Ηταν να Φυγω στο Υφαντουργειο στη Λευκωσία http://www.luciarikaki.gr/d_meant_to_gr.htm
Ευχαριστω πολυ την ομαδα της ΖΕΠ Φανερωμένης για τη διοργανωση τη Ρενα για την επιλογη και την τοποθετηση και τον Γιωργο για το υπέροχο κείμενο

Πέμπτη, 26 Μάρτιος 2009

Ντοκιμαντέρ για τη ζωή στα σχολεία της ΖΕΠ

Το νεο μου Ντοκιμαντέρ για τη ζωή στα σχολεία της ΖΕΠ http://breathofairfilm.blogspot.com/
Στοπ καρέ στη Φανερωμένη ενα άρθρο της Χρυστας Ντζάνη στον ΠΟΛΙΤΗ
Η Λουκία Ρικάκη βρίσκεται στη Λευκωσία και κινηματογραφεί την καθημερινότητα στα πολυπολιτισμικά σχολεία της ΖΕΠ Φανερωμένης.Η πρώτη επίσκεψη της Λουκίας Ρικάκη στη Λευκωσία, για επαγγελματικούς λόγους, ήταν τον περασμένο Γενάρη, για ένα εκπαιδευτικό σεμινάριο της Ζώνης Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας Φανερωμένης, όπου προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ της "Ο άλλος", για τη διαφορετικότητα στο σχολείο.
Στα διαλείμματα από τις προβολές, στο Υφαντουργείο, η σκηνοθέτις διέκρινε μια περίεργη διάθεση στα σχολεία απέναντι. Ρώτησε κι έμαθε για το πρόγραμμα της ΖΕΠ, όπου εδώ και έξι χρόνια καλλιεργείται η πολυπολιτισμική κουλτούρα, στο πλαίσιο μιας δημιουργικής συνεργασίας μεταξύ μαθητών και καθηγητών. Ζήτησε άδεια για γυρίσματα, την έλαβε και μπήκε στο σχολείο. Και εγένετο το "Ποιος άνεμος μας έφερε εδώ;", ένα ντοκιμαντέρ για τα σχολεία της Φανερωμένης.
Χτισμένο το 1859, στην καρδιά της μεσαιωνικής Λευκωσίας και δίπλα στη νεκρή ζώνη, το σχολείο της Φανερωμένης θα μπορούσε να αποτελεί μια ταινία από μόνο του - μονάχα για την αρχιτεκτονική και την ιστορία του. Αυτό που συμβαίνει όμως εκεί σήμερα ξεπερνά τη στασιμότητα των τοίχων. Οι 46 εκπαιδευτικοί και οι 236 μαθητές του νηπιαγωγείου, του δημοτικού και του γυμνασίου, συμμετέχουν καθημερινά σε ένα πρωτότυπο εκπαιδευτικό "πείραμα", ένα πρωτότυπο παιχνίδι συμβίωσης, στην περιοχή ακριβώς της πόλης την οποία οι ντόπιοι έχουν καταστήσει γκέτο, εξαιτίας, κυρίως, της κατοίκησής της από αλλοδαπούς. "Με ενδιαφέρει, με συγκινεί, με κινητοποιεί. Η πρωτοβουλία και κάποιοι επιμέρους χαρακτήρες παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον", δηλώνει η Λουκία Ρικάκη, που βρέθηκε ήδη τρεις φορές στο σχολείο, καταγράφοντας σε 40 ώρες βίντεο τη ζωή σ' αυτό.
Μωσαϊκό εθνοτήτων
Το σχολείο, όπου οι μαθητές συνθέτουν ένα ενδιαφέρον μωσαϊκό από εθνικότητες: Στο δημοτικό, μόλις πέντε στους 92 μαθητές είναι Κύπριοι, στο γυμνάσιο οι 40 απ' τους 120. Οι περισσότεροι κατάγονται από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, κι άλλοι απ' το Ιράκ, τη Βουλγαρία, τις Φιλιππίνες, την Κίνα, την Τουρκία. Συνολικά 14-15 χώρες, με έξι μητρικές γλώσσες κι άλλες τόσες διαλέκτους. Παιδιά, στην πλειοψηφία τους, μεταναστών, που βρέθηκαν στο νησί για μια καλύτερη τύχη. Ο Κεμάλ, η Περβίν, η Τώνια, ο Αϊτβάν κι άλλοι που σ' αυτό το περιβάλλον, με την ενθάρρυνση των εκπαιδευτικών, συμμετέχουν στο μάθημα, διδάσκονται αλλά και διδάσκουν, δίνοντας σ' αυτό λίγη χροιά από τον μητρικό τους πολιτισμό. Το αυτοβιογραφικό διήγημα μιας μαθήτριας με αλληγορίες για το τσάι, οι ιστορίες του Νίγηρα στο μάθημα της γεωγραφίας για την αποίκηση της Αφρικής. Ή η κουλτούρα του Ισλάμ, όταν η τάξη θα επισκεφθεί το γειτονικό τζαμί.
"Μας γεμίζει""Αν δεν γεμίζει κάποιος μ' αυτό, δεν αντέχει δεύτερη μέρα", λένε οι εκπαιδευτικοί, ενθουσιασμένοι για τη δουλειά στη ΖΕΠ. Με τον ίδιο ενθουσιασμό μιλά κι η Λουκία Ρικάκη, που θα επιστρέψει στη Λευκωσία τουλάχιστον άλλες τρεις φορές, για να βιντεοσκοπήσει άλλες 40 ώρες υλικό. Τη ζωή των παιδιών στο σχολείο κι εκτός αυτού, τους γονείς και τους δασκάλους.
"Παιδιά που είναι δημιουργικά, φιλότιμα, εκτιμούν περισσότερο", σημειώνει η υπεύθυνη της ΖΕΠ, Φρόσω Μαντά Λαζάρου. "Γιατί είναι ακόμα το σχολείο το κέντρο της ζωής τους".
ΧΡΥΣΤΑ ΝΤΖΑΝΗ ΠΟΛΙΤΗΣ - 25/03/2009, Σελίδα: 54
http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=861584&-V=archive&-w=ΛΟΥΚΙΑ@ΡΙΚΑΚΗ@&-P

Τετάρτη, 25 Μάρτιος 2009

οι ταινίες μας στο ιντερνετ

Η νεα ιστοσελιδα με Ελληνικα ντοκυμαντερ στο ιντερνετ παρουσιαστηκε στο προσφατο Φεστιβαλ Θεσσαλονικης http://greece.onlinefilm.org/
Το Greece.ONLINEFILM.org είναι ένα δίκτυο διανομής Ελληνικών ντοκιμαντέρ μέσω του ίντερνετ.Από την ιστορία της αρχαιολογίας μέχρι τη σύγχρονη Ελλάδα, οι ταινίες μας καλύπτουν πλήθος θεμάτων που αφορούν στην Ελληνική ιστορία, αρχαιολογία, τέχνη, επιστήμη, καθώς και στη σημερινή κοινωνία και πολιτική.Καθημερινά προσθέτουμε νέες ταινίες οπότε μη ξεχνάτε να επισκέπτεστε συχνά την ιστοσελίδα μας.Παρακολουθήστε μια προεπισκόπηση από τα καλύτερα Ελληνικά και ξένα ντοκιμαντέρ και κατεβάστε τα αμέσως!
Περιεχει και πολλες απο τις δικες μου ταινιες

Το Αιγαιο μεσα απο τα λογια των ποιητων


Comedy Nights 4



Comedy Nights 3


Does Humour Travel


τα Κοινα τι Κοινο εχουμε


Πλαστογραφημνες Προσδοκιες


Ηταν να φυγω


Ο Αλλος


Μικρες κινησεις που αξιζουν


Λογια της Σιωπης


Sing Along


Πως γίνεται το download ταινιών μέσω του ONLINEFILM;
Εδώ εχετε τη δυνατότητα να κάνετε download μιας ταινίας σε υψηλή ποιότητα. Ανάλογα με την ποιότητα που προσφέρεται, μπορείται να γράψετε την ταινίας σε DVD.
Για να κάνετε download της ταινίας, πρέπει να εγκαταστήσετε ένα BitTorrent-Client.
Ακόμα και σε περίπτωση μεγάλων αρχείων δεδομένων, η σύνδεσή σας στο διαδίκτυο μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά. Επιπλεόν, δεν χρειάζεται επαναλάβετε τη διαδικασία download.

Τετάρτη, 18 Μάρτιος 2009

Τα παιδιά της χορωδίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Την Παρασκευή και την Κυριακή προβάλλεται στο Φεστιβάλ η ταινια μου για την Πειραματική Χορωδία του Δημου Ροδιων http://theislandchoir.blogspot.com/

Δευτέρα, 16 Μάρτιος 2009

Ο Αλλος... ματιά τρυφερή, ευαίσθητη και αισιόδοξη

κείμενο της Στέλλας Πρωτονοταρίου από τη διάλεξη της στη προβολή της ταινίας στην εκδήλωση των εκδόσεων Μεταίχμιο στο Γαλλικό Ιντσιτούτο Την ευχαριστώ θερμά

"Η ταινία της Λουκίας Ρικάκη, με τρυφερό και ευαίσθητο τρόπο, καταγράφει ζητήματα που αντιμετωπίζουμε γενικότερα στην καθημερινότητα μας ζώντας σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία. Ειδικότερα στην ταινία αναδεικνύονται οι προκλήσεις που βιώνουμε στο σύγχρονο σχολείο.
Σε αυτές λοιπόν τις προκλήσεις θα επικεντρωθώ ως εκπαιδευτικός, μέσα από την ανάλογη εμπειρία μου σε σχολεία με μεγάλο αριθμό μεταναστών μαθητών και μαθητριών.
Η κοινωνία του χωριού Πατσίδερος μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε σε μικρογραφία αλλά καθαρά τις αλλαγές και πολλές φορές τις ανατροπές που συντελούνται όταν αλλάζουν τα δεδομένα στην υποτιθέμενη ομοιομορφία της ελληνικής κοινωνίας. Όταν δηλαδή οι άνθρωποι έρχονται κοντά σε διλήμματα επιλογών απέναντι σε εθνικά, θρησκευτικά, παιδαγωγικά και άλλα ζητήματα.
Η παρουσία των αλλοδαπών μαθητών στο χωριό φέρνει τους κατοίκους, το δάσκαλο, την τοπική εκκλησία αντιμέτωπους με μια σειρά από ζητήματα που αφορούν την λειτουργία και την εξέλιξη της τοπικής τους κοινωνίας.
Η ταινία παρουσιάζει εύστοχα την αλληλεξάρτηση των παραγόντων μεταξύ τους, δηλαδή του σχολείου, της τοπικής κοινωνίας και της τοπικής εξουσίας που στη συγκεκριμένη περίπτωση αντιπροσωπεύεται σε μεγάλο βαθμό από τον ιερέα και το δάσκαλο του χωριού.

Αντιφάσεις και συγκρούσεις χαρακτηρίζουν τη συνύπαρξη αυτών των παραγόντων.
Η αγάπη του δασκάλου για τους μαθητές του είναι εμφανής. Ενδιαφέρεται γι’ αυτούς, προσπαθεί να τους πλησιάσει, προχωρεί σε αναφορές στην πατρίδα, στην ιστορία και στην κουλτούρα των μεταναστών μαθητών. Χρησιμοποιεί ακόμη βιωματικές τεχνικές στο μάθημα του και αναπτύσσει ουσιαστικό διάλογο με τα παιδιά διαμορφώνοντας έτσι ευνοϊκότερες συνθήκες μάθησης. Αντιμετωπίζει θετικά τη διαφορετικότητα των παιδιών ανατρέποντας την λογική της αφομοίωσης, δηλώνοντας παράλληλα ξεκάθαρα στην κοινωνία του χωριού «δεν θέλω να τους κάνω Έλληνες». Δηλαδή ενδιαφέρεται για την ένταξη των μεταναστών μαθητών και μαθητριών του στο σχολείο και στην τοπική κοινωνία και όχι για την αφομοίωσή τους.
Προσπαθεί επίσης να αποκτήσει ουσιαστική επαφή με τις οικογένειες των παιδιών μπαίνοντας στο σπίτι τους. Κι ακόμη προσπαθεί να αντιμετωπίσει τη γενικότερη φοβική στάση κάποιων κατοίκων του χωριού για τους μετανάστες και τη θέση του γονιού, ο οποίος τρομάζει όταν πηγαίνει στην Αθήνα και βλέπει μόνο ξένους, εξηγώντας του «ότι δεν φταίνε οι αλλοδαποί για όλα αυτά».
Όμως παρά το γεγονός ότι σέβεται την ταυτότητα και τη μητρική γλώσσα των παιδιών και τα βοηθά ώστε να αισθάνονται καλά, η μητρική γλώσσα δεν χρησιμοποιείται-αξιοποιείται στο σχολείο.
Φαίνεται βέβαια καθαρά ότι στόχος του είναι το καλό των μαθητών του. Γι’ αυτό προσπαθεί να βρει ισορροπίες, ώστε να μην δημιουργηθούν προβλήματα και να μην εκδηλωθούν ξενοφοβικές συμπεριφορές που θα δυσκολέψουν την ένταξη των παιδιών και των γονιών τους στη μικρή τοπική κοινωνία του χωριού (είναι χαρακτηριστικό πόσο προσεκτικά χειρίζεται το θέμα του σημαιοφόρου). Ο ιερέας του χωριού φροντίζει να έρθουν τα παιδιά στο σχολείο και να παρακολουθήσουν μαθήματα. Δεν πιέζει κανένα να βαπτιστεί και να αποδεχτεί τη θρησκεία. Διαβλέπει στο μέλλον ότι τα παιδιά αυτά θα είναι μέλη μια κοινωνίας με ισότιμους όρους, πιθανόν ασκώντας και επαγγέλματα με κοινωνικό γόητρο και κύρος.. Παρόλα αυτά δε δέχεται να κρατά ξένος μαθητής την ελληνική σημαία…

Οι κάτοικοι γίνονται σιγά σιγά φιλόξενοι με τους νέους συγκατοίκους τους. Αναπτύσσουν σχέση μέσω της καθημερινής επαφής μαζί τους και αρχίζουν να κάνουν παρέα. Όμως εκφράζεται η αγωνία για τους ξένους που μπορεί να είναι και επικίνδυνοι….. («…με τους Αλβανούς δεν έχουμε πρόβλημα, γιατί είναι μικρός ο χώρος, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, θα’ χουνε τιμωρία»).

Οι μετανάστες κάτοικοι του χωριού δηλώνουν έτοιμοι να αλλάξουν πολλά στοιχεία της κουλτούρας και του πολιτισμού τους. Έτσι, δηλώνοντας προτίμηση στη χώρα υποδοχής και διάθεση για μόνιμη εγκατάσταση, βαφτίζονται, συμμετέχουν στη θρησκευτική λατρεία, κάποιοι μιλάνε στο σπίτι μόνο ελληνικά …. ( «μη μιλάτε αλβανικά», λέει ένας πατέρας )
Δείχνουν δηλαδή με κάθε τρόπο τη διάθεση προσαρμογής- συμμόρφωσης τους και την ανάγκη να τους αποδεχτούν («…να είναι παιδί με καλό δάχτυλο. Να λένε ο ξένος είναι, αλλά είναι καλός», λέει ο πατέρας)
(«Για να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής και ένταξής τους πολλοί Αλβανοί βαφτίζονται», αναφέρει η αφηγήτρια) Νομίζω ότι για να κατανοήσουμε κάποιες από τις αντιφάσεις που παρατηρούνται, πρέπει να επισημάνουμε κάποια ιδιαίτερα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη μικρή κοινωνία του χωριού. Υπάρχουν αξίες όπως η αλληλεγγύη, η φιλοξενία, η ανθρωπιά, απαραίτητες για να επιβιώσουν οι κάτοικοι ενός απομονωμένου ορεινού χωριού. Και παράλληλα, είναι έντονος ο πατριωτισμός μέσω της καλλιέργειας της εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας, στοιχείο το οποίο είναι συνυφασμένο με την ιστορία και τους αγώνες του κρητικού λαού.
Εμφανίζεται έτσι μια ιδιότυπη ενσωμάτωση, η οποία θέτει όρους για την ένταξη των μεταναστών γονέων και παιδιών στο ορεινό χωριό του Ηρακλείου. Η ενσωμάτωση αυτή θέτει για άλλη μια φορά γενικότερα σοβαρά ζητήματα σε σχέση με την ένταξη των παιδιών των μεταναστών στην ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.
Και νομίζω ότι οφείλουμε να επισημάνουμε κάποια σημεία που συνεχίζουν να είναι επίκαιρα όπως:
· η αλλαγή του ονόματος: ο ΕΡΒΙΝ γίνεται Γιώργος
· η σχέση με τη μητρική γλώσσα. Τα παιδιά «δεν θέλουν να μιλάνε τη γλώσσα μας» δηλώνει ο μετανάστης γονέας, «στο σχολείο μιλάμε ελληνικά», λέει ο δάσκαλος.
· η πρόθεση και η δήλωση των μεταναστών να βαφτιστούν «εμείς θέλαμε και μετά βρήκαμε τον παπά και βαπτιστήκαμε».
· Το ζήτημα του σημαιοφόρου. («δε διαπραγματεύομαι εγώ τη σημαία της πατρίδας μου, ούτε τη δική μου πατρίδα», δηλώνει ο ιερέας).
· Το πρόβλημα των μαθητικών διαρροών. Ο Γιώργος διακόπτει το σχολείο για να δουλέψει.
· Προβλήματα νομικού πλαισίου για την παραμονή των παιδιών και των οικογενειών τους στην Ελλάδα («…ζητάνε πολλά χαρτιά που εμείς δεν μπορούμε να τα μαζέψουμε»). Νομίζω ότι κάθε πολυπολιτισμική κοινωνία στο ξεκίνημα της είναι ένας μεγάλος Πατσίδερος. Και ζητήματα παρόμοια με αυτά που παρουσιάζονται στην ταινία, εμφανίζονται στα σχολεία μας που φοιτούν πολλά παιδιά μεταναστών.
Έτσι γεννιούνται σοβαρά ερωτήματα, στα οποία καλούμαστε να απαντήσουμε συνήθως ατομικά και χωρίς ουσιαστική υποστήριξη.
· Πώς ενσωματώνονται στη διδασκαλία και γενικότερα στην εκπαιδευτική διαδικασία στοιχεία της κουλτούρας και του πολιτισμού των μεταναστών μαθητών;
· Πώς αντιμετωπίζονται οι ξενοφοβικές αντιλήψεις γονιών, κατοίκων της γειτονιάς αλλά και εκπαιδευτικών;
· Πώς αντιμετωπίζεται στο σχολικό πλαίσιο το ζήτημα της μητρικής γλώσσας;
· Πώς επιτυγχάνεται η συνεργασία μεταξύ σχολείου και οικογένειας και μέσα από ποια διαδικασία θα εμπιστευτούν οι γονείς το σχολείο και θα αναπτύξουν σταθερή και ουσιαστική σχέση μαζί του;
· Πώς αντιμετωπίζονται ζητήματα θρησκευτικής συνείδησης;
· Οι γονείς που δεν γνωρίζουν ελληνικά πώς θα τα διδαχτούν μέσα στο σχολικό πλαίσιο, για να μπορούν να επικοινωνούν με τους εκπαιδευτικούς και να βοηθούν τα παιδιά τους;
· Τι γίνεται με το νομικό πλαίσιο για τους μετανάστες, με τα δικαιολογητικά των παιδιών, με την ανασφάλεια και το φόβο τους;
· Τι μέτρα παίρνουμε ώστε κανένα παιδί να μην εγκαταλείπει το σχολείο και να μην οδηγείται στον κοινωνικό αποκλεισμό; (8% μαθητικές διαρροές);
· Τι κάνουμε με την κατάργηση ή την υπολειτουργία των θεσμών διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας (Τ. Υ. και Φ.Τ.) (ο παπάς στο χωριό δημιούργησε μια άτυπη Τάξη Υποδοχής).
· Πώς αντιμετωπίζουμε την έλλειψη επιμόρφωσης των δασκάλων (θεωρητική γνώση και ανάλογη τεχνογνωσία) ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν αποτελεσματικά στις νέες προκλήσεις στην εκπαίδευση;
Αυτές ακριβώς τις προκλήσεις και τα ερωτήματα αντιμετωπίσαμε μαζί με το δάσκαλο του Πατσιδέρου και πολλούς άλλους εκπαιδευτικούς και στο 132 Δημοτικό Σχολείο της Αθήνας. Και προσπαθήσαμε να δώσουμε απαντήσεις και λύσεις.
Η διαφορά όμως ήταν ότι στο 132 για εννέα χρόνια υπήρξε μια συνολική πολιτική του σχολείου. Υπήρξε μια συλλογικότητα. Δε νιώσαμε ποτέ μόνοι. Είμαστε στο «μαζί» (δάσκαλοι και διευθύντρια) με κοινό όραμα. Δουλέψαμε οργανωμένα, στηριχτήκαμε σε έρευνες, αποκτήσαμε θεωρητική γνώση και τεχνογνωσία, συνεργαστήκαμε με Πανεπιστήμια και άλλους φορείς και νομίζω ότι καταφέραμε, στο βαθμό που οι συνθήκες μας επέτρεπαν, να ανταποκριθούμε με αποτελεσματικότητα σε αυτές τις προκλήσεις.
Όμως η αντιμετώπιση των προκλήσεων δε μπορεί να είναι ατομική πρωτοβουλία ή προσπάθεια κάποιου σχολείου, δεν μπορεί δηλαδή η παιδεία να επαφίεται στον πατριωτισμό των δασκάλων.
Η αντιμετώπιση των προκλήσεων πρέπει να προκύψει οργανωμένα και φυσικά την ευθύνη έχει η ελληνική Πολιτεία, η οποία δυστυχώς αντιμετωπίζει τα θέματα σπασμωδικά ή προσπαθεί να τα αγνοεί.
Συχνά δηλαδή είναι απούσα ή και απέναντι. (η περίπτωση του 132 και η δίωξη του αυτό έδειξε).
Θέλω να πω τελειώνοντας ότι χαίρομαι για όλους τους εκπαιδευτικούς και το συνάδελφο δάσκαλο της ταινίας που, χωρίς υποστήριξη, με κόπο, χρόνο, αγωνία, ευαισθησία και ευθύνη προσπαθούν να σπάσουν τα στεγανά και να πολεμήσουν τις προκαταλήψεις βοηθώντας στην ένταξη όλων των μαθητών και μαθητριών τους.
Αληθινά τους ευχαριστώ…. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τη Λουκία Ρικάκη, που επέλεξε ως θέμα της ταινίας της την εκπαίδευση των παιδιών των μεταναστών.
Δε την γνωρίζω προσωπικά. Όμως διαβάζοντας το βιογραφικό της είδα ότι η ίδια έχει ζήσει σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες κι έχει εργαστεί σε τομείς σχετικούς με την εκπαίδευση και τη μετανάστευση. Νομίζω όμως ότι καθοριστικό ρόλο σχετικά με την ταινία έπαιξε το γεγονός ότι η ίδια βίωσε ως παιδί με τραυματικό τρόπο τη μετανάστευση του πατέρα της και τη δική της στη Γερμανία. Γι’ αυτό και η ματιά της είναι τόσο τρυφερή, ευαίσθητη και αισιόδοξη…

Παρασκευή, 13 Μάρτιος 2009

Κανείς δε μαθαίνει μόνος του, μαθαίνουμε ο ένας με τον άλλο

Ειχα την τυχη να βρεθω την Πέμπτη 12 Μαρτίου 2009, ώρα 16.00-19.00, στο ΚΑΜΕΙΡΟΣ. στο στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα, του Πανεπιστημιου Αιγαίου στο μαθημα της Ελενης Σκουρτου..Για 3 ωρες καναμε μια κουβεντα στον κυβερνοχωρο και σε πολλους αλλους χωρους που κυβερνουν την καθε μερα. Τις ταυτοτητες στο ιντερνετ σε σχεση με την αληθινη μας ταυτοτητα αν υπαρχει αυτη και πως προσδιοριζεται...Η παροτρυνση της Ελενης με εβαλε σε πολλες και περιπλοκες σκεψεις και μου ανοιξε δρομους ..Ελπιζω για ολους η κουβεντα να ηταν εξ ισου χρησιμη οσο και για μενα.. και η εμπειρία αυτή θα ενσωματωθηκε στην ‘αλυσίδα’ συνεργατικής μάθησης.
Να κοιπον τι προτεινε η Ελενη ... "Παρακαλώ να επισκεφθείτε τις ιστοσελίδες / τα blogs της κ. Ρικάκη, όπως επίσης να κάνετε σκέψεις για τα θέματα που βάζει. Η δική μας διερεύνηση αφορά το εξής: Κανείς δε μαθαίνει μόνος του, μαθαίνουμε ο ένας με τον άλλο Κανείς δεν μαθαίνει στο κενό, μαθαίνουμε σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον επενεργώντας σε αυτό. Για να μάθουμε χρειαζόμαστε εργαλεία (tools) Μαθαίνοντας συνεργατικά χρησιμοποιώντας εργαλεία σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον, παράγουμε προϊόντα / τεχνουργήματα (artifacts). Τα προϊόντα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία για την παραγωγή νέων τεχνουργημάτων. Μέσα σε αυτή την αλυσίδα, με τα προϊόντα μας δηλαδή με τα έργα των χεριών μας και του μυαλού μας επενεργούμε στο περιβάλλον μετασχηματίζοντάς το.
Ως προς τα κείμενα, αυτά δεν είναι οργανωμένα μόνο μέσα από ένα σημειωτικό τρόπο, αλλά μέσα από πολλούς τρόπους συνδυαστικά ή εναλλακτικά δηλαδή πολυτροπικά. Μιλάμε για πολυτροπικά (multimodal) κείμενα όταν δεν έχουμε την κυριαρχία ενός μόνο σημειωτικού τρόπου (π. χ. ένα γραπτό κείμενο), για να οργανώσουμε και να μεταδώσουμε νοήματα, αλλά χρησιμοποιούμε συνδυαστικά περισσότερους τρόπους (π.χ. γραπτό κείμενο + εικόνα + ήχο +κίνηση). Τα κείμενα της Λ. Ρικάκη είναι κατά τη γνώμη μου δυνατά παραδείγματα κειμένων οργανωμένων πολυτροπικά, κοινοτήτων μάθησης (learning community) ανθρώπων με διαφορετικές αφετηρίες, με σαφείς αναφορές στα εργαλεία της, στο περιβάλλον ανάπτυξης τους, στον τρόπο που επενεργεί (ή θέλει να επενεργήσει) η δημιουργός τους στο περιβάλλον της. Με αυτά τα πράγματα στο μυαλό σας , παρακαλώ να 'διαβάσετε' τη δουλειά της Λ. Ρικάκη. Μένει να δούμε, πώς η εμπειρία αυτή θα ενσωματωθεί στο δική μας ‘αλυσίδα’ συνεργατικής μάθησης, . Να είστε καλά Ελένη Σκούρτου "
Οι εικόνες ειναι απο μια ιντερνετικη.. οχι και τοσο επιστημονικη..περιπλανηση σε ενα καφε της Ροδου με φιλους τον Γιωργο,τη Μαριανθη και την Τιτσα..παρεα με το μικρο μου νεο αποκτημα τον 1ο ιντσο υπολογιστη και πανω μια παιδικη μασκαρατα του Νικου ,που μου εστειλε συμπτωματικα σημερα

Τρίτη, 10 Μάρτιος 2009

O Αλλος στην Κορινθο

Τεταρτη 11 Μαρτίου στις 7 το βραδυ
στο Δημαρχειο Κορινθου
θα γινει η προβολή της ταινίας μου
Ο ΑΛΛΟΣ



Μια εκδηλωση που οργανωνει εκει ο σχολικος συμβουλος Γιαννης Μπαρζτης
Τον ευχαριστω και θα ειμαι εκει να κουβεντιασω με τους εκπαιδευτικους που νοιάζονται και παλευουν καθημερινά με την νεα πολυπολιτισμικη πραγματικότητα στα σχολεια που ειναι και το θεμα της ταινιας που γυριζω αυτον τον καιρο στην Κυπρο για τα σχολεια της Φανερωμενης στη Λευκωσια http://breathofairfilm.blogspot.com/
Εισοδος δωρεαν

Τρίτη, 3 Μάρτιος 2009

Το Αιγαίο μεσα απο τα λόγια των ποιητών στη Λευκωσία

Την Παρασκευη 6 Μαρτίου προβάλλεται στο Yφαντουργείο http://www.ifantourgio.org.cy/EL/ Λεύκωνος 67-71, Φανερωμένη, στη Παλιά Λευκωσία, η ταινία http://www.luciarikaki.gr/d_THE_AEGEAN_gr.htm


Κυριακή, 1 Μάρτιος 2009

Yes. The Bound Home


Παρουσιασαμε σε μια φιλικη κουβεντα το βιβλιο και το βιντεο για την προσφατη δουλεια της Ελλης Γριβα. Οι εικόνες απο το βιντεο http://luciarikaki.blogspot.com/2009/01/blog-post_31.html που εφτιαξα για την Ελλη που εντασσεται και στη συλλογη του Αμερικανικου Κολλεγιου http://www.acgart.gr/ACG-COLLECTION/ART-FORMS/VIDEO/VIDEO.htm Ellie Griva: Yes. The Bound Home 2009 [DVD / ED:3/4 (06:00) PB: Ellie Griva (performance & art); Megakles Rogakos (text); Jean Sibelius (music) / DN: Ms. Lucia Rikaki – 13/02/2009 /

Τετάρτη, 25 Φεβρουάριος 2009

«Δεν ξέρω για το βάθος, αλλά μπορώ να σας πω για το πάθος»

Στην μπρίζα! ο τίτλος της εφημερίδας με χαρακτηρίζει.Ακομη και το εξωφυλλο αυτης της εκδοσης με τον παιχνιδιάρικο τιτλο LookaNIKO!! ενα λογοπαίγνιο που μου κανει προσωπικο κλικ..όσοι γνωριζουν θα καταλάβουν...
Η Σταρούλα Μπάκα που συνάντησα στη Καλαμάτα με εντυπωσίασε με την γλυκυτητα την απλοτητα αλλα και την αμεσοτητα της .Καναμε μια τεραστια κουβεντα. Ειχε την υπομονη να την απομαγνητοφωνησει ,να με διασωσει απο τις μη δοκιμες εκφρασεις του προφορικου λογου και με αποδωσει με ακριβεια.Την ευχαριστω για τη δικαιοσυνη με την οποια προσεγγισε τη δουλεια μας.Η συνεντευξη δημοσιευεται στην ιστοσελίδα της εφημερίδας http://www.stinbriza.gr/?tab=themata&id=256&thema=885
«Δεν ξέρω για το βάθος, αλλά μπορώ να σας πω για το πάθος»
Η πολυπράγμων σκηνοθέτιδα και καλλιτεχνική διευθύντρια του Rodos Ecofilms Festival, Λουκία Ρικάκη, καταφέρνει και στρέφει το βλέμμα του διεθνούς σινεφίλ κοινού στην περιφέρεια αποδεικνύοντας πως ο πολιτισμός για την επαρχία είναι δείγμα ορθής πολιτικής.
Συνέντευξη στη Σταυρούλα Μπάκα

Τι θα λέγατε να κάναμε ένα πείραμα; Αν έχετε πρόσβαση σε κάποιον υπολογιστή μπείτε σε μια μηχανή αναζήτησης και κάντε κλικ στο όνομα «Λουκία Ρικάκη». Για αυτούς που δεν τη γνωρίζουν σαν τη σκηνοθέτιδα του «Κουαρτέτου σε τέσσερις κινήσεις» που είχε αφήσει εποχή στις κινηματογραφικές αίθουσες τη δεκαετία του 90, θα την ξέρουν σαν την κυρία που το 1995 έφερε το stand up comedy στην Ελλάδα, την ομάδα των κωμικών που είδαμε πρόσφατα και στην Καλαμάτα. Αν σας διαφεύγει και αυτό τότε σίγουρα θα την έχετε ακούσει για τις κατά καιρούς διακρίσεις της σε διάφορα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ και ταινιών ανά τον κόσμο ή θα έχετε διαβάσει κάποιο από τα βιβλία της, μικρές σημειώσεις αγάπης γεμάτες εικόνες. Αν σας διαφεύγει και αυτό, τότε σίγουρα το επόμενο θα σας χτυπήσει ένα κάποιο καμπανάκι.
Τo φεστιβάλ «Rodos Ecofilms». Ναι, είναι η «ψυχή» ενός από τους πιο δυναμικούς διεθνείς κινηματογραφικούς θεσμούς της χώρας που έστρεψε το βλέμμα μας (πράγμα σπάνιο) μακριά από την πρωτεύουσα και τη συμπρωτεύουσα, κάνοντας μας να πιστέψουμε τόσο στη δύναμη της επαρχίας όσο και του κοινού της. Επόμενη λέξη κλειδί στην αναζήτηση περισσότερων πληροφοριών για την αεικίνητη αυτή δημιουργό είναι η λέξη «Κως». Το γιατί θα το διαβάσετε στη συνέχεια.
- Μπορείτε να μην κάνετε πράγματα;
Είναι μια ερώτηση που, σε αυτή τη φάση της ζωής μου, μου την κάνουν πολλές φορές οι φίλοι μου. Φαίνεται πως όχι. Δεν είναι μια συνήθεια αλλά ένας τρόπος ζωής πια. Οπως στρώνεις θα κοιμηθείς. Είναι ο τρόπος μου να ακούω και να αντιδρώ αυτός. Είναι και ένα θέμα ρυθμού.- Το παράπονο των ημερών και η βασική δικαιολογία στο να μην κάνουμε πράγματα είναι η έλλειψη χρόνου.
Εσείς, πώς τα προλαβαίνετε;
Νιώθω πως όχι μόνο προλαβαίνω αλλά έχω και ελεύθερο χρόνο. Υπάρχουν στιγμές που συμπιέζεται ο χρόνος μου αλλά είναι στιγμές. Από εκεί και πέρα πιστεύω ότι είναι θέμα οργάνωσης χρόνου.
- Ετσι σας θυμάστε από μικρή; Αεικίνητη;
Είναι ένα στοιχείο καθώς φαίνεται αυτό του χαρακτήρα μου. Μια ασίγαστη περιέργεια για διάφορα πράγματα. Εχω ανάγκη την ποικιλία. Νομίζω πως η ενασχόληση με διαφορετικά πράγματα είναι πολύ ωραίος τρόπος εξερεύνησης του εαυτού μας αλλά και του κόσμου. Στην Αναγέννηση οι καλλιτέχνες δεν είχαν ποτέ μια μονομέρεια στον προσανατολισμό τους. Ενα γνωστό παράδειγμα, αυτό του Λεονάρντο Νταβίντσι που μπορεί να έκανε ζωγραφική και αρχιτεκτονική και να φιλοσοφούσε ή να έπαιζε μουσική. Για αυτή την πολυπραγμοσύνη έχω κατά καιρούς δεχτεί και άσχημη κριτική από φίλους ή από ανθρώπους του χώρου μου, ότι με αυτό τον τρόπο κανείς δεν καταφέρνει να συγκεντρωθεί σε βάθος σε κάτι. Πιθανόν και να ισχύει. Εγώ δεν ξέρω για το βάθος αλλά σίγουρα μπορώ να πω για το πάθος. Αυτά που κάνω τα κάνω με πολύ πάθος. Δεν με χαρακτηρίζει η υπομονή. Θέλω να έχω άμεσο αποτέλεσμα. Οταν έχω μια ιδέα θέλω να την υλοποιήσω.
- Δεν είναι πάντα εύκολο αυτό φαντάζομαι.
Οχι, και ειδικά τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχει αρχίσει και με κουράζει υπερβολικά όλη αυτή η διαδικασία έγκρισης για την ανεύρεση χρημάτων είτε για ταινίες είτε για φεστιβάλ. Υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι που δουλεύουν με αυτή την εξάρτηση, δηλαδή «δεν δουλεύω αν δεν πάρω επιχορήγηση». Με αυτό το σκεπτικό μπορεί να περιμένεις πολλά χρόνια μέχρι να φτάσει η σειρά σου να πάρεις χρήματα για να φτιάξεις αυτό που θες. Αυτό για εμένα δεν συμβαδίζει με την ανάγκη που έχει ένας καλλιτέχνης να δημιουργήσει. Οταν διατυπώνεται μέσα μου η ανάγκη να κάνω μια ταινία ή ένα ντοκιμαντέρ αυτό διατυπώνεται επιτακτικά και άμεσα. Αν κάποιος δεν ανταποκριθεί στην ανάγκη εκείνη την ώρα και τη μεταθέσει πέντε χρόνια αργότερα πχ, που μπορεί να έχει βρει τα χρήματα, τότε μπορεί να είναι και αργά για τον ίδιο και την έμπνευσή του. Σε πέντε χρόνια δεν είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι. Αν κάτι με απασχολεί τώρα και θέλω να το επικοινωνήσω μέσα από μια ταινία, δεν σημαίνει ότι θα με απασχολεί και μετά από πέντε χρόνια. Εκτός βέβαια και αν ο δημιουργός τον χρειάζεται αυτό το χρόνο για να ολοκληρώσει τη σκέψη του. Την τελευταία ταινία μυθοπλασίας που ετοιμάζω την ξεκίνησα πριν ένα χρόνο περίπου και λόγω του τρόπου που θέλω να εξελιχθεί, θεωρώ το χρόνο απαραίτητο.
- Μιλήστε μας για την ταινία. Πρόκειται για κάτι πειραματικό;
Η ταινία ονομάζεται «Είσαι ο καθρέφτης μου» και προβάλλεται στο ιντερνετ. Αυτή η ταινία ξεκίνησε από το ιντερνετ, χτίστηκαν δύο ιστοσελίδες που ετοιμάστηκαν για αυτόν ακριβώς το λόγο και τώρα. Μετά από ενάμιση χρόνο έχουμε συγκεντρώσει το υλικό του σεναρίου. Τα πρώτα γυρίσματα θα γίνουν το Μάιο και τα επόμενα ίσως και τον επόμενο χρόνο γιατί έχει μια δομή περίεργη οπότε ναι, θα πάρει τρία χρόνια γιατί το απαιτεί μόνο και μόνο η έρευνά του. Είναι μια ταινία που δημιουργείται διαδραστικά και ο κάθε ένας μπορεί να συνεισφέρει στο σενάριο. Εννοείται ότι για αυτή την ιδέα δεν έκανα αίτηση να πάρω χρήματα από το Κέντρο Ελληνικού Κινηματογράφου διότι θα ήταν αδύνατο να τους διατυπώσω, όπως απαιτείται, τι ακριβώς είναι όλο αυτό το project ώστε να μου δικαιολογηθεί μια επιχορήγηση. Θα είχε φύγει η ιδέα μέχρι να κάνω όλες αυτές τις διατυπώσεις. Το καλό με το ιντερνετ είναι πως μπορείς αμέσως να επικοινωνήσεις και να ξεκινήσεις την υλοποίηση μιας ιδέας, όσο περίπλοκη και αν είναι, με πολύ λίγα χρήματα. Φυσικά θέλει χρόνο.
- Να μην περιμένουμε κάτι σαν το «Κουαρτέτο σε τέσσερις κινήσεις»
Οχι, καμία σχέση. Το «Κουαρτέτο» ήταν μια, θα λέγαμε, mainstream ταινία. Είχε γίνει να εξυπηρετεί και αυτό το στόχο. Εδώ μιλάμε για κάτι που έχει φτιαχτεί με σκοπό τη διαρκή μεταβολή του. Δεν είναι μια ταινία μυθοπλασίας όπως ξέρουμε έως τώρα. Τώρα έχω προσανατολιστεί σε μια φόρμα που σπάει αυτή της αφήγησης κι αυτό γιατί εγώ έχω την ανάγκη τώρα να ερευνήσω κάτι τέτοιο. Μετά από αυτό τον κύκλο που έχω κάνει στο χώρο νιώθω ότι με ενδιαφέρει πιο πολύ πλέον το κομμάτι της έρευνας παρά της ίδιας της μυθοπλασίας, ή το κομμάτι του να βγάλω κάποια χρήματα. Κάποια χρήματα που βγάζω τα βγάζω από το κομμάτι της διαχείρισης, όπως είναι τα φεστιβάλ, όπου και αμείβομαι όπως αμείβεται ένας άνθρωπος που αναλαμβάνει να διοργανώσει κάτι τέτοιο.
- Εχετε καλές σχέσεις με τον κυβερνοχώρο;
Το ιντερνετ είναι ένα εργαλείο χαοτικό. Μπορεί αν δεν θέσεις κάποια όρια στο χρόνο που θα του αφιερώσεις, να σε καταπιεί. Αυτό το χαοτικό έχει και την καλή του έννοια φυσικά. Δεν υπάρχουν τόσοι φραγμοί στο ιντερνετ, και αυτή η ελευθερία είναι που το κάνει και τόσο δύσκολο στο να το διαχειριστεί κανείς. Αν όμως μέσα σε αυτό το χαοτικό χώρο μπεις έχοντας στόχο και θέσεις τους δικούς σου κανόνες για να το υλοποιήσεις τότε είναι σίγουρα ένα σπουδαίο εργαλείο. Μου έχουν συμβεί απίστευτα πράγματα λόγο του ιντερνετ που τολμώ να πω πως αγγίζουν τα όρια της μεταφυσικής. Λειτουργώ πολύ με το ιντερνετ και ειδικά με τα mail και προσπαθώ να είμαι πειθαρχημένη και να μην παρασύρομαι ή να παθαίνω εξάρτηση. Είναι σπουδαίο εργαλείο όταν διοργανώνεις ένα φεστιβάλ και πραγματικά βοηθά στη γρήγορη επικοινωνία με τους καλλιτέχνες. Γνωστοποιείς με λίγο κόστος σε μεγάλο αριθμό ατόμων αυτό που θες. Κοιτάω τα mail μου κάθε μέρα και απαιτώ και από τους ανθρώπους που συνεργάζομαι να κάνουν το ίδιο. Ο υπολογιστής μου είναι όλη τη μέρα ανοιχτός. Είναι πλέον σαν το τηλέφωνο. Σε καλούν, θα απαντήσεις και καλό είναι να μην απαντήσεις μετά από μια εβδομάδα. Το προτιμώ διότι έτσι διατυπώνονται τα πράγματα καλύτερα και πιο οργανωμένα. Ακόμα και το Facebook, με το οποίο αρχικά ήμουν αντίθετη, συνειδητοποιώ πως είναι όλα θέμα χρήσης. Στο χέρι μας είναι να χρησιμοποιούμε όλες αυτές τις εφευρέσεις προς όφελός μας.
- Διάβαζα πρόσφατα το εξώφυλλο μιας γνωστής γερμανικής εφημερίδας το οποίο είχε έναν τίτλο που αποκαλούσε το Google το σπιούνο της ζωής μας. Εσάς δεν σας φοβίζει όλη αυτή η έκθεση καθόλου;
Είμαι τόσο «ξεβράκωτη» που δεν με φοβίζει. Είναι μια επιλογή το να είμαι διαθέσιμη και να στηρίζω τις απόψεις μου. Δεν νιώθω ότι θέλω κάτι να κρύψω, ακόμα και το τι ψηφίζω ξέρει όλος ο κόσμος. Αν συμβεί κάτι και πρέπει να κρυφτούμε δεν νομίζω πως το Facebook ή το Google θα με καταδώσουν. Υπάρχουν ένα σωρό αποδείξεις για τα πιστεύω μου. Εκτίθεμαι διαρκώς μέσα από αυτά που φτιάχνω και το επιδιώκω ίσως διότι προέρχομαι από μια οικογένεια που λόγω των πολιτικών της πεποιθήσεων διώχτηκε και ήταν σε μια διαρκή κατάσταση άμυνας και επιφυλακής. Επέλεξα να μη ζήσω έτσι.
- Ταξιδεύετε και εσείς όπως οι ταινίες σας;
Είναι κάτι για το οποίο έχω «κατηγορηθεί» από συναδέλφους. Οτι κάνω καλή προώθηση της δουλειάς μου. Προβάλλεται για παράδειγμα μια ταινία μου σε κάποια πόλη ή και σε κάποιο νησί και εγώ θα είμαι εκεί πολλές φορές. Δεν το κάνω για λόγους προβολής. Είναι ανάγκη για εμένα να συναναστραφώ με τον κόσμο που θα δει τη δουλειά μου, να μιλήσω μαζί του. Αυτό είναι άλλωστε και η κάθε ταινία. Αφορμή για να ξεκινήσει μια συζήτηση, ένας προβληματισμός και με ενδιαφέρει η γνώμη του κόσμου. Ταξιδεύοντας στην επαρχία βρίσκεσαι με έναν άλλο κόσμο, όχι με τους ίδιους που βρισκόμαστε στα φεστιβάλ κατά καιρούς και θα δεις τα πράγματα και από μια άλλη οπτική. Δεν είναι το αν ικανοποιεί το ναρκισσισμό μου – ένα μέρος αυτής της επικοινωνίας ναι, σίγουρα τον ικανοποιεί. Το σημαντικό όμως για εμένα από αυτές τις περιοδείες -για παράδειγμα με τη ταινία «Τα λόγια της σιωπής» γύρισα 48 πόλεις- είναι και η γνωριμία με ανθρώπους που κάνουν πράγματα τα οποία θεωρείς αξιόλογα και θέλεις να τα απαθανατίσεις κι έτσι προκύπτει υλικό για κάτι καινούριο, όπως έγινε στην Κύπρο και στην περίπτωση μιας ομάδας δασκάλων που γνώρισα εκεί.
- Εχετε καταφέρει να δημιουργήσετε ένα από τα σημαντικότερα πλέον φεστιβάλ κινηματογράφου στην Ελλάδα και μάλιστα σε μια κοινωνία μακριά από την πρωτεύουσα, όπως είναι η Ρόδος και ετοιμάζετε ακόμα ένα στην Κω. Σας τραβάει η περιφέρεια ενώ πολλοί δημιουργοί τη σνομπάρουν.
Η Ρόδος όταν ξεκινήσαμε να κάνουμε το φεστιβάλ είχε ένα σούπερ εμπνευσμένο δήμαρχο για δώδεκα έτη. Εμείς δυστυχώς τον προλάβαμε στην τελευταία του τετραετία, δεν επανεξελέγη στις τελευταίες εκλογές. Ηταν ένας άνθρωπος που υποδέχτηκε την ιδέα του φεστιβάλ με έναν πολύ ζεστό τρόπο κι κατάλαβε και τα οφέλη που θα είχε μια τέτοια κίνηση για τον τόπο του, όπως το να βοηθήσει στο να αλλάξει η αντίληψη πως η Ρόδος είναι απλά ένας τόπος μαζικού τουρισμού, μια άποψη που έχουν κυρίως οι ξένοι για το νησί. Μιλάμε για έναν πολύ δημιουργικό άνθρωπο που προσέφερε στο φεστιβάλ με τις ιδέες του. Είναι ένα φεστιβάλ που δεν έχει είσοδο και αυτό το διεκδίκησε ο συγκεκριμένος δήμαρχος. Κάτι το οποίο είχε πολύ θετική επίπτωση στο πώς θα το αγκαλιάσει ο κόσμος της Ρόδου το φεστιβάλ αλλά και τη σκοπιμότητα ενός θεσμού, που επιβάλλεται να είναι προσιτός και προσβάσιμος από όλους. Είναι ένα δύσκολο εγχείρημα να προσπαθείς να στήσεις κάτι έξω από το χώρο που γνωρίζεις. Αν όμως πιστεύεις σε αυτό και δουλέψεις, σταθείς με ταπεινότητα και όχι με έπαρση απέναντι στους ανθρώπους του τόπου εκεί και έχεις καλούς συνεργάτες, τότε πιστεύω πως θα πετύχει. Γνώρισα το νησί, πλέον μια φορά το μήνα θα είμαι εκεί. Εχω μεταφέρει τα στοιχεία μου στο νησί και πέρα από το φεστιβάλ διοργανώνουμε και άλλες δράσεις μέσα στο χρόνο με τα σχολεία κυρίως. Δεν γίνεται να στήσεις ένα θεσμό σε έναν τόπο όταν τον βλέπεις σαν επισκέπτης, διότι έτσι θα σε δει και ο κόσμος. Οταν πρωτοπήγα θυμάμαι την καχυποψία των ντόπιων: «Ωχ, ήρθαν οι Αθηναίοι» κάτι που υπάρχει στις περισσότερες πόλεις. Νόμιζαν ότι πήγαμε εκεί για να κάνουμε μια αρπαχτή και δεν τους κατηγορώ με τα τόσα που έχουν γίνει. Το φεστιβάλ συνεργάζεται και με την κινηματογραφική λέσχη της Ρόδου και τώρα στις 30 Μαρτίου ετοιμάζουμε το μαθητικό φεστιβάλ που φέτος μετράει 8000 μαθητές.
- Ενα από τα βραβεία του Φεστιβάλ είναι αυτό που δίνει το κοινό της Ρόδου. Ακούω από συναδέλφους πολλές φορές να διαχωρίζουν το κοινό της πρωτεύουσας από αυτό της επαρχίας στο ότι δεν είναι τόσο καλλιεργημένο και δεν μπορεί να καταλάβει την τέχνη. Εσείς πάλι το εμπιστευτήκατε.
Για εμένα το κοινό της επαρχίας είναι το καλύτερο και αυτό προκύπτει μέσα από την εμπειρία μου. Αυτό που βλέπω στο κοινό της επαρχίας είναι ότι δεν έχει στομώσει από την υπερπροσφορά που υπάρχει στην πρωτεύουσα και έτσι έχει μια αθωότητα θα έλεγα, μια άλλη ακουστική και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλο τον κόσμο. Στην επαρχία πιστεύω ότι δημιουργούνται μέσα από αυτούς τους θεσμούς, όπως ένα φεστιβάλ, πραγματικές σχέσεις που επηρεάζουν όχι μόνο ένα φιλότεχνο κοινό αλλά την τοπική κοινωνία στο σύνολό της. Η τέχνη δεν είναι κάτι που αφορά μια ομάδα ανθρώπων. Δεν έχει ενδιαφέρον να το κουβεντιάζουμε μεταξύ μας. Ενδιαφέρον έχει όταν μπαίνουν απόψεις από ανθρώπους που δεν είναι προϊδεασμένοι και δεν ακολουθούν κάποια ρεύματα. Η μικρή κλίμακα σε βοηθά να δεις τα πράγματα στο σύνολό τους και όχι σαν ένα κομμάτι του συνόλου. Το βραβείο κοινού στο φεστιβάλ της Ρόδου, που το δίνει το κοινό μέσω της λέσχης είναι ένα από τα στοιχήματα που είχα βάλει. Είναι πολύ πιο ρηξικέλευθο σαν επιλογή το βραβείο κοινού σε σχέση με τα βραβεία που δίνουν οι κριτικές επιτροπές, οι οποίες προσπαθούν να συγκεράσουν και να ικανοποιήσουν διάφορα θέματα όταν έρχεται η ώρα της βράβευσης. Το κοινό λειτουργεί πιο αυθόρμητα. Το δε κοινό της Ρόδου με βάση αυτά που βραβεύει, με προκαλεί κάθε χρονιά στο να φέρνω όλο και πιο τολμηρά πράγματα, όλο και πιο πρωτοποριακά ή πειραματικά. Αν κρίνω μάλιστα το τι τελικά αρέσει στον κόσμο με βάση τα βραβεία που έχει δώσει το κοινό της Ρόδου κατά καιρούς στο φεστιβάλ, τότε σίγουρα δεν προκύπτει ότι το κοινό της επαρχίας αλλά και το κάθε κοινό αρκείται σε αυτά που του πλασάρει η εύκολη διασκέδαση ή η τηλεόραση. Κάθε άλλο μάλιστα. Είναι πολύ απαιτητικό κοινό όταν το καλείς να επιλέξει. Αρκεί να έχει να επιλέξει. Ο κόσμος γεμίζει τις αίθουσες του φεστιβάλ ακόμα και στις λεγόμενες δύσκολες ταινίες. Ταινίες που κανένα κανάλι δεν θα παρουσίαζε.
- Φέτος το καλοκαίρι στο κινηματογραφικό επίκεντρο μπαίνει και η Κως με ένα πρωτοποριακό φεστιβάλ.
Ναι, η ιδέα ήταν να δημιουργηθεί ένα φεστιβάλ κινηματογράφου με θέμα την υγεία το οποίο έχει σημειώσει μεγάλη ανταπόκριση από δημιουργούς και πιστεύω πως θα πάει πολύ καλά.
Οι επιλογές των ταινιών που κάνω εδώ έχουν σαν βάση τον άνθρωπο. Απευθύνεται σε ένα μεγάλο φάσμα ταινιών από μυθοπλασία, ντοκιμαντέρ μέχρι και καθαρά επιστημονικά ντοκουμέντα. Η θεματική μας ενδιαφέρει όχι η μορφή του υλικού. Φεστιβάλ με αυτό το θέμα δεν πραγματοποιείται πουθενά αλλού στον κόσμο. Το φεστιβάλ ονομάζεται «Ιπποκράτης» και γίνεται για πρώτη φορά, στην Κω από τη 1 έως τις 6 Σεπτεμβρίου. Οι δηλώσεις συμμετοχής είναι μέχρι το τέλος Απρίλη.

Δευτέρα, 23 Φεβρουάριος 2009

για να κατακτήσεις την ελευθερία πρέπει να στηρίζεσαι στα απελπισμένα σου... Πρόσκληση σε παρουσίαση βιβλίου

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
''Ναι.'' 49 ζωγραφισμενα ποιηματα
της Ελλης Γρίβα ...για μια Νυχτα στον ΙΑΝΟ, στην Αθηνα.

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2009
8:00 μ.μ. - 11:00 μ.μ.
ΙΑΝΟΣ Σταδιου 24
2103217917 www.ianos.gr

Παρουσιαζουν
Ελλη Γριβα Λουκία Ρικακη Μεγακλης Ρογκάκος
Διοργανωτής:Αιθουσα Τεχνης Ναυπλιου, Μαρια Γκουμα + ΙΑΝΟΣ

''Ναι.'' 49 ζωγραφισμενα ποιηματα
αποτελει, το ενα μερος του Δεμενου Σπιτιου
για να (συν)Δεθεις, χρειαζονται το λιγοτερο δυο
εγω με τα ζωγραφισμενα ποιηματα θα γινω το ενα
θα χαρω να γινεις το δευτερο
θελουμε η παρουσιαση να ειναι ''φιλικη προς τον χρηστη!+προς εμας!'' συνεπως, θα ειναι μαλλον αυτοσχεδιαστικη...!?
Ναι. θα χαρω πολυ να σας δω εκει !

Για να κατακτήσεις την ελευθερία πρέπει να στηρίζεσαι στα απελπισμένα σου... είπε μια απο τις μαθητριες της Μυρσίνης. Τα παιδια ηρθαν απο τη Ροδο, απο το θεατρικο όμιλο του σχολείου 'Ροδίων Παιδεία' στην εκθεση της Ελλης και ησαν τα ίδια που ειχαν δει και την εκθεση ΣΕ ΘΕΛΩ πριν 2 χρόνια. Εγινε μια ομορφη κουβεντα και η Ελλη χαρισε εργα στα παιδια να κρέμασουν στα σπίτια τους και απο τα σκοινακια που κρεμονται οι πινακες να κρεμασουν οτι αλλο θελουν. Πηρε αρκετη ωρα για να διαλεξουν κι οταν τους ρωτησαμε για ποιο λογο διαλεξαν τον εναν η τον αλλο πινακα λιγοι ειπαν τους λογους..Ειναι πραγματα που εχω σκεφτει και ηθελα να τα χω πει ειπε ενα κοριτσι..Μου θυμιζει την ατμοσφαιρα του ασπρομαυρου σινεμα ειπε ενα αγορι..Μου κανει εντυπωση που τοσα χρωματα κατοικουν σε ιστοριες τοσο δυσκολες ειπε αλλο κοριτσι..κι αλλα ομορφα ειπαν μα δεν τα θυμάμαι τωρα..
Ηδη απο ότι είπε η Μυρσίνη πολλα εργα βρισκονται ηδη κρεμασμενα στη Ροδο και στα σκοινακια τους προστιθενται προσωπικα αντικειμενα που θυμιζουν η για να θυμιζουν..
Στο λινκ το βιντεο που εφτιαξα για την εκδηλωση
http://luciarikaki.blogspot.com/2009/01/blog-post_31.html
και σε αυτό εικόνες από τη δουλειά της που παρουσιαζεται ως 7 Μαρτιου στη γκαλερι Αστρολαβος
http://luciarikaki.blogspot.com/2009/01/yes-i-do-by-ellie-griva.html

Σάββατο, 21 Φεβρουάριος 2009

Διάζωμα,140 Αρχαία Ελληνικά Θέατρα

Τα 140 και πλεον Αρχαια Ελληνικα θεατρα σε ολη την Ελλαδα εχει βαλει στοχο να αναδειξει,να προστατευσει, να αποκαλυψει συχνα η νεα πρωτοβουλια του Σταυρου Μπενου Διαζωμα www.diazoma.gr , στην οποια εχουν συνασπιστει πολλοι και καλοι που αγαπουν οπως ο ίδιος τον τόπο. Ανελαβα να κινηματογραφησω την περιοδεία του στα Αρχαια θεατρα και να δω απο κοντα τον τροπο που προσεγγιζει το όλο εγχειρημα,τον τροπο που προσεγγιζει τους πολιτες τους αρχαιολογους και την τοπικη αυτοδιοίκηση.Μια εξαιρετη εκδρομη στον πλούτο αυτής της χώρας που εμπνέει όσο τίποτε άλλο και ενα μαθημα ήθους δίπλα στον Σταύρο Μπένο ο οποίος μετα απο όλες εκείνες τις διαδρομές στην πολιτική, αξιοποιεί με μοναδικό τρόπο την πειρα του για να υλοποιησει αυτο τό όραμα.Ειναι πραγματι δωρο αυτη η συνυπαρξη.Το ημερολογιο της περιοδειας μας την οποια καταγραφω κινηματογραφικα για τη δημιουργια μιας ταινιας, θα δημοσιευω στο νεο μπλογκ http://diazomafilm.blogspot.com/

Παρασκευή, 20 Φεβρουάριος 2009

στη Ρόδο τον Μάρτιο 16 ταινίες για παιδιά στο ecokids

Στη Ρόδο ανακοινώσαμε σήμερα το αναλυτικό πρόγραμμα των Προφεστιβαλικών εκδηλώσεων για παιδιά. Πληροφορίες στο μπλόγκ του Φεστιβάλ της Ρόδου http://rodosecofilms.blogspot.com/

Τρίτη, 17 Φεβρουάριος 2009

ο βαθμος ελευθεριας με τον οποιον βιωνουμε στη ζωη μας

Η υγεία είναι ο βαθμος ελευθεριας με τον οποιον βιωνουμε στη ζωη μας.
Η υγεια δεν οριοθετειται αποκλειστικα απο την απουσια της ασθενειας, αλλα απο τον τροπο το σεβασμο με τον οποιον συμπεριφερομαστε ως ανθρωποι στον εαυτο μας και τους γυρω μας.
Στην Κω απόψε για καποιες πινελιες στα οργανωτικα του Φεστιβαλ. http://healthfilmfestival.blogspot.com/
Η καταληκτικη ημερομηνια υποβολης για την Κω ειναι η 1η Απριλιου 2009 http://www.healthfilmfestival.gr/Δεν ξερω πόσο καταλυτικη θα ειναι αυτη η ημερομηνία που λέει και η Καρινα που εχει αρχισει να βλεπει ορισμενες απο τις ταινιες που επιλεγουμε γιατο Φεστιβαλ, αλλα σιγουρα ολοι εχουμε μεγαλο ενθουσιασμο για αυτο το νεο ξεκινημα του Πρωτου φεστιβαλ στο Κοσμο για Θεμάτα Υγειας ειδωμένα με επίκεντρο τον ανθρωπο
Ευχαριστω τον Γιωργο Γ. που πιστευψε στην ιδεα οπως και στη προηγουμενη και ηταν πρεσβευτης.. Ευχαριστω τον Γιωργο Ζ..που συνοδεψε την πρωτη ανιχνευτικη επίσκεψη.Και βεβαια ευχαριστω τον Γιώργο Κυρίστη και ειδικα τον Παναγιώτη Θαλασσινό που αγκαλιασαν την ιδεα και τους συνεργατες του Πνευματικου Κεντρου Δημου Κω για την εξαιρετικη συνεργασια μας ως σημερα που τοποθετει πιστευω υγιείς βασεις στο θεσμό.Και όλους οτυ συνεργατες του Φεστιβαλ στην Αθήνα και τη Θεσσαλονικη αλλα και στο εξωτερικο που εχουν αρχισει την αοκνη δουλεια για να ειμαστε ετοιμοι τον Σεπτεμβριο

Κυριακή, 15 Φεβρουάριος 2009

φανταζομαι πως αφου υπαρχω υπαρχεις και συ.......

η Ευγενία
εγώ
κι ο Νίκος
στα εγκαίνια
της Ελλης Γρίβα
Ναι. το Δεμενο Σπίτι
στη γκαλερι Αστρολάβος

Πιο κατω ορισμένα απο τα ποιήματα της που θα παρουσιάσουμε στον Ιανό στις 26 Φεβρουαρίου με τον Μεγακλή Ρογκάκο



μετακινουμαστε σαν τους πιγκουινους .
μικρα βηματακια
εν-δυο
καρφωνουμε πανσεληνους
στο πετο
τσιμπολογαμε τις πολεις








μια πληγη
ισοδυναμει
παντα.
παντοτε σου λεω
με καποιον που μια φορα
τολμησαμε
να τον ονομασουμε
α-ν-α-γ-κ-α-ι-ο
φανταζομαι πως αφου υπαρχω υπαρχεις και συ....... δεν γινεται να μ εστειλαν τελειως μονη μακρια απ το σπιτι... ε;


ποσο θελω! να εισαι εσυ
οχι για ν αραξω
μα για να ταξιδεψω

Τετάρτη, 11 Φεβρουάριος 2009

ποιός άνεμος μας έφερε εδώ; http://breathofairfilm.blogspot.com/

Ξεκίνησα τα γύρισματα της ταινίας ντοκυμαντέρ.. ποιός άνεμος μας έφερε εδώ;
Τον τίτλο τον χρωστω στη Φρόσω και την εμπειρία σε όλους τους δασκαλους και τους μαθητές των σχολείων της Φανερωμένης στη Λευκωσία, που δημιουργουν αυτό το απρόβλεπτα φρέσκο φύσημα του ανέμου που παρακινεί στην καθημερινη ευτυχία.Στιγμιοτυπα απο τα γυρισματα της πρωτςης μερας και καθως περνούν οι μέρες και κάθε μέρας στο νεο μπλοκάκι.. http://breathofairfilm.blogspot.com/

Σάββατο, 7 Φεβρουάριος 2009

εμείς τραγουδάμε γιά να σμίξουμε τον κόσμο,γράμμα από την Καλαμάτα

Στιγμιότυπα απο την παρασταση που δωσαμε με το Κομεντυ Κλαμπ http://comedyclubgreece.blogspot.com/ στον Τρυποκάρυδο χτες βραδυ στη Καλαμάτα.Ενα υπεροχο κοινο υποδέχτηκε την Καρινα,τον μαγο Καρυπίδη και τον Αλέξη και απόψε Σάββατο,η παρασταση επαναλαμβάνεται
Καθως σημερα το πρωι,διεσχιζα τα Αρκαδικα βουνά με το ΚΤΕΛ της επιστροφης ακουγα στο ραδιοφωνο, το τραγουδι του Λεοντη πανω σε ποίηση Ριτσου 'Και να αδελφε μου που μάθαμε να κουβεντιαζουμε ησυχα ησυχα κι απλα' και σκεφτομουν οτι εδω και 15 χρονια στο Κομεντυ Κλαμπ αλλα και σε ολη την Ελλαδα που πηγαινουμε να παίξουμε , αυτο προσπαθουμε κι εμεις. Καθε βραδυ να σμιξουμε τον κοσμο μαζι μας με το γελιο κι οχι να ξεχωρισουμε απο αυτον.Κι ο κοσμος αυτο το καταλαβαίνει και σμίγει. Γιατί ο κόσμος είμαστε εμείς.. κι οταν μας απλωνουν το χερι ομορφα και ταπεινα το πιανουμε κι τοτε ειναι δώρο, ειναι χαδι χαρας
Φετος χρονια απο το θανατο του Ριτσου να ξαναθυμηθουμε αυτο το τραγουδι
Στο 8 λεπτο του βιντεο το τραγουδι Και να αδελφε ..Αφιερωμενο στον αδελφο μου τον Θαναση που ειχε επιλεξει αυτα τα λογια για να ανοιξει το Συνεδριο της Μουσικης Πληροφορικης που ειχε οργανωσει στη Θεσσαλονικη

Και να αδερφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα, ήσυχα κι απλά.Καταλαβαινόμαστε τώρα δε χρειάζονται περισσότερα.Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί.Θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουνε το ίδιο βάρος σ' όλες τις καρδιές,σ' όλα τα χείλη, έτσι να λέμε πια τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη.Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε:"Τέτοια ποιήματα σου φτιάχνω εκατό την ώρα".Αυτό θέλουμε κι εμείς.Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ' τον κόσμο.Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.
Εδω ειναι ενα φως αδερφικο ........Θαν

Τετάρτη, 4 Φεβρουάριος 2009

Με καλή παρέα είδαμε το Κατά Μόνας

Για όσους δεν πρόλαβαν ιδου η ταινία.. Την είχα ανεβάσει πιο παλια στο youtube αλλά την κατέβασαν δυο φορές τα χρηστά ήθη των επισκεπτων!! Μια ακόμη προσπάθεια δεν βλάπτει. Ο επιμένων Νικά!! πληροφορίες γιά την ταινία http://www.luciarikaki.gr/sf_kata_monas_gr.htm

Ευχαριστώ πολύ όλους τους αναπάντεχους επισκέπτες στη προβολή της ταινίας μου Κατά Μόνας Ηδονές στο Νίξον απόψε.Την Μαίρη Μεταξά,για τις κουβέντες γιά το πως κατοικεί η τρυφερότητα στη ματιά μας πάνω στη γυναικεία σεξουαλικότητα και την απόλαυση των χαδιών.Τον Βασιλη Καραβίτη http://vasiliscaravitis.blogspot.com/ για τη συνεχή ηλεκτρονική συμπαράσταση, αλλα και την πραγματι αναπαντεχη γνωριμία και τά τόσα κοινά που φάινεται ότι μοιραζόμαστε με όλη την παρέα. Τον πανΝίκο και την Μαρία γιατί πάντα είναι εκει και στον έρωτα και στα δύσκολα. Πάντα εκεί με κέφι..και τον πανΝίκο ξανά γιατί είναι τόσο ανεξάντλητος στις περιγραφές του..Το βιντεάκι με τις εγκυκλοπαιδικες γνωσεις περί Ισπανικης ακολουθεί.!! ΕΔΩ http://www.youtube.com/watch?v=i59oF0sZ0gQ
Τον Σταύρο Ιωάννου που δέχθηκε γενναιόδωρα την ιδέα μας για τα 3 λεπτα φιλμάκια στη Χαλκίδα στη νεα μεταμεσονυχτια ζώνη και μας έβαλε σε δημιουργικες σκέψεις. Κι ευχαριστω τον Σταυρο πάλι, για τη κουβέντα για εκείνα που όλοι μας που επιχειρούμε το άλλο σινεμά πασχίζουμε ο καθένας μεσα απο τη γραμματική του να αρθρωσουμε οσο πιο καλα μπορουμε.Τον Στεργιο Νιζήρη και τη Φωτεινη Σισκοπούλου γιατί όλο και πιό πολλά θα μοιραζόμαστε και τη Φωτεινη που διαβασε έτσι τη φραση κλειδι της ταινίας. Η φαντασίωση είναι η σκηνοθέτηση της επιθυμίας..Κι εδωσε λαβή στο Βασίλη για απολαυστικές αφηγήσεις με το ασανσέρ και άλλα που θα παραμείνουν ιδιωτικά.Τον Νεστορα Πουλάκο για την παρουσία και την τολμη του να δέξει ενα χρόνο πριν αυτην την ταινία στη Πετρούπολη.Την Ευγενία Σασσάλου που μοιράζεται τα πιο τρελλά πάντα σταθερά.Τον Βαγγέλη,τον Αλέκο,τον Νίκο ,τόν Γιάννη που ηρθαν..τον Βασιλη που ηρθε και τον οδήγησα λάθος..Ευχαριστω τη Δεσποινα Λάδη και το φεστιβάλ Ψαροκοκαλο για τη φιλοξενία..Ολους σας ευχαριστώ που βρεθήκατε σημερα μαζι μου στο εγχειρήμα αυτο Κατά Μόνας Ηδονές.. Η σημερινη απολαυση της κουβέντας και της παρέας δείχνει ότι κι εκείνα που σκαρώνουμε κατά μόνας.. αξίζει να τα μοιραζόμαστε με εκείνους που ανασαίνουν στον ίδιο ρυθμό.

Κυριακή, 1 Φεβρουάριος 2009

Κατά Μόνας Ηδονές...στο Ψαροκόκαλο

Προβολή της μικρής μου ταινίας Κατά Μόνας Ηδονές την ερχόμενη
Τρίτη 3.Φεβρουαρίου στις 7 το βραδυ στο Διαγωνιστικο Πρόγραμμα του 3rd International Film festival Psarokokalo http://www.psarokokalo.gr/
στο ΝΙΞΟΝ Αγησιλάου 61 Κεραμεικός
Το Φεστιβαλ ξεκινάει τούτη την Κυριακή και τελειώνει την ερχόμενη με πολλες και προβολές ταινιων απο όλο τον κόσμο
Πριν απο ενα χρόνο και όταν αποφάσισα να παρουσιάσω στη Θεσσαλονίκη αυτο το μικρο ταινιάκι που τώρα προβάλλεται στο φεστιβαλ Ψαροκόκαλο, ο Ικαρος Μπαμπασακης http://belleviefacile.blogspot.com/ειχε σκυψει με πολυ γενναιοδωρία πάνω σε αυτα τα 8 λεπτα αυτης της αποπειρας και ειχε γραψει τα εξης υπέροχα λόγια....Τον ευχαριστώ και πάλι γιά όλα...να τι ειχε γραψει
«Κατά μόνας ηδονές» Πολύτιμο Τρίπτυχο για τον Αυτοερωτισμό
Στην καθημερινή ζωή τον αποσιωπούν, όταν δεν τον χλευάζουν. Τον περιβάλλει μία ομίχλη ατιμίας, ύβρεων, χοντρών αστεϊσμών, βάναυσης υποτίμησης. Πρόκειται για τον αυνανισμό, τον αυτοερωτισμό, και όλοι ξέρουμε πώς αντιμετωπίζεται ακόμα και σήμερα. Για μιαν ακόμα φορά, η Τέχνη έρχεται να βάλει, με τον δικό της μοναδικό, ακραίο και ακαριαίο τρόπο, τα πράγματα στη θέση τους. Που σημαίνει να μας κάνει να σκεφτούμε αλλιώς, όχι όπως κάθε μέρα, από αδράνεια και κεκτημένη ταχύτητα, αλλά να επανεξετάσουμε, να αναστοχαστούμε, να αναθεωρήσουμε αφού βαφτιστούμε στα νάματα της ευαισθησίας και της νοημοσύνης, του πάθους και της λογικής, του καλλιτέχνη.
Μια μικρή σε διάρκεια ταινία, μόλις δεκάλεπτη, έρχεται αίφνης να μας εξοικειώσει με το θαύμα του αυτοερωτισμού. Κάθε έργο τέχνης, εξάλλου, που σέβεται τον εαυτό του άλλο σκοπό δεν έχει από το να μας φέρνει διά της τέρψεως σιμά στο θαύμα που είναι ο άνθρωπος στις πιο όμορφες στιγμές του. Και οι όμορφες στιγμές μας συχνά λογοκρίνονται, καταδικάζονται σε ένα περιφρονημένο μισόφωτο, υφίστανται στυγνό ακρωτηριασμό.
«Κατά μόνας ηδονές» είναι ο εύγλωττος τίτλος του δημιουργήματος της Λουκίας Ρικάκη. Γεννημένη το 1961, με σπουδές ιστορίας της τέχνης και κινηματογράφου, με θητεία στη δημοσιογραφία, με την υπογραφή της σε τέσσερις ταινίες μεγάλου μήκους και πέντε ντοκιμαντέρ, και με μία παιγνιώδη γνώση των πρωτοποριών του 20ού αιώνα, και ιδίως του σουρεαλιστικού κινήματος, η Ρικάκη επιχειρεί μία σπουδή στον αυτοερωτισμό μέσα από την κάμερα. Επιλέγει τη χρήση μέσων και τρόπων που θα ακυρώσουν την καταλαλιά που σφυροκοπάει τον αυτοερωτισμό και την ανάδειξη της βαθιά ανθρώπινης σημασίας του.

Το φιλμ «Κατά μόνας ηδονές» είναι δομημένο ως τρίπτυχο, πρόκειται για τρεις στιγμές ποιητικής προσέγγισης στο κορμί που παραδίδεται στην ηδονή, στα δάχτυλα που θωπεύουν το στήθος και την κοιλιά και το αιδοίο, και στην ακύρωση της χυδαιότητας μέσα από τον ηδύ θρίαμβο της ποίησης, μιας ποίησης όχι μονάχα των λέξεων αλλά και των μελωδιών και των εικόνων.
Τα χρώματα που επιλέγει η Ρικάκη να δεσπόσουν στις «Κατά μόνας ηδονές» είναι το κόκκινο, το χρυσό, και το γαλάζιο. Το κόκκινο των σεντονιών που φιλοξενούν την ηδονή και του τριαντάφυλλου που ανοίγει ευφρόσυνα, το χρυσό των φύλλων που χορεύουν στον άνεμο της ελευθερίας που χαρίζει η ηδονή, και το γαλάζιο των υδάτων του ερωτικού θάλπους.
Οι λέξεις της είναι αλιευμένες από τον Ευριπίδη, τον Δάντη, τον Χάβελοκ Έλις, τον Νοβάλις, τον Νίτσε, τον Ρουσσώ. Μέσα από τις λέξεις αυτές ο παράφορος διονυσιασμός σμίγει με το φλογερό, μα πάντα έλλογο, λειασμένο, βελούδινο πάθος του ρομαντισμού, πλέκοντας μαζί το εγκώμιο της ευδαιμονικής αυτονομίας, της νοσταλγίας της χαμένης αθωότητας, που καλό είναι να ανακαλυφθεί εκ νέου, και της ενάρετης αυτάρκειας που δωρίζει ο αυτοερωτισμός, που προσφέρουν οι συκοφαντημένες αλλά τόσο πολύτιμες στιγμές που στη διάρκειά τους, την παρατεταμένη νοερά για πάντα, τα δάχτυλα μιας γυναίκας ανακαλύπτουν τις πτυχές του σώματός της, ξετρυπώνουν τις φωλιές που περιθάλπουν τον έρωτα και την αγάπη.
Οι ήχοι είναι θελκτικές μελωδίες από το ούτι του Λιβανέζου Marcel Khalife, ελληνικά λαϊκά φερμένα από ένα ντουμανιασμένο καταγώγιο του Καναδά, και η ονειρική συνομιλία ενός πιάνου με ένα βιολί και ένα τσέλο που συνέθεσε η Μαριέττα Φαφούτη. Ενόσω ακούγεται το ούτι, τα δάχτυλα ψηλαφούν το στήθος και την κοιλιά, που γίνονται γη και βουνό μέσα από τη σκηνοθετική ματιά της Ρικάκη, γίνονται χθόνια επιθυμία και συνάμα όρος που ριγεί, καθώς μία χορογραφία βλεμμάτων έρχεται να μας θυμίσει την τυφλή και απόλυτη φύση των επιθυμιών, αυτή τη φύση που τόσο τείνουμε να λησμονούμε, να απωθούμε, να τσακίζουμε μες στο λαχάνιασμα όχι της ηδονής αλλά της αδυσώπητης εργασιακής καθημερινότητας. Μες στο ελληνικό καταγώγιο του Καναδά, και καθώς μες στους καπνούς οι άντρες μόνοι τους γλεντάνε και θρηνούν, και πάλι η Ρικάκη φροντίζει να άρει την καταφρόνια λέγοντάς μας περήφανα, και βέβαια αντιστικτικά, ότι ο αυτοερωτισμός εκπροσωπεί τον εκπολιτισμό στην υψηλότερη μορφή του, όντας το θεμέλιο των τεχνών και της δημιουργικότητας. «Χαστούκι στο κοινότοπο γούστο», αποκαλούσαν μία τέτοια τεχνική, μία τέτοια καλώς συγκερασμένη αντιπαράθεση, οι πρωτοπόροι φουτουριστές του ποιητή Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι ήδη στην αυγή του 20ού αιώνα.
Και μετά, στο τρίτο μέρος των «Κατά μόνας ηδονών», τα πάντα μοιάζουν να περιβάλλονται από το γαλάζιο της θάλασσας και της αθωότητας, λούζονται στον λυγμικό λυρισμό της λαλέουσας μουσικής που απλώνει η Μαριέττα Φαφούτη, στήθος και κοιλιά λικνίζονται ηδονικά, παραδομένα στην άχραντη απόλαυση, λιώνοντας μες στην άδολη χαρά, και αίφνης ένα τριαντάφυλλο βαθυκόκκινο ανθίζει μες στην πανδαισία του γλαυκού και τη λυτρωτική ροή των υδάτων. Τρεις στιγμές τέχνης υψηλής, και μονάχα με μια τέτοια τέχνη είναι εφικτό να οδηγηθούμε ηδέως σε μιαν αναθεώρηση της αντίληψής μας για τον αυτοερωτισμό, να τον απαλλάξουμε από τα κάκαδα των χύδην ηλιθιοτήτων και βαναυσοτήτων, να νιώσουμε την ποίηση που τον περιβάλλει, να καταλάβουμε την ουσιώδη σημασία του, αυτήν της τερπνής ανακάλυψης του εύφορου δυναμικού μας για έρωτα και για αγάπη, για ίμερο και δοτικότητα, για γνώση πλήρη του εαυτού μας και για άφοβο άνοιγμα προς το αίνιγμα του άλλου.
Μόνο ο Διόνυσος βασιλεύει, μας θυμίζει με την τέχνη της η Λουκία Ρικάκη. Τα άλλα δεν είναι παρά μακιγιάζ. Και αξίζει να χαρούμε τη ζωή χωρίς ψιμύθια πια, με τα μάτια ανοιχτά, και με τις αισθήσεις πρόθυμες και έτοιμες να δεχτούν το δώρο του ρόδου που είναι αυτός που αγαπάμε και μας αγαπάει.

Σάββατο, 31 Ιανουάριος 2009

Ναι.το Δεμένο Σπίτι

Το βιντεο που εφτιαξα για την εκθεση της Ελλης Γριβα με οδηγο το εξαιρετικο κειμενο του Μεγακλη Ρογακου και την υποβλητικη μουσικη του Γιαν Σιμπελιους απο τη Πρωτη Συμφωνια Ευχαριστώ τον Αλέξανδρο Αδαμόπουλο για την υπόδειξη της συναισθηματικής δύναμης αυτής της μουσικής

ΝΑΙ Το καταφατικό Ναι είναι πολύ σημαντικό στην ζωή μου. Το Ναι είναι η μεγάλη κατάφασή μου στην ζωή – η ύπαρξη, η αγάπη και ο έρωτας – το είμαι, θέλω και μπορώ. Φωνάζω το Ναι με απλόχερη γενναιοδωρία.
Το Ναι με κεφαλαίο αρχικό γράμμα είναι σίγουρο και απόλυτο.
Αν στην διάρκεια της ζωής μου καταφέρω να κοινωνήσω το Ναι, τότε θα καταλύσω τον θάνατο. Αποδέχομαι ότι το Ναι είναι τόσο καθολικό που περιλαμβάνει στους κόλπους του και το Όχι. Παρότι το Ναι είναι υπόσχεση, στην πορεία μπορεί να φανεί άκυρη. Σε αυτές τις επικίνδυνες περιπτώσεις δοκιμάζεται η δύναμη της θέλησης αλλά και της αντοχής μου.
Στην αληθινή του εκδοχή το Ναι γίνεται ύβρις που δοκιμάζεται από τον Θεό, ενώ στην υπερβολή του είναι προβλεπόμενο σε βαθμό μη αγωνίας. Έχω μόνον Εγώ την δυνατότητα ν’ αλλάξω ή να διακόψω την πορεία προς την ολοκλήρωση της Επιθυμίας μου. Δίνω τον Λόγο μου να μείνω απόλυτα πιστός στο Ναι. Έχω αποφασίσει ότι Ναι.Εφόσον το Ναι υπόσχεται επιτέλους έναν παραδεισένιο κήπο, προτίθεμαι ν’ ανεχτώ οποιαδήποτε προϋποθετικά μαρτύρια.Παραδέχομαι ότι την Ζωή συνοδεύει ο Θάνατος. Ίσως τέτοια πρόδηλη αντίφαση προμηνύει πως ό,τι αγαπώ κινδυνεύει να το αφανίσω και ό,τι με αγαπά κινδυνεύει να με αφανίσει. Είναι τόσο προφυλακτικό καταφύγιο όσο κι εύθραυστο ερείπιο.
Δημιουργώ από μία βαθιά ανάγκη να ξαναβρώ την χαμένη μου αθωότητα. Κυνηγώ τ’ όνειρο που θα με κάνει να νιώσω πλήρης. Η Επιθυμία είναι αυτό που με ωθεί ν’ αναζητώ ό,τι μου λείπει. Με συγκινεί αυτό που εισπράττω από την έλλειψη. Μαθαίνω ότι για βρω αυτό που μου λείπει θα πρέπει να γίνω ένα με τον Άλλο – με δεσμό αίματος. Για να γίνει αυτό, πρέπει και οι δύο μας ταυτόχρονα να επιτρέψουμε να ματώσουμε.

Τετάρτη, 28 Ιανουάριος 2009

Χειροπέδες για ένα χορό με τις νεράιδες

Πριν απο μια εβδομαδα στη Κυπρο στη Λευκωσία αργα τη νυχτα ειδαμε μια παρεα παιδιων να φτιαχνουν ενα γκραφιτι. Εβγαλα δυο τρεις φωτογραφιες. Είμασταν κι εμείς απο έκείνους που παρακολούθησαν αυτό που λέει ο Αχιλλέας ανοικτό θέατρο άλλά δεν είμασταν στη τελευταία πραξη πραξη του εργου. Εκεινη της σύλληψης ..Σημερα οι φιλοι μου στη Κυπρο μου εστειλαν ενα άρθρο που περιγράφει την περιπέτεια ενός 26χρονου καλλιτέχνη με τις Αρχές και διαπιστωνω ότι ήταν το συγκεκριμένο....
Το αρθρο απο την εφημεριδα Πολιτης καθως και η τελευταια φωτο http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=849746&-V=articles ειναι της ΧΡΥΣΤΑΣ ΝΤΖΑΝΗ
Για ένα γκράφιτι, σε εγκαταλειμμένο κτήριο, αστυνομικοί τον συνέλαβαν, του πέρασαν χειροπέδες και τον οδήγησαν στο τμήμα. Την επομένη τον ξανακάλεσαν, ζητώντας του πληροφορίες για τη δράση των αναρχικών. Για αυτό το έργο, με τίτλο «Χορεύοντας με τις νεράιδες», ο 26χρονος Αχιλλέας Μιχαηλίδης οδηγήθηκε στο τμήμα, με χειροπέδες. Εκεί οι αστυνομικοί ρώτησαν για τη σχέση του με τους αναρχικούς που προκαλούν επεισόδια.
Τον Μάρτιο προγραμματίζει να φιλοτεχνήσει το μεγαλύτερο γκράφιτι του κόσμου, στο Μόλο της Λεμεσού. Μέχρι τότε όμως, έχει να αντιμετωπίσει την κυπριακή δικαιοσύνη, καθώς η Αστυνομία, αντιμετωπίζοντάς τον σαν βάνδαλο, του πέρασε χειροπέδες και του απηύθυνε κατηγορίες για ένα γκράφιτι που δημιούργησε στον τοίχο ενός παλιού κτηρίου, στην παλιά Λευκωσία.Η περιπέτεια του 26χρονου Αχιλλέα Μιχαηλίδη (γνωστού και ως «Paparazzi» σε όσους ασχολούνται με το είδος http://www.paparazziart.com/ ξεκίνησε ένα απόγευμα, πριν από δέκα περίπου μέρες.
Περνώντας έξω από το τέρμα της Ονασαγόρου, πρόσεξε ένα παλιό κατάστημα της Λαϊκής Τράπεζας, άδειο σήμερα, στους τοίχους του οποίου ήταν γραμμένα διάφορα συνθήματα, ποδοσφαιρικού, αναρχικού περιεχομένου κ.ά.. Χωρίς δεύτερη σκέψη, κατευθύνθηκε προς το αυτοκίνητό του, εκεί κοντά, πήρε κάποια σπρέι που είχε κρατημένα και ξεκίνησε να ζωγραφίζει στον τοίχο μια νεράιδα. «Σκέφτηκα να κάνω κάτι όμορφο που θα ταίριαζε αισθητικά στην πόλη. Η περιοχή είναι λίγο διαφορετική από την υπόλοιπη πόλη, τουριστική και συγκεντρώνει πάρα πολλούς νέους», σχολιάζει ο ίδιος για το έργο του, το οποίο αυθόρμητα βάφτισε «Χορεύοντας με τις νεράιδες».Η δημιουργία του έργου κράτησε περίπου τρία τέταρτα. Σ αυτό το διάστημα, στο σημείο σταμάτησαν πάρα πολλοί περαστικοί να χαζέψουν την καλλιτεχνική έκφραση, μικροί-μεγάλοι. «Ήταν κάτι σαν ανοιχτό θέατρο, σαν σόου», σχολιάζει ο Αχιλλέας.Όμως η «επίδειξη» δεν κράτησε πολύ: Λίγο προτού ψεκάσει την τελευταία «πινελιά» στο έργο του, στο σημείο κατέφθασαν αστυνομικοί, που είχαν κληθεί από κάποιον περίοικο. Ρώτησαν «ποιος το έκανε», για να λάβουν την απάντηση του Αχιλλέα «εγώ». Κατόπιν του πέρασαν χειροπέδες και του ζήτησαν να τους ακολουθήσει στο τμήμα.
Ο Αχιλλέας τότε μάζεψε τα σπρέι και μπήκε στο περιπολικό για να οδηγηθεί στην Πύλη Πάφου, φορώντας όμως, πάντα, χειροπέδες.
«Τους είπα, δεν έχω πρόβλημα, να έρθω, αλλά βγάλτε μου τις χειροπέδες. Καλλιτέχνης είμαι, δεν κάνω κάτι κακό. Τους έδωσα μάλιστα και την ταυτότητά μου, μη νομίζουν ότι κρύβω κάτι». Στο τμήμα παρέμεινε για περίπου μιάμιση ώρα - την περισσότερη από αυτή στην αναμονή, πάντα φορώντας χειροπέδες. Τελικά, αφού κατέθεσε, αφέθηκε ελεύθερος, και τώρα περιμένει την ημερομηνία εκδίκασης της υπόθεσής του, αφού του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για κακόβουλη ζημιά.Στην κατάθεσή του, αντέτεινε στους αστυνομικούς ότι αυτό που εκείνοι θεωρούν βανδαλισμό και ζημιά, για αυτόν είναι τέχνη σε έναν τοίχο παρατημένο. «Το κτήριο έχει τα χάλια του ούτως ή άλλως. Οι τοίχοι γύρω γύρω είναι γεμάτοι συνθήματα και τα παιδιά μπαίνουν μέσα και παίζουν μπάλα. Ήθελα απλώς να κάνω την πόλη πιο όμορφη», δηλώνει ο ίδιος στον «Π».
Η υπόθεση, άλλωστε, δεν τέλειωσε στην απαγγελία των κατηγοριών. Την επόμενη μέρα ο Αχιλλέας Μιχαηλίδης κλήθηκε εκ νέου στο αστυνομικό τμήμα, αυτή τη φορά για να του ζητηθεί η άποψή του για όλα τα επεισόδια που σημειώθηκαν τον Δεκέμβρη με τους αναρχικούς, σε Ελλάδα και Κύπρο, και να ρωτηθεί αν τυχόν ξέρει ποιος τα κάνει. «Το έχουν παρεξηγήσει το γκράφιτι. Δεν είναι να γράφεις ό,τι θες, συνθήματα ποδοσφαιρικά κτλ. Είναι τέχνη, τρόπος έκφρασης και έχει κάποιους κανόνες που αυτοί που κάνουν γκράφιτι τους σέβονται», δηλώνει ο Αχιλλέας που περιμένει το δικαστήριο. Ως τότε, προετοιμάζει το διαστάσεων 1,60 x 700 μ. γκράφιτι-ρεκόρ, με τίτλο «Ένας κόσμος, χίλια πρόσωπα», που θα φιλοξενηθεί στο Μόλο της Λεμεσού, τον ερχόμενο Μάρτιο.
λινκ και σχολια επισης στά ποστ στα Ηνωμένα Βουστάσια http://boustasia.blogspot.com/2009/01/blog-post_28.html, http://urbanledras.wordpress.com/, http://lakisf.blogspot.com/2009/01/blog-post_28.html

Δευτέρα, 26 Ιανουάριος 2009

Ναι, Δέχομαι Yes, I Do by Ellie Griva

Σκηνες απο ενα βιντεο που φτιαξαμε αποψε με την Ελλη Γριβα για την εκθεση της που εγκαινιαζεται στον Αστρολαβο 12 Φεβρουαριου και την εκδοση των ποιηματων της που θα παρουσιασουμε στον Ιανο 26 Φεβρουαριου.Το κειμενο που ακολουθει ειναι του Μεγακλη Ρογκάκου «Ναι! Το Δεμένο Σπίτι» είναι μία αυτοβιογραφική έκθεση τέχνης της Έλλης Γρίβα. Το θέμα της έκθεσης είναι η Αγάπη για την Ζωή, την οποία η Έλλη αναπαριστά με ψυχαναλυτική διάθεση για να την μεταδώσει στους επισκέπτες της έκθεσης προκειμένου να την εκτιμήσουν και να την ενστερνιστούν. Πρόκειται για μία εικαστική εγκατάσταση στον χώρο και τον χρόνο φιλοτεχνημένη με τρόπο πρωτότυπο από τις παρελθοντικές εμπειρίες, τις παρούσες καταστάσεις και τις μελλοντικές προβλέψεις της δημιουργού. Ο κατάλογος που ακολουθεί χρησιμεύει ως εγχειρίδιο σε όποιον δεν τύχει να επισκεφθεί την έκθεση του Δεμένου Σπιτιού.
ΔΕΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ Το Δεμένο Σπίτι είναι αυτό που με νοιάζει και που θέλω να διαφυλάξω για εμάς. Το δέσιμο / δεσμός δεν είναι παρά η ουσία της σχέσης με την Αγάπη μου. Ο αγαπών δίνεται και ο αγαπημένος δίνει, τόσο απλά όπως στην συνομιλία και τόσο απαραίτητα όπως στην αναπνοή. Σε μία ουσιαστική σχέση η ενέργεια και το πάθος ενώνονται σε βαθμό κράματος / κρασιού. Έτσι το Δεμένο Σπίτι γίνεται μία συνθήκη απόλυτης Αγάπης. Προτίθεμαι να ζήσουμε μονάχα στα όρια του Δεμένου Σπιτιού, και να μην ζήσουμε ποτέ έξω από αυτή την συνθήκη. Η σχέση που τελεσφορεί με φθείρει με την πιο ελκυστική έννοια. Αν και γνωρίζω ότι το Δεμένο Σπίτι θα αρπάξει την αθωότητά μου, έτσι όμως θα αποκτήσω μία εσωτερική διάσταση – την μεταφυσική ζωή, που είναι ο ζητούμενος Θάνατος. Το Δεμένο Σπίτι θα με ενώσει ισόβια με τον Εραστή / Θάνατο.
ΝΑΙ Το καταφατικό Ναι είναι πολύ σημαντικό στην ζωή μου. Το Ναι είναι η μεγάλη κατάφασή μου στην ζωή – η ύπαρξη, η αγάπη και ο έρωτας – το είμαι, θέλω και μπορώ. Φωνάζω το Ναι με απλόχερη γενναιοδωρία. Το Ναι είναι άνοιγμα στην διαψυχική και σωματική επικοινωνία με τον ερωτικό μου σύντροφο. Το Ναι με κεφαλαίο αρχικό γράμμα είναι σίγουρο και απόλυτο. Έχει τις ρίζες του στην κατάφαση της Πηνελόπης, του Σωκράτη, του Ιησού Χριστού, της Μόλλυ Μπλουμ και του εκάστοτε Δαλάι Λάμα. Αν στην διάρκεια της ζωής μου καταφέρω να κοινωνήσω το Ναι, τότε θα καταλύσω τον θάνατο. Δεν χωρά την παραμικρή άρνηση γιατί αφορά σ’ ένα ιδεολογικό Ναι με την δυνατότητα της πραγμάτωσής του. Βεβαίως το Ναι δεν είναι άκριτο αλλά λέγεται πάντα προς ό,τι συμφέρει ώστε να επιτρέψει την ενσάρκωση της Επιθυμίας μου. Δέχομαι την πρόταση του Ναι, να συμφιλιωθώ με καταστάσεις δυσάρεστες -όπως η ασκήμια, η αλαζονεία, η αισχρολογία, η δυσοσμία και η ασφυξία- εφόσον αυτές αποτελούν μόνη ή αναγκαία δίοδο για τον τελικό υπέρτατο σκοπό μου – το Δεμένο Σπίτι.

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΑΙ Αποδέχομαι ότι το Ναι είναι τόσο καθολικό που περιλαμβάνει στους κόλπους του και το Όχι. Θέλω όμως να πιστεύω ότι δεν θα εξανεμιστεί ποτέ. Παρότι το Ναι είναι υπόσχεση, στην πορεία μπορεί να φανεί άκυρη. Σε αυτές τις επικίνδυνες περιπτώσεις δοκιμάζεται η δύναμη της θέλησης αλλά και της αντοχής μου. Το Ναι, που μοιάζει με την Χολιγουντιανή υπόσχεση του τύπου «θα σε αγαπώ για πάντα», περιέχει τόση δόση αλήθειας όση δόση υπερβολής. Στην αληθινή του εκδοχή το Ναι γίνεται ύβρις που δοκιμάζεται από τον Θεό, ενώ στην υπερβολή του είναι προβλεπόμενο σε βαθμό μη αγωνίας. Έχω μόνον Εγώ την δυνατότητα ν’ αλλάξω ή να διακόψω την πορεία προς την ολοκλήρωση της Επιθυμίας μου. Δίνω τον Λόγο μου να μείνω απόλυτα πιστός στο Ναι.
Έχω αποφασίσει ότι Ναι
ΑΝΤΙΦΑΣΗ 1η Το Δεμένο Σπίτι είναι μία κατάσταση ακραίως απαιτητική. Προϋποθέτει το καταφατικό Ναι, που σημαίνει ότι για να ταυτιστώ με τον σκοπό μου θα πρέπει να υποστώ και ν’ αντέξω τον πρόσκαιρο αποχωρισμό ή την προσωρινή απόσταση από την Επιθυμία μου. Εφόσον το Ναι υπόσχεται επιτέλους έναν παραδεισένιο κήπο, προτίθεμαι ν’ ανεχτώ οποιαδήποτε προϋποθετικά μαρτύρια.
ΑΝΤΙΦΑΣΗ 2η Το Δεμένο Σπίτι είναι γεμάτο από μαλακά και σκληρά υλικά, ευχάριστες και δυσάρεστες καταστάσεις, χαρές και πληγές, φως και σκοτάδι. Παραδέχομαι ότι την Ζωή συνοδεύει ο Θάνατος. Ίσως τέτοια πρόδηλη αντίφαση προμηνύει πως ό,τι αγαπώ κινδυνεύει να το αφανίσω και ό,τι με αγαπά κινδυνεύει να με αφανίσει. Αυτό ίσως εξηγεί και την αποφευκταία προσωρινότητα του Δεμένου Σπιτιού ή κατ’ επέκταση την ανομολόγητη αμφισβήτηση του Ναι. Συμπέρασμα: το Δεμένο Σπίτι είναι τόσο προφυλακτικό καταφύγιο όσο κι εύθραυστο ερείπιο.
ΕΠΙΘΥΜΙΑ Το Ναι οφείλει την δύναμή του στην Επιθυμία μου για γενεσιουργία. Δημιουργώ από μία βαθιά ανάγκη να ξαναβρώ την χαμένη μου αθωότητα. Κυνηγώ τ’ όνειρο που θα με κάνει να νιώσω πλήρης. Η Επιθυμία είναι αυτό που με ωθεί ν’ αναζητώ ό,τι μου λείπει. Με συγκινεί αυτό που εισπράττω από την έλλειψη. Στην Οδύσσεια προς την Ιθάκη κερδίζω την δυνατότητα της αυτογνωσίας. Μαθαίνω ότι για βρω αυτό που μου λείπει θα πρέπει να γίνω ένα με τον Άλλο – με δεσμό αίματος. Για να γίνει αυτό, πρέπει και οι δύο μας ταυτόχρονα να επιτρέψουμε να ματώσουμε φρικτά.ΡΙΣΚΟ «Το Μόνο Σπίτι Που Έχω Είσ’ ΕΣΥ» / «Είμαι Ένα Δίχτυ Ασφαλείας – ΠΕΣΕ»
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΙΠΑΙΓΝΙΩΝ «αγχόνη ή αγχώνει» / «καινό ή κενό» / «χώρος ή χορός» / «whole ή hole»
ΤΟΠΙΟΓΡΑΦΙΑ Η Επιθυμία μου με ωθεί να δημιουργήσω το Δεμένο Σπίτι. Ο χώρος του Δεμένου Σπιτιού αποτελείται από τρία μέρη: την Πατρική Οικία (Paternal House), το Καινό Σπίτι (New Home), και τον Κήπο (Garden). Απαγορευτικές ταινίες της αστυνομίας περιγράφουν τα όρια των χώρων τους.ΠΑΤΡΙΚΗ ΟΙΚΙΑ Η Πατρική Οικία είναι ο οικογενειακός χώρος που με μεγάλωσε και μ’ εφοδίασε να φτιάξω τον δικό μου Οίκο. Μέσα στην Πατρική Οικία φωτίζονται με κόκκινο φως έργα (τα πορτραίτα της μαμάς και του μπαμπά, καθώς και μία αυτοπροσωπογραφία μου) με κανονικό ορθογώνιο σχήμα, που μάλλον αναφέρονται στον καθωσπρεπισμό. Στην Πατρική Οικία έχει ήδη θρονιάσει ο Θάνατος και η μόνη μου σωτηρία είναι η φυγή.
ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ ΜΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Χτίζω τον Διάδρομο με Ποιήματα γραμμένα από πνεύμα, καρδιά και ψυχή. Τα Ποιήματα με οδηγούν από την Πατρική Οικία στο Καινό Σπίτι.
ΚΑΙΝΟ ΣΠΙΤΙ Το Καινό Σπίτι είναι η ζεστή φωλιά που επιθυμώ να φτιάξω με την δική μου φαντασία και από ένστικτο. Το Καινό Σπίτι φωτίζει με μπλε χρώμα έργα (φρέσκα) ακανόνιστου σχήματος από χαρτιά κομμένα όχι με επιμέλεια αλλά αυθόρμητα, που με την ανεπιτήδευτη ειλικρίνειά τους με κάνουν να αισθάνομαι άνετα. Το Καινό Σπίτι θα προσβληθεί από τον Θάνατο όταν συμπληρωθεί από την Επιθυμία μου και γίνει με την σειρά του Πατρική Οικία. Όσο ζω ελπίζω (όχι με την καταναγκαστική αλλά με την γενεσιουργό έννοια)!
ΟΜΦΑΛΙΟΣ ΛΩΡΟΣ Βουτηγμένος σε μπουγέλο με το αίμα μου, ο Ομφάλιος Λώρος συνδέει με θηλιές κρεμάλας -παγίδες- τις εισόδους της Πατρικής Οικίας και του Καινού Σπιτιού.
ΚΗΠΟΣ Ο Κήπος είναι ένας τόπος στον οποίο φτάνω συναισθηματικά. Το περιεχόμενό του Κήπου είναι έξω από την ύλη κι έχει πνευματική διάσταση. Είναι ο παραδεισένιος χώρος, η ουτοπία της Εδέμ, που θα μ’ εγκλείσει σαν γλυκός τάφος. Εδώ όλα είναι τέλεια, ωραία και ήρεμα, σαν εξιδανικευμένες μνήμες, αναμνήσεις και θύμησες από την ζωή. Ο Κήπος φωτίζει με πράσινο χρώμα έργα μεγάλου μεγέθους της ολοκληρωμένης φαντασίωσής μου – Εγώ με τον Εραστή / Θάνατο.
ΣΑΚΟΣ ΜΠΟΞ Ο Σάκος του Μποξ, ομοιάζοντας με φαλλό, αντιπροσωπεύει την πάλη ανάμεσα στο πρέπει και το είμαι. Είναι ταυτόχρονα πηγή τρυφερότητας και σκληρότητας. Απορροφώντας την καθημερινή ένταση, ο Σάκος είναι ένα χρήσιμο εργαλείο. Βαρύς και ψηλός ως πύργος, ο Σάκος αποτελεί το γοτθικό στοιχείο του Δεμένου Σπιτιού.
ΣΤΟΧΟΣ ΣΚΟΠΟΒΟΛΗΣ Ο Στόχος Σκοποβολής, ομοιάζοντας μ’ αιδοίο, αντιπροσωπεύει την παθητική αποδοχή. Είναι σα να λέγει το «Ναι, Δέχομαι» (Yes, I Do), ότι περιμένω να με πετύχεις και να υποστώ... Θέλω να έρθεις αλλά μην έρθεις πολύ κοντά.
ΣΠΙΤΑΚΙ Το Σπιτάκι, που μετεωρίζεται στην καρδιά του Κήπου, είναι η ψυχή του Δεμένου Σπιτιού και κρατά μία συμφιλιωτική ισορροπία ανάμεσα στην Πατρική Οικία και το Καινό Σπίτι. Ένα μωρό κοιμάται κάτω από την ασφάλεια μίας κουβέρτας. Μην χωρώντας στο Σπιτάκι μεγέθους μινιατούρας, το πριγκιπικό μου στέμμα βγαίνει πάνω από την στέγη του. Ακόμη, οι τοίχοι από αυτό το Σπιτάκι έχουν βαφεί μ’ ένα αθώο ροζ χρώμα, αλλά το εσωτερικό του είναι γεμάτο θηλιές κρεμάλας. Ένα μακρύ γράμμα συνδέει το μετεωριζόμενο Σπιτάκι με τον Κήπο.Μεγακλής ΡογκάκοςΙστορικός Τέχνης & Επιμελητής ACG Art

Σάββατο, 24 Ιανουάριος 2009

letter from Trieste...Rilke's Duino Elegies

Who, if I cried out, would hear me among the angels' hierarchies? and even if one of them pressed me suddenly against his heart:I would be consumed in that overwhelming existence. For beauty is nothing but the beginning of terror, which we are still just able to endure, and we are so awed because it serenely disdains to annihilate us.
Every angel is terrifying. And so I hold myself back and swallow the call-note of my dark sobbing.Ah, whom can we ever turn to in our need?
Not angels, not humans, and already the knowing animals are aware that we are not really at home in our interpreted world.Perhaps there remains for us some tree on a hillside,which every day we can take into our vision; there remains for us yesterday's street and the loyalty of a habit so much at ease when it stayed with us that it moved in and never left. Oh and night: there is night,when a wind full of infinite space gnaws at our faces.


Whom would it not remain for--that longed-after, mildly disillusioning presence,which the solitary heart so painfully meets.Is it any less difficult for lovers?But they keep on using each other to hide their own fate.Don't you know yet? Fling the emptiness out of your arms into the spaces we breathe;perhaps the birds will feel the expanded air with more passionate flying.



Yes--the springtimes needed you. Often a star was waiting for you to notice it.A wave rolled toward you out of the distant past,
or as you walked under an open window, a violin yielded itself to your hearing.All this was mission. But could you accomplish it?Weren't you always distracted by expectation, as if every event announced a beloved? (Where can you find a place to keep her, with all the huge strange thoughts inside you going and coming and often staying all night.)But when you feel longing, sing of women in love; for their famous passion is still not immortal.Sing of women abandoned and desolate (you envy them, almost) who could love so much more purely than those who were gratified.Begin again and again the never-attainable praising; remember: the hero lives on; even his downfall was merely a pretext for achieving his final birth.But Nature, spent and exhausted, takes lovers back into herself, as if there were not enough strength to create them a second time.

Δευτέρα, 19 Ιανουάριος 2009

Τι σημαινει Zεπ;

Ζεπ.. σημαινει Ζωνη Εκπαιδευτικης Προτεραιότητας Και σε μια απο της ΖΕΠ,στη Κυπρο, στο σχολειο της Φανερωμενης διπλα στην ιστορικη πλατεια στην εκκλησια και σε ενα παλιο μεγαλο κτιριο φιλοξενειται ενα προτυπο σχολειο.Ενας σπανιος αερας εφερε εκει εκπαιδευτικους με κεφι, μερακι, αγαπη για ζωη, αγαπη για το διπλανο, παρορμηση, απιστευτη δυναμη και εργατικοτητα. Αυτη η ομαδα της ΖΕΠ Φανερωμενης μας φιλοξενησε-ο ορος φιλοξενια μαλλον δεν μπορει να περιγραψει με ακριβεια την υποδοχη μας ,αλλα τι να κανουμε αυτο εχουμε.
Η Φροσω,η Εφη και ο Μιχαλης οργανωσαν την εκδηλωση 'Το σχολειο μεσα απο τον φακο' οπου προβληθηκαν ταινιες 4 σκηνοθετων που ειχαμε την αγαθη τυχη να βρεθουμε ενα τριημερο στη Λευκωσια και να γνωρισουμε απο κοντα το σπουδαιο εργο αυτων των δασκαλων.Εδω περιχαρεις ολοι απολαμβανουμε εδεσματα σε συντομη επισκεψη στα κατεχομενα. Οι μαθητες της Φροσως που συμμετεχουν στα κινηματογραφικα εργαστηρια που οργανωνουν οι δασκαλοι ανησυχουν ακομη και την Κυριακη για το ποτε θα γινουν τα δικα τους γυρισματα
Εκατονταδες εκπαιδευτικοι απο ολη την Κυπρο παρακαλουθησαν με προσηλωση τις ταινιες και πηραν πολυ ενεργο μερος στις συζητησεις που ακολουθησαν
Οι προβολες εγιναν στο Υφαντουργειο ενα ομορφο και φιλοξενο χωρο που εφτιαξαν ο Λεοντιος και η Σταματια για του σινεφιλ Κυπριους. Η ΖΕΠ Φανερωμενης οργανωνει εκει συχνα και αλλες προβολες με τιτλο Μια ταινια μια συζητηση
Αλκυονιδες μερες και στη Κυπρο, αν και εκει εχει 320 μερες ηλιοφανεια κι ετσι ευκαιρια για εναν καφε εξω απο το Υφαντουργειο στο διαλειμμα της εκδηλωσης
Το κτιριο που φιλοξενει τους δασκαλους της ΖΕΠ Φανερωμενης και τους τυχερους μαθητες τους.Η Εφη κρατει τα κλειδια της μεγαλης αυτης πόρτας
Σκηνες απο το τοπιο της παλιας Λευκωσιας που κυριολεκτουν αρα χωρις σχόλιο

Κυριακή, 18 Ιανουάριος 2009

είναι αρκετό απλά να συγκινηθούμε;

η παρουσιαση που εκανε ο Μιχαλινος για την ταινια μου ο ΑΛΛΟΣ http://www.luciarikaki.gr/d_the_other_gr.htm τον ευχαριστω για το κειμενο
Είναι διαπολιτισμικό το σχολείο στο χωριό Πατσίδερος;
Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;
Μιχαλίνος Ζεμπύλας, Επίκουρος Καθηγητής στις Επιστήμες της Αγωγής, Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου http://www.ouc.ac.cy/index.php?page=uni_academic_research_personnel&lang=gr
Αρχικά θέλω να διευκρινίσω ότι ο σύντομος σχολιασμός μου θα κινηθεί σε δύο θεματικούς άξονες:
1. Ο πρώτος άξονας αφορά στα διάφορα ζητήματα που θίγει η ταινία (π.χ. προκαταλήψεις, ρατσισμός, ξενοφοβία) με επίκεντρο κατά πόσο το σχολείο στο χωριό Πατσίδερος είναι διαπολιτισμικό, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει.
2. Και ο δεύτερος άξονας αφορά στην ταινία καθαυτή και πώς είναι πιθανό να μας αγγίξει ως εκπαιδευτικούς.

Θα ξεκινήσω από το δεύτερο άξονα γιατί θέλω να οικοδομήσω πρώτα κάποιες σκέψεις που θα μας βοηθήσουν να προσεγγίσουμε τα ζητήματα ουσίας που θίγει η ταινία.

Πώς, λοιπόν, μας αγγίζει συναισθηματικά η ταινία που μόλις παρακολουθήσαμε και πώς εμείς οι εκπαιδευτικοί μπορεί να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη συναισθηματική γνώση; Προσωπικά ομολογώ ότι υπήρχαν αρκετά σημεία στην ταινία που μου προκάλεσαν συγκίνηση, όπως για παράδειγμα το πώς ένιωθαν τα παιδιά των μεταναστών, η φτώχεια και οι κοινωνικές ανισότητες που αναδεικνύονται, οι δυσκολίες διατήρησης της μητρικής γλώσσας. Μου θύμισαν τις δυσκολίες δικών μου ανθρώπων που μετανάστευσαν στην Αγγλία, τη Νότια Αφρική και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ερώτημα, όμως, που μπορεί να τεθεί είναι το εξής: Μήπως είναι αρκετό απλά να συγκινηθούμε, βλέποντας τον πόνο και τις δυσκολίες των άλλων και θυμίζοντας στον εαυτό μας ότι και δικοί μας άνθρωποι πέρασαν ανάλογες δυσκολίες;

Το ζήτημα, όπως αναφέρει η γνωστή κριτικός Susan Sontag, δεν είναι να χρησιμοποιήσουμε τον πόνο των άλλων (έτσι όπως τον βλέπουμε σε ταινίες, στην τηλεόραση, σε φωτογραφίες κτλ) για να πούμε κάτι για μας, αλλά πώς το συναπάντημα αυτό με τη γνώση μπορεί να μας αλλάξει, έτσι ώστε να αναλάβουμε δράση για να σταματήσουμε τον πόνο και τις αδικίες που βλέπουμε, πάντα βέβαια μέσα στο μικρό, δικό μας κόσμο. Η ενσυναίσθηση, την οποία πολλοί από μας θεωρούν σημαντικό στόχο στη διαπολιτισμική αγωγή, εύκολα μπορεί να καταλήξει σε λύπηση όπως «τι κρίμα που είναι οι καημένοι γι’ αυτά που περνούν!» ή στον ισχυρισμό ότι «ξέρουμε ακριβώς πώς νιώθουν οι άλλοι». Ποιος στ’ αλήθεια από μας μπορεί να ισχυριστεί απόλυτα ότι γνωρίζει και νιώθει επακριβώς τι περνούν οι Αλβανοί μαθητές και οι οικογένειες τους στο χωριό που μόλις είδαμε;

Θεωρώ, όμως, σημαντικότερο να προχωρήσουμε απ’ αυτή την ατομική «απάντηση» (πώς νιώθω εγώ») σε μια συλλογική αναφορά (τι κάνουμε λοιπόν εμείς;) Αναγνωρίζουμε μήπως τις ασύμμετρες σχέσεις εξουσίας σε βάρος των μεταναστών και τις συνέπειες τους για τον κοινωνικό αποκλεισμό που βιώνουν; Ή θεωρούμε απλά ότι το ζήτημα του ρατσισμού είναι ατομικό και επιλύεται μέσω προγραμμάτων κατάρτισης ή εκπαίδευσης που απευθύνονται στην υπέρβαση των ατομικών μας προκαταλήψεων και την απόκτηση διαπολιτισμικών δεξιοτήτων;

Και το πιο δύσκολο και προκλητικότερο ερώτημα: Ποια εν τέλει είναι η δική μας συμβολή (όχι θεληματική, βέβαια, αλλά λόγω έλλειψης ατομικού και κοινωνικού κριτικού στοχασμού και δράσης), στη διαιώνιση των υπάρχουσων αδικιών, της φτώχειας και του αποκλεισμού; Οι περισσότεροι από μας ίσως να θεωρούμε ότι ως άτομα δεν έχουμε καμία ευθύνη στον κοινωνικό αποκλεισμό των άλλων. Η γνωστή κριτικός των μετα-αποικιακών σπουδών Gyatri Spivak, όμως, αναφέρει πως όλοι είμαστε συμμέτοχοι με τη μη ενεργή συμμετοχή μας στη διεμβόλιση ιδεών και πρακτικών που ανέχονται ρατσιστικές και αποκλεισμικές πρακτικές. Αυτοί, λοιπόν, που είναι μάρτυρες ιστοριών αποκλεισμού, προκαταλήψεων και διακρίσεων, όπως την ιστορία που μόλις είδαμε, φέρουν τεράστια ευθύνη: 1) να μη θεωρήσουν ότι μπορεί να κατανοήσουν και να νιώσουν απόλυτα τον πόνο των άλλων κι έτσι να επαναπαυτούν στη «ψευδή» αυτή συνειδητοποίηση και 2) να κάνουν αυτό-κριτική για τη δική τους συμβολή στις υπάρχουσες κοινωνικές δομές και την ανάληψη δράσης για δημιουργία μιας δικαιότερης κοινωνίας.

Αυτές οι σκέψεις με φέρνουν στον πρώτο άξονα που είχα αναφέρει, δηλαδή, τα διάφορα ζητήματα που θίγει η ταινία με επίκεντρο κατά πόσο το σχολείο στο χωριό Πατσίδερος είναι διαπολιτισμικό με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει. Η ταινία θίγει πολλά ζητήματα: τη μετανάστευση και τα συναισθήματα των μεταναστών, την ένταξη και κοινωνικοποίηση τους, τις προκαταλήψεις, το ρατσισμό και τη ξενοφοβία απέναντι στους μετανάστες, τη φτώχεια και τις κοινωνικές ανισότητες γύρω από το φαινόμενο της μετανάστευσης και το ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει το σχολείο. Προφανώς δεν είναι εφικτό στο χρόνο που απομένει να σχολιάσω όλα αυτά τα ζητήματα γι’ αυτό θα επικεντρωθώ στο ρόλο του σχολείου και τη διαφορετικότητα, όπως είναι και ο τίτλος της σημερινής θεματικής ενότητας.

Η έννοια του διαπολιτισμικού σχολείου λαμβάνει διαφορετικές σηματοδοτήσεις ανάλογα με τη θεωρητική προσέγγιση που υιοθετείται. Τα κυρίαρχα θεωρητικά μοντέλα σχετικά με τη διαφορετικότητα, που καθορίζουν και τις ευρύτερες πολιτικές και παιδαγωγικές παραμέτρους όσον αφορά στη στάση και στις πρακτικές απέναντι στη διαφορετικότητα, μπορούν να συνοψιστούν στο ακόλουθο δίλημμα: επιβολή των αξιών της κοινωνίας υποδοχής και έμφαση στην ενσωμάτωση των «διαφορετικών» παιδιών ή ανάδειξη της διαφοράς και διατήρηση των αξιών της κάθε ομάδας, π.χ. των Αλβανών στη συγκεκριμένη περίπτωση;

Η πρώτη θέση προβάλλει την ανάγκη ενσωμάτωσης των μειονοτικών ομάδων στις αξίες της κοινωνίας υποδοχής—την ενσωμάτωση των Αλβανών στην Ελλάδα, δηλαδή—και την υποβάθμιση ή και εγκατάλειψη των χαρακτηριστικών που τις διακρίνουν (π.χ. την Αλβανική γλώσσα και τα Αλβανικά ήθη και έθιμα). Η δεύτερη θέση προβάλλει τη σημασία της διατήρησης και διαχείρισης της διαφορετικότητας, χωρίς να επιβάλλεται η κυρίαρχη κουλτούρα σε όλους. Και οι δύο αυτές προσεγγίσεις έχουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα όσον αφορά στην εξεύρεση της χρυσής τομής μεταξύ ισοπέδωσης της διαφορετικότητας (που οδηγεί στην επιβολή της κυρίαρχης κουλτούρας) και του πολιτισμικού σχετικισμού (που οδηγεί στην παράλληλη συνύπαρξη πολιτισμικών ή εθνοτικών ομάδων, χωρίς προοπτική σύγκλισης).

Ποια προσέγγιση υιοθετείται από το δάσκαλο του χωριού Πατσίδερος και τι συνέπειες έχει αυτή η προσέγγιση;

Ο δάσκαλος, πάντα μέσα στα πλαίσια των όρων λειτουργίας ενός σχολείου του ελληνικού κράτους, δεν κάνει απλή διαχείριση της διαφορετικότητας των Αλβανών μαθητών, αλλά προσπαθεί να αξιοποιήσει δυναμικά το μορφωτικό κεφάλαιο που κατέχουν αυτά τα παιδιά. Έτσι, ακολουθεί μια σειρά πρακτικών που αναδεικνύουν τον πλούτο που μπορεί να αποκομίσει η κοινότητα από τη διαφορετικότητα των Αλβανών παιδιών. Για παράδειγμα:

1. Για το δάσκαλο, η διαπολιτισμική εκπαίδευση, αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο αυτό, είναι μια δραστηριότητα η οποία διαχέεται σ’ ολόκληρο το σχολικό πρόγραμμα. Είναι μια κοινωνική και πολιτική στάση του δασκάλου που αγωνίζεται να δημιουργήσει συνθήκες αλληλεπίδρασης, ανταλλαγής, επικοινωνίας, συνεργασίας, αλληλεγγύης, εμπιστοσύνης και αμοιβαίου σεβασμού, όχι μόνο μέσα στο σχολείο αλλά και έξω από αυτό.

2. Ο δάσκαλος εφαρμόζει ιδέες και πρακτικές που ενθαρρύνουν την ανακάλυψη των αμοιβαίων σχέσεων για υπέρβαση των εμποδίων και διαφορών. Για παράδειγμα, εμπλέκει τα παιδιά σε ενδιαφέρουσες δραστηριότητες για τον πόλεμο, την ειρήνη και τη διαχείριση συγκρούσεων, τα δικαιώματα και τις ανάγκες των παιδιών, την έννοια της πατρίδας και της πολιτότητας, προσπαθώντας να καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση, την αλληλεγγύη και το διαπολιτισμικό σεβασμό στα παιδιά.

Εκεί που υπάρχουν δυσκολίες, κατά την άποψη μου, οφείλονται στις υπάρχουσες κοινωνικές και πολιτικές δομές, που εμποδίζουν την υπέρβαση του εθνοκεντρικού και μονοπολιτισμικού τρόπου σκέψης τόσο στη δομή λειτουργίας του σχολείου όσο και στην τοπική κοινωνία (όπως φαίνεται μέσα από τις απόψεις του πατέρα του Γιώργου, τη διοργάνωση της εθνικής γιορτής και τις απόψεις του κατά τα άλλα προοδευτικού ιερέα για τη σημαία).

Για παράδειγμα, η υπερβολική αξία στους πολιτισμικούς παράγοντες (όπως κάνουμε κι εμείς στην Κύπρο) σε σχέση με άλλους—κοινωνικούς, οικονομικούς, πολιτικούς και θεσμικούς παράγοντες—αγνοεί το ρατσισμό ως δομικό στοιχείο της κοινωνίας (π.χ. στο χώρο εργασίας, στη μεταναστευτική πολιτική) και τον θεωρεί ως ατομικό ζήτημα προκαταλήψεων και άγνοιας· παραγνωρίζει, δηλαδή, το ζήτημα της άρνησης των κοινωνικών ομάδων «να μοιραστούν την πίτα» των αγαθών με άλλους, όπως φαίνεται πολύ έντονα μέσα από τα λεγόμενα του πατέρα του Γιώργου να σφάξει όλους τους Αλβανούς.

Επιπλέον, η προσέγγιση αυτή εδράζεται στην αντίληψη ότι οι πολιτισμοί παρουσιάζουν μονολιθικότητα και ότι η διαφορετικότητα είναι δεδομένη και αναλλοίωτη (π.χ. οι Έλληνες γεννιούνται και κληρονομούν τα εθνικά και πολιτισμικά τους χαρακτηριστικά στους επόμενους), με αποτέλεσμα να παραμερίζονται οι προοπτικές αλληλεπίδρασης και διαφοροποίησης μέσα από συλλογική και κριτική αποδόμηση αποκλεισμικών κοινωνικών πρακτικών και προτύπων.

Και για να κλείσω: Η ταινία Ο άλλος της Λουκίας Ρικάκη πετυχαίνει να μας προβληματίσει για μια σειρά από ερωτήματα για τα οποία δεν υπάρχουν προφανείς απαντήσεις. Για παράδειγμα: Σε τι εξυπηρετεί η επιμονή σε διαχωρισμούς ανάμεσα στο «εμείς» και οι «άλλοι»; Ποιες είναι οι κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες των διαχωρισμών αυτών; Πώς το σχολείο μπορεί να αξιοποιήσει τον πλούτο της διαφορετικότητας και ταυτόχρονα να αναδείξει τις κοινωνικές ανισότητες και τις επιπτώσεις τους στο ευρύτερο πολιτικό και ιστορικό συγκείμενο και να παράγει εναλλακτικές προτάσεις με ανοικτό, κριτικό και αναστοχαστικό πνεύμα; Πώς μπορεί το σχολείο να καλλιεργήσει την ηθική της ευθύνης (ethics of responsibility) απέναντι στους άλλους και να προσφέρει ευκαιρίες για συμμετοχικότητα, ενσυναίσθηση και αλληλεγγύη σε όλα τα παιδιά;

Οι προβληματισμοί αυτοί μας δίνουν την ευκαιρία για μια συνεχή κριτική των υφιστάμενων αντιλήψεων μας για το διαπολιτισμικό σχολείο και συμβάλλουν σε μια διαφορετική νοηματοδότηση του περιεχομένου του, παρέχοντας εναλλακτικές προτάσεις για καλύτερες διαπολιτισμικές πρακτικές και στα σχολεία της Κύπρου. Δεν αρκεί το καινούριο εκπαιδευτικό υλικό ή καινούρια σχολικά εγχειρίδια ή επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Το σχολείο γίνεται διαπολιτισμικό και κριτικό όταν επαναπροσδιορίζει συνεχώς το ρόλο του και τη σχέση του με την κοινωνία στη βάση κάποιων παραδοχών, όπως της αναγνώρισης της πολλαπλότητας της διαφορετικότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Τρίτη, 13 Ιανουάριος 2009

To όραμα ως τελική εικόνα

«Δεν είναι συνώνυμο της ουτοπίας το όραμα. Είναι η τελική εικόνα που παρουσιάζει με ενάργεια το όφελος που θα προκύψει για την ποιότητα της καθημερινής ζωης.
Στην τελική αυτή εικόνα θα τείνουμε αεναως. Το όραμα προσαρμόζεται και βελτιώνεται καθ’οδον έτσι ώστε στο τέλος να είναι, ίσως κάπως αγνώριστο ,σε σχέση με αυτό που ξεκινήσαμε.Αλλα θα είναι το σωστό όραμα, γιατί πέρασε από τη φωτιά της καθημερινής πραγματικότητας..»
απόσπασμα από το βιβλίο
Ευτύχησα μετά από παρότρυνση του Σταύρου Μπένου, που ειναι αδιαμφισβήτητα ένας από τους πιο ευαίσθητους πολιτικους και οραματιστες , να βρεθώ σήμερα στην παρουσίαση του τόμου που εξέδωσε το ΤΕΕ για το έργο του σημαντικού αρχιτέκτονα και πολεοδόμου Γρήγορη Διαμαντοπουλου, με τίτλο ‘Τι μένει άραγε από 45 χρόνια Μαχόμενης Πολεοδομίας;’
Οι Ομιλητές Γιάννης Αλαβάνος, πρόεδρος τού ΤΕΕ, Σταύρος Μπένος, τ. Υπουργός, τ. Δήμαρχος Καλαμάτας, Κώστας Κουρκούτης, τ. Δήμαρχος Θήβας, Τάσος Αλιφέρης, Δήμαρχος Τήλου, Χρήστος Παλαιολόγου, τ. Δήμαρχος Λιβαδειάς, ήσαν όλοι εξαίρετοι στις τοποθετήσεις τους, όλοι πολύ συγκινημένοι, καθώς αναπολήσαν τις στιγμές συνεργασίας τους με τον Γρήγορη Διαμαντοπουλο.
Οι δήμαρχοι υπογράμμισαν πόσο οι σύγχρονες όψεις των πόλεων τους οφείλονται στις λειτουργικές παρεμβάσεις του Διαμαντοπουλου, στις άοκνες μελέτες και στον συνεχή ενθουσιασμό του για τη δουλειά, τον οποίο μετέδιδε στους συνεργάτες του τεχνικούς, αλλά και ως φαίνεται και στους πολιτικούς.
Να σημειώσω την πολύ συγκινητικη ομιλια του Κωστα Κουρκουτη, η οποια πολλες φορες διεκοπη αναγκαστικα από τον παλμο της συγκινησης του, που του εφραζε το ηχοχρωμα, αλλα ταυτόχρονα μας μετεδιδε τη τοσο ευεργετικη μυσταγωγια αυτης της συνεργασιας, η οποία ακομη και με τετοια αποσταση ετων, γεννα δακρυα.
Ευτυχια λοιπον πολύ κοντα στα δακρυα και υπερηφανια για αυτους τους Ελληνες που παρουσιασαν με τετοιο ανθρωπινο τροπο, τον Ελληνα Γρηγορη Διαμαντοπουλο.
Μεγαλο δωρο να εχεις ζησει τετοιες συνεργασιες στο τοπο που αγαπας.
«Να βρισκεται ο κάτοικος στο επίκεντρο κάθε λειτουργίας της πόλης..ειχε πει ο Διαμαντόπουλος «Μόνο η ιερή συμμαχία μιας Αγωνιστικης Τοπικής Αυτοδιοίκηση με μια Μαχόμενη Πολεοδομία μπορούν να διαφωτίσουν,να πείσουν ,να πραγματοποιήσουν»
"Ο Διαμαντοπουλος εμφανιζει μια επιμονη πολυχρονη προσπαθεια συνεργασιας με την τοπικη αυτοδιοίκηση. Τα 35 χρονια της μελετητικής του δραστηριοτητας, εδινε παντα πρωταρχική σημασια στο μονιμο συνδυασμο μελετης, με κοινωνικη οικονομικη περιβαλλοντικη ερευνα, καθως και το πολυπλευρο αγωνα για την πραγματοποιηση των σχεδιων για την πολη και τη ζωη του κατοικουΕυτυχησα επισης να παρω ένα από τα τελευταια αντιτυπα του βιβλιου, καθως η εξαιρετικη παρουσιαση το εκαναν αναρπαστο. Τωρα ξεφυλιζω τον τομο γεματο από σχεδια, φωτογραφιες ,ένα οδοιροπορικο αμετρητων εργων και προτασεων για ολη την Ελλαδα.
Κακα τα ψέμματα αυτή τη πορεία ζωής, αυτή η επίμονη εργασία, η απόλυτη απουσία τεμπελιάς, το συνεχές όραμα και ο αόκνος ΑΓΩΝΑΣ για την υλοποίηση του, δεν είναι καθόλου άμοιρα της ιδεολογίας του Γρηγορη Διαμαντοπουλου και όλων όσων παρευρεθηκαν σημερα σε αυτή τη εκδήλωση. Αυτη η προσεγγιση του ανθρώπου, μεσα από την καθημερινοτητα και το πολεοδομικο σχεδιασμο, δεν συμβαδίζει με αλλότριες ιδεολογίες που εχουν άλλες ηθικές προσεγγισης στο ζητημα του ανθρωπου. Αυτές οι ιδέες δεν εξορίζονται, όσες εξορίες κι αν επιβληθούν.
Η γνωριμία με το σπουδαίο εργο του Γρηγορη Διαμαντοπουλου ηταν το μεγαλο σημερινο μου δωρο. Ευτυχια πολύ κοντα στα δακρυα να ξεκινάς τη χρονία με τετοια τιμη σε έναν Μεγαλο αυτης της χώρας. Για να θυμόμαστε ότι όλα δεν εχουν χαθεί, επειδή μας περιστοιχίζουν -ασφυκτικα είναι η αλήθεια-οι αλλότριες ηθικες στασεις.
Επίλογος αφιερωμένος..Είναι εξαιρετικό να ανακαλυπτεις τοση συγκίνηση σε εκεινους-εστω σε λιγους και διαλεχτους- που επενδυουν τοσο πολύ από το χρόνο και τη ζωη τους στα κοινά.. Αυτό μας διδασκει. Σπουδαία ευεργεσία είναι να διαπιστωνεις ότι η ιδια υγρασια..εκεινη η ευφορη των δακρυων... με την οποια παλευουμε κάθε μερα, υπαρχει στη κοχη των ματιων και αλλων ανθρωπων που παλευουν με πολύ πιό μεγαλα θεριά.
Στο λινκ της ΕΡΤ μπορειτε να δείτε απόσπασματα απο τη συνέντευξη του Διαμαντόπουλου στον Αρη Σκιαδόπουλο http://www.ert-archives.gr/wpasV2/public/p01-info.aspx?titleid=4705&action=mInfo&mst=00:00:00:00

Σάββατο, 10 Ιανουάριος 2009

ο Αλλος στην Κυπρο

Η ταινια μου ο Αλλος http://www.luciarikaki.gr/d_the_other_gr.htm προβαλλεται αυτη την εβδομαδα στη Κυπρο Σαββατο 16.1.2009 στις 12+30 το πρωι στο πλαισιο των εκηλώσεων Το σχολειο μεσα απο το φακο στο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟ ΥΦΑΝΤΟΥΡΓΕΙΟ http://ifantourgiov2.mc.sideshow.com/EL/

Τετάρτη, 7 Ιανουάριος 2009

Who will make me real?

Was I born of a lie
in a country that did not exist
Am I one tribe at the confluence of two opposing bloods?
But perhaps am not.
But of course am not,your equations prove it,
even while lowering my voice i do not hear the sea,
nor do I hear the light
Who will make me real?
Threatened therefore being,
Fearful,therefore frightening
Erect therefore a flame tree
Who will make me real?
poems of Love and War by Nadia Tueni
thanks to Maher
picture by Nikos Pilos http://www.nikospilos.com/galleries/gallery/gazas-children/

Δευτέρα, 5 Ιανουάριος 2009

We Are All Gaza (Kuluna Gaza)!

MARCH FOR GAZA.We will start at Saroula building (Masrah el Madina) in Hamra, and march to the Egyptian Embassy via Verdun and Corniche el-Mazraa.We will be carrying 100 coffins on our way. Please bring your Palestinian and Lebanese flags.We Are All Gaza (Kuluna Gaza)!من امام سينما السارولا في شارع الحمرا، يوم الجمعة ٢ كانون الثاني، الساعة الثانية بعد الظهر حاملين نعوشاً على طول الطريق باتجاه السفارة المصرية في بيروت. ادعوا اصدقاءكم.كلنا غزة

Σάββατο, 27 Δεκέμβριος 2008

define the real truth of our lives and our societies is a crucial obligation

Harold Pinter left just before the end of this year .Lets remember ...in 2005 he wrote....
When we look into a mirror we think the image that confronts us is accurate. But move a millimetre and the image changes. We are actually looking at a never-ending range of reflections. But sometimes a writer has to smash the mirror - for it is on the other side of that mirror that the truth stares at us. I believe that despite the enormous odds which exist, unflinching, unswerving, fierce intellectual determination, as citizens, to define the real truth of our lives and our societies is a crucial obligation which devolves upon us all. It is in fact mandatory.
.......the majority of politicians, on the evidence available to us, are interested not in truth but in power and in the maintenance of that power. To maintain that power it is essential that people remain in ignorance, that they live in ignorance of the truth, even the truth of their own lives. full text http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/2005/pinter-lecture-e.html
in the comments section of this post you can read the moving text Ariel Dorfman wrote today Saturday Dec 27th for Washington Post and was so kind to send me
Ο Χαρολντ Πιντερ επελεξε να μην δει την αυγη του 2009 εδω στο μεταιχμιο του 2008 εφυγε ... Αξιζει να θυμηθουμε εδω στο μεταιχμιο που τοσα συμβαινουν. ..και τοσα λιγα κατανοουμε... http://www.tvxs.gr/v2325 μερος της συνεντευξης με Ελληνικο υποτιτλο απο την τηλεοραση tvxs ,και στο http://www.youtube.com/watch?v=GY2Z27Y-HJE
H πληρης ομιλια του Πιντερ για την αποδοχη του Νομπελ το 2005 που αξιζει να δειτε αν μιλατε αγγλικα Ακουστε γυρω στο 8ο λεπτο τι λεει για το πολιτικο θεατρο και την πολιτικη σατιρα και βεβαια για τους πολιτικους και τη μανια τους να κρατηθουν στην εξουσια σπερνωντας την αγνοια... Διαβαστε στα σχολια το συγκινητικο κειμενο που εγραψε σημερα Σαββατο ο Χιλιανος συγγραφεας και φιλος Ariel Dorfman για την Washington Post και ειχε την καλοσυνη να μου το στειλει πριν λιγες ώρες


Πέμπτη, 25 Δεκέμβριος 2008

Φεστιβαλ Ρόδου πλώρη για το 2009

http://www.ecofilms.gr/ http://rodosecofilms.blogspot.com/
Παράλληλες εκδηλώσεις και πρωτοβουλίες του φεστιβάλ μια πρώτη γραφή παρουσιάσαμε προχτές στη Ρόδο
Αρχειο Οπτικακουστικής Μνήμης
Συνεργασία με το Πολεμικό Μουσείο
Το Φεστιβάλ εγκαινιάζει μια μοναδική συνεργασία με το Πολεμικό Μουσείο για τη σταδιακή παρουσίαση σε πρώτη παγκόσμια προβολή των άγνωστων ανεκτίμητων θησαυρών του ιστορικού αρχείου του.
Το Ecofilms φιλοξενεί το Παγκόσμιο Βραβείο Green Award
Το «Διεθνές Δίκτυο Φεστιβάλ Κινηματογράφου με Περιβαλλοντικό Χαρακτήρα», που το Φεστιβάλ της Ρόδου υπήρξε ιδρυτικό μέλος του, οργανώνει κάθε χρόνο το «Παγκόσμιο Πράσινο Κινηματογραφικό Βραβείο». Φέτος η διοργάνωση φιλοξενείται στη Ρόδο και θα συμμετέχουν οι διευθυντές των μεγάλων κινηματογραφικών φεστιβάλ για το περιβάλλον από 12 χώρες του κόσμου
2 λεπτά για τη Ρόδο.
Το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Ρόδου από φέτος αναλαμβάνει μια σημαντική πρωτοβουλία για το νησί που το φιλοξενεί: Θα προτείνει σε όσους από τους σκηνοθέτες Έλληνες και ξένους που συμμετέχουν στις εκδηλώσεις του να φτιάξουν με δικά τους μέσα με απλή βιντεοκάμερα, με κάμερα κινητού η με όποιο άλλο τρόπο θελήσουν μια μικρή ταινία, μονοπλάνο η ακόμη και ένα οπτικό ποίημα, η μία εικόνα για τη Ρόδο διάρκειας λεπτών Οι μικρές αυτές οπτικοαουστικές δημιουργίες θα προβάλλονται κάθε χρόνο στο επόμενο φεστιβάλ της Ρόδου. Η πρωτοβουλία αυτή σκοπό έχει αν δημιουργήσει ένα σύγχρονο οπτικοακουστικό αρχείο μικρών ταινιών για το νησί με υπογραφές δημιουργών από ολόκληρο τον κόσμο.
Αυτό που θα αλλάζαμε
Ακόμα μια πρωτοβουλία του Φεστιβάλ σχετίζεται με το νησί της Ρόδου: Στο πλαίσιο των προφεστιβαλικών εκδηλώσεων θα κληθούν τα παιδιά και τα σχολεία να δημιουργήσουν μονόλεπτα φιλμάκια για το τι θα άλλαζαν στο νησί για να βελτιωθεί το περιβάλλον του.

Σάββατο, 20 Δεκέμβριος 2008

Από που ξεκινά η αλήθεια..

Ο Alain Badiou υποστηριζει οτι το αξιωμα της αληθειας ξεκινα με την αποφαση να πεις οτι ενα γεγονος συνεβη..θεωρησα οτι ηταν ο μονος καταλληλος υποτιτλος στις φωτογραφιες που τραβηξα αποψε καθως περνουσα τυχαια απο το Συνταγμα ..Δεν είναι ευκολο να ξέρει κανεις που βρίσκεται η αλήθεια αυτες τις μέρες...τα γεγονότα έχουν το δικό τους ρυθμό κι εμείς παρατηρητές..Οι εκδοχές για το ποιός κινεί τι ίσως ξεπερνουν σε ποσότητα και εκεινους που μπορεί να κινούν την μία η την άλλη..τα πράγματα πια δεν είναι μονοσήμαντα..είναι δύσκολο εως αδύνατον για οποιονδήποτε σκεπτόμενο να υιοθετήσει με φανατισμο τη μια η την αλλη εκδοχη.. γιατι η πραγματικότητα που αντιμετωπιζει ξεπερναει καθημερινα διαφορα απιθανα σεναρια..
Αν επιλεξει κανεις συνειδητα να μην βλεπει τηλεοραση αυτες τις μερες γλυτωνει ενα πολυ μεγαλο μερος απο σκουπιδια..αλλα χανει καποιες ψηφιδες του παζλ που πιθανον συνθετουν μια εικονα για το πως αιφνης προεκυψαν τοσοι οψιμοι υποστηρικτες της δικαιοσυνης και της δημοκρατιας στο τηλεοπτικο στιβο.Δεν πειθουν με τις θεατρικες κορωνες τους ..τιποτα αληθινο δεν υπαρχει σε αυτη τη παρασταση..των ευπωλητων δελτιων ειδησεων.. ο καθενας παιζει καποιο ρολο αλλα δεν ξερουμε απο ποιον σκηνοθετη καθοδηγειται και για ποιον σκοπο
Πολλοι διαφωνουν με τον συμβολισμο του δεντρου Πολλοι διαφωνουν με το οτι τα Χριστουγεννα -μια γιορτη οχι τοσο οικεια στα δικα μας πραγματα- γιορταζεται ετσι τα τελευταια χρονια.Υποστηριζουν οτι ειναι μια 'κατασκευασμενη' γιορτη με καταναλωτικο στόχο
Στη μικρη σημερινη βόλτα γυρω απο το Συνταγμα καποιοι καταστηματαρχες παρηγορουνται με την ερμηνεια οτι μεγαλα συγκροτηματα εκτος κεντρου ειναι απο πισω απο τα γεγονοτα..χρειαζεται για εκεινους να δωσουν εξηγηση....μετα απο μερες που φυλουν αγρυπνοι τα ακριβοπληρωμενα τζαμια -που εβαλαν μεσον για να αποκαταστησουν και τα πληρωσαν στην τριπλη αξια- Μετα τις καταστροφες το μυαλο τους εχει θολωσει.. δεν ξερουν τι να υποθεσουν...
Ο θυμος,η απελπισια,η ελλειψη προοπτικης ειναι οι πιο ευλεκτες υλες..Ολα αυτα λαμπουν σαν σπινθηρες στα ματια των εφηβων που αναμετριουνται με την περιπετεια με την αντιδραση με ορους παιχνιδιου.Τιποτα το κακο στο παιχνιδι..η στην περιπετεια..η στην αντιδραση...θα μπορουσαν να ειναι γονιμα υλικα της ηλικιας.Ειναι ισως απολυτως απαραιτητα υλικα της ηλικιας για να θεωρειται κανεις υγιής. Ομως πισω απο το σπινθηρα την ωρα που ερχεται να να κατοικησει η σκεψη νομίζω οτι πρυτανευει η αμηχανια...Αυτη την αμηχανια αναμεικτη με τη λαμψη που γενναει ο θυμος, ανεξελεγκτος.. ειδα στα ματια οσων ησαν αποψε γυρω απο το δεντρο και απο τη μια και απο την αλλη πλευρα.Αυτα τα ματια επιαναν φωτια με το τιποτα και τιποτα δεν μπορουσε να τα φυλαξει, ουτε να τα καταστειλει, ουτε να τα διαφυλαξει, για να μπορεσει καποια στιγμη να κατοικησει μια σκεψη που να αναζητα την αληθεια..Αυτη η αναζητηση της αλήθειας,εχει αλλη περιπετεια, η οποία κραταει περισσοτερο καιρο απο οσο κραταει μια φωτια.Δεν εχει τη δυναμη του συμβολισμου, αλλα εχει μια υπογεια δυναμη που δινει αλλη ελπιδα..Ομως ολα αυτα δεν εχουν χωρο στο ευλεκτο τοπιο των ημερων..Πολλα τα φωτακια, ματαια προσπαθουν να επουλωσουν πληγες..ισως καλλιεργουν με τη φρουδα λαμψη τους ακομη πιο πολυ τις ευλεκτες συμπεριφορες.. Η εμμονη για το δεντρο αναιτια πιστευω ..δεν φτανουν τα φωτα για να γιορτασουν οι ψυχες για να ξεκουραστουν τα ματια
"Οποιος εχει δει την ομορφια ειναι καταδικασμενος σε θανατο "ελεγε σημερα το απογευμα ο Γρηγορης καθως ανηφοριζαμε για το Συνταγμα.. Δεν θα συμφωνησω απολυτα, ειναι καταδικασμενος ναι σιγουρα, αλλα να αναζητα παντα περισσοτερη ομορφια κι αλλη και αλλη και να αντιδρα σε καθε ειδους σκουπιδι που την κρυβει...Τωρα δα που τελειωνω το ποστ ενα ζευγαρι απο Θεσσαλονικη τηλεφωνει στο Κομεντυ Κλαμπ και λεει 'ακυρωνουμε την κρατηση Ηρθαμε απο Θεσσαλονικη να σας δουμε αλλα βλεπουμε τηλεοραση στο ξενοδοχειο και φοβομαστε να κατεβουμε στο κεντρο'.Το αφηνω χωρις σχολιο.
Αλλα ισως αυτο εξηγει το θυμο που αντικρυσα σε αρκετους αποψε που με ειδαν να κυκλοφορω με καμερα γυρω απο το δεντρο. Οπου καμερα, δικαιως οι περισσοτεροι βλεπουν το απληστο κυνηγι για την καταναλωση της εικονας, με οποιο κοστος. Εχουν δικιο.
'Και γιατι τραβας μου λεει ενας πολυ επιθετικα Να τα βλεπεις στο σπιτι και να χαιρεσαι;"..
"Για να θυμομαστε 'του λεω..'Τι να θυμαστε;" συνεχιζει.. "Η κατασταση ειναι gελοια"... Τονισε επίμονα την προφορα του.. Ηταν μεταναστης.. ισως ειχε επιστρεψει απο την πορεια των μεταναστων..κατι θα ειχε στο μυαλο του.. Δεν μου εξηγησε, γιατι αρχ